Henry Briggs

Henry Briggs
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	februari 1561
Geboorteplaats	Warleywood in Yorkshire
Overlijdensdatum	26 januari 1630
Overlijdensplaats	Oxford
Beroep	wiskundige, academisch docent
Academische achtergrond
Alma mater	St John's College (1577 (Juliaans); 1581 (Juliaans)), Universiteit van Cambridge (1581 (Juliaans); 1585)
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	wiskunde
Bekend van	Arithmetica Logarithmica, Trigonometria Britannica

Henry Briggs (Warleywood, Yorkshire, februari 1561 - Oxford, 26 januari 1630) was een wiskundige uit Engeland die bekendheid verwierf door zijn ontwikkeling en de verspreiding van de logaritmen.

Levensloop

Hij studeerde aan het St John's College in Cambridge en haalde er zijn Master of Science in 1585. Hij werd in 1592 benoemd tot Reader of the Physics Lecture founded by Dr Linacre, een school die speciaal zorg droeg voor de opleiding van artsen.

Hij werd in 1596 professor in de meetkunde aan het befaamde Gresham College in Londen en onderwees er euclidische meetkunde tijdens de volgende 23 jaar. In 1619 werd Briggs door Savile uitgenodigd om college te geven aan de nieuwe leerstoel voor meetkunde die door deze laatste aan de Universiteit van Oxford opgericht was. Briggs accepteerde het aanbod en verliet het Gresham College op 25 juli 1620.

Briggs was ook in de astronomie geïnteresseerd en dan vooral in de studie en de bepaling van eclipsen.

Wiskundig werk

Canon logarithmorum

Voor het bepalen van eclipsen moesten zware en lange berekeningen worden gemaakt en Henry Briggs was onder de indruk toen hij in 1614 het werk van John Napier over de logaritmen las. Napier had zijn werk in het Latijn opgesteld en daarbij over de natuurlijke logaritmen geschreven. Briggs realiseerde zich dat de astronomische berekeningen met behulp van de logaritmen konden worden vereenvoudigd en wees Kepler op de voordelen van het gebruik ervan. Hij had voordien zelf al logaritmetafels ontwikkeld om het rekenen te vergemakkelijken, in 1602 een werk gepubliceerd met als titel A Table to find the Height of the Pole, the Magnetic Declination being given en in 1610 Tables for the Improvement of Navigation.

Hij onderkende al snel dat er een probleem was met Napiers logaritmen ln. Hij zocht daarom ijverig naar verbeteringen en begon met het opstellen van tafels gebaseerd op het grondtal 10. In een brief schreef hij naar Napier dat men decimale logaritmen moest gebruiken samen met $\log _{10}1=0$ en $\log _{10}10=1$. Napier antwoordde dat het idee al bij hem was opgekomen, maar dat hij geen tijd had voor al het werk om de nieuwe tafels op te stellen. Decimale logaritmen worden naar Henry Briggs ook briggse logaritme genoemd.

Briggs schreef na een bezoek aan Napier in 1615 zijn eerste werk over logaritmen, Logarithmorum Chilias Prima dat in 1617 verscheen. Nog een wiskundige verhandeling verscheen in 1624 onder de titel Arithmetica Logarithmica. Dit werk bevatte de logaritmen van de natuurlijke getallen van 1 tot 20.000 en van 90.000 tot 100.000 berekend tot op 14 decimale plaatsen. Hij stelde die tafels op, door met pen en papier de eerste 27 opeenvolgende vierkantswortels uit 10 te trekken met 16 cijfers na de komma. De 27 volgende wortels bepaalde hij door middel van benadering. In hetzelfde werk staan ook tafels voor de sinus tot 15 decimale plaatsen en van de tangens en secans tot op 10 decimale plaatsen.

De leemte tussen 20.000 en 90.000 die nog in de logaritmetafel bestond, werd in Gouda door de landmeter Ezechiel de Decker opgevuld in twee afzonderlijke uitgaven. Zijn Eerste deel der nieuwe telkonst verscheen in 1626 en samen met Adriaen Vlacq het Tweede deel van de nieuwe telkonst in 1627. De volledige tafels werden in 1628 in Vlacqs Arithematica Logarithmica voor het eerst gepubliceerd.

Zijn werk werd in 1631 in Gouda gedrukt en in 1633 door Henry Gellibrand gepubliceerd onder de titel van Trigonometria Britannica. Dit werk was de opvolger van Briggs' in 1617 gepubliceerd Logarithmorum Chilias Prima, Introduction to Logarithms. Briggs had aan Gellibrand gevraagd om het project na zijn dood af te maken. Dit was het eerste rekensysteem dat goed werkte.

voetnoten

literatuur

• D J Struik. V. Het begin in West-Europa, 1990. bij de DBNL, Geschiedenis van de wiskunde, blz 105