Hertogdom Napels

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het hertogdom Napels (Ducatus Neapolitanus) was van de 9e tot de 12e eeuw een de facto onafhankelijk hertogdom in Zuid-Italië met de stad Napels als centrum. Het gebied behoorde eerst tot het Byzantijnse Rijk maar de hertogen konden zich daarvan losmaken. In 1137 kon Rogier II van Sicilië de stad en het hertogdom opnemen in het koninkrijk Sicilië.

Hertogen van Napels tijdens de feitelijke onafhankelijkheid[bewerken | brontekst bewerken]

Tot 763 waren de hertogen (dux) een Byzantijnse stadhouder. Vanaf dat jaar werd Napels onafhankelijk van Byzantium.

  • Stephanos II 755–766
  • Gregorios II 766–788/794
  • Theophylaktos II 788/794–801
  • Antimos 801–818
  • ...
  • Stephanos III 821–832
  • Bonos 832–834
  • Leon 834
  • Andreas II 834–840/844
  • Contard 840/844

Hertogen van Napels uit de dynastie Sergius, 840–1137[bewerken | brontekst bewerken]

  1. Sergius I 840/846–864/5
  2. Gregorios III 864/5–870
  3. Sergius II 870–877
  4. Athanasios 877–898
  5. Gregorios IV 898–915
  6. Johannes II 915–919
  7. Marinus I 919–928
  8. Johannes III 928–968/9
  9. Marinus II 968/9–977
  10. Sergius III 977–999
  11. Johannes IV 999–1002
  12. Sergius IV 1002–1036
  13. Johannes V 1036–1050
  14. Sergius V 1050–1082
  15. Sergius VI 1082–1097
  16. Johannes VI 1097–1120/23
  17. Sergius VII 1120/23–1137

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Peter Truhart: Regenten der Nationen, Teil III/1 Mittel-,Ost-,Nord-,Südosteuropa. K. G. Saur, München 1986, ISBN 3-598-10515-0, S. 2970 f.

Weblinks[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Herzogtum Neapel van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.