Hermann Huppen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hermann
Hermann in Angoulême 2016.
Hermann in Angoulême 2016.
Persoonsgegevens
Volledige naam Hermann Huppen
Geboren Bévercé, 17 juli 1938
Geboorteland Vlag van België België
Beroep(en) Tekenaar
Oriënterende gegevens
Bekende werken Bernard Prince
Comanche
Jeremiah
De torens van Schemerwoude
officiële website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur
Strip

Hermann Huppen (Bévercé, 17 juli 1938) is een Belgisch stripauteur. Hij is beter bekend onder zijn auteursnaam Hermann.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Hij groeide op in Bévercé nabij Malmédy dat tijdens de Tweede Wereldoorlog door Duitsland was geannexeerd. Later verhuisde hij met zijn moeder naar Sint-Gillis waar hij een beroepsopleiding tot schrijnwerker volgde. Na zijn studie volgde hij nog een avondopleiding architectuur en binnenhuisdecoratie aan de Brusselse Academie voor Schone Kunsten. Op zijn achttiende verhuisde zijn gezin naar Canada, maar na drieënhalf jaar keerde hij met zijn moeder terug naar België. Na zijn huwelijk kwam hij via zijn schoonbroer Philippe Vandooren in contact met het stripverhaal. Op vraag van die laatste tekende Hermann een strip voor het scoutsblad Plein-Feu.

Hermann debuteerde als stripkunstenaar in 1964 in de studio Greg. In 1965 debuteerde hij in stripblad Robbedoes in De verhalen van Oom Wim.[1] In 1966 begon hij de reeks Bernard Prince te tekenen op scenario van Greg (deze strip is later door Dany overgenomen). De strip verscheen in het tijdschrift Kuifje. In 1969 volgde een nieuwe reeks, de westernreeks Comanche, ook op scenario's van Greg. Comanche verscheen gelijktijdig met een andere bekende westernreeks, Blueberry. Verder tekende hij ook de historische strip Jugurtha op scenario van Jean-Luc Vernal.

Vanaf 1977 is Hermann meer met eigen scenario's gaan werken. Hij startte voor de lancering van het magazine Wham! de post-apocalyptische reeks Jeremiah, welke nog altijd loopt en waarvan tevens een televisieserie werd gemaakt. In 1983 begon hij een nieuwe, in de middeleeuwen gesitueerde reeks De torens van Schemerwoude, die minder op actie gericht is. Hermann maakte ook verschillende grafische novelles. Hiervoor werkte hij vaak op scenario van zijn zoon Yves H.

Veel van de latere strips van Hermann zijn een uiting van verontwaardiging bij de lafheid en de misdaden van de mens. Dit is het geval voor zijn strips in de collectie Vrije Vlucht van Dupuis, zoals Missie Vandisandi (corruptie en illegale handel in het postkoloniale Congo), Sarajevo Tango (de laffe houding van de Verenigde Naties tijdens de belegering van Sarajevo) en Caatinga (de uitzichtloze situatie van de bevolking van het noordoosten van Brazilië in de jaren 1930).

In 2016 won Hermann de Grand Prix de la ville d'Angoulême.[2]

Tekenstijl[bewerken | brontekst bewerken]

Hij droeg bij tot de vernieuwing van het klassieke realistische stripverhaal in de jaren 1960. De realistische tekenstijl die Hermann hanteert is zeer herkenbaar en wordt wel als filmisch omschreven. Aanvankelijk inkte Hermann eerst zijn pagina's om ze daarna in te kleuren. Omstreeks 1996 schakelde hij over op andere stijl waarbij hij de tekeningen direct inkleurt zonder inktlijn.

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

Zijn bekendste reeksen en losse albums zijn:[3]

Reeksen[bewerken | brontekst bewerken]

Bernard Prince, i.s.m. scenarist Greg

  • Generaal Satan (1969)
  • Storm over Coronado (1969)
  • De hel van Suong-Bay (1970)
  • Avontuur in Manhattan (1971)
  • Brand in de oase (1972)
  • De wet van de orkaan (1973)
  • Verschroeide aarde (1974)
  • De groene vlam van de Conquistador (1974)
  • Guerrilla voor een spook (1975)
  • De hete adem van Moloch (1976)
  • De nevelburcht (1977)
  • Doel: Cormoran (1978)
  • De narren-haven (1978)
  • Gisteren en vandaag (1980)
  • Onheil op de rivier, scenario Yves H. (2010)


Comanche i.s.m. scenarist Greg

  • Red Dust (1972)
  • Wanhoop en dood op de prairie (1973)
  • De wolven van Wyoming (1974)
  • De hemel is rood boven Laramie (1975)
  • Nacht over de woestijn (1976)
  • De opstand (1976)
  • Duivelsvinger (1977)
  • De sheriffs (1980)
  • En de duivel brulde van vreugde... (1981)
  • Het lijk van Algernon Brown (1983)


Jugurtha i.s.m. scenarist Jean-Luc Vernal

  • De prins van Numidië (1977)
  • De Keltiberische helm (1977)

Jeremiah (scenario en tekeningen)


De torens van Schemerwoude (scenario en tekeningen) i.s.m. scenarist Yves H.


Nick i.s.m. scenarist Morphee

  • Hee, Nick! Droom je?! (1981)
  • Slaap lekker, Nick (1982)
  • Daar heb je Filarmo, Nick (1983)

Korte reeksen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Abraham Stone i.s.m. scenarist Joe Kubert
    • Stadsratten (1991)
    • De bron van het kwaad (1993)
  • Aïe! i.s.m. diverse scenaristen en tekenaars. (1980)
  • Dracula: Vlad de Spietser i.s.m. scenarist Yves H. (deel 1, 2006)
  • De Duivel der zeven zeeën (tweeluik), i.s.m. scenarist Yves H. (2008-'09)
  • Duke i.s.m. secenarist Yves H.
    • Modder en Bloed (2017)
    • Eens een killer (2018)
    • Ik ben een schaduw (2019)
    • ‘’Het laatste gebed’’ (2020)

Losse albums[bewerken | brontekst bewerken]

Prijzen en onderscheidingen[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1973 : Saint-Michel-prijs voor de beste realistische tekenaar voor De wolven van Wyoming (Comanches, deel 3)
  • 1980 : Saint-Michel-prijs voor het beste realistische scenario voor De nacht van de roofvogels (Jeremiah, deel 1)
  • 1992 : Haxtur-prijs voor de beste historische strip en de " finalist met de meeste stemmen voor De torens van Schemerwoude
  • 1993 : Prijs voor de beste tekening van de Belgische Kamer van Stripexperts
  • 2001 : Haxtur Award voor Beste Tekening voor Billy the Kid
  • 2002 : Grand Prix Saint-Michel, voor al zijn werk
  • 2009 : Ridder van Kunsten en Letteren, Franse Republiek
  • 2009 : Grand Prix Diagonale du jury voor al zijn werk ;
  • 2011 : Haxtur-prijs van de " auteur waar we van houden », Voor zijn hele carrière
  • 2012 : Zong de 9 prijs voor strips op het Internationale Politie Filmfestival van Luik voor A Full Moon Night
  • 2016 : Grote Prijs van de stad Angoulême, voor al zijn werk
  • 2019 : Adamson International Prize, voor levenslange prestatie


Externe link[bewerken | brontekst bewerken]