Het beste voor Kees

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het beste voor Kees
Regie Monique Nolte
Producent Niek Koppen
Jan de Ruiter
Scenario Monique Nolte
Hoofdrollen Kees Momma
Muziek Riad Abdel-Nabi
Anders Ehlin
Montage Herman P. Koerts
Cinematografie Rogier Timmermans
Adri Schrover
Première Vlag van Nederland 25 mei 2014 (Oegstgeest)
Vlag van Nederland 2 juni 2014
Genre Documentaire
Speelduur 87 minuten
Taal Nederlands
Land Vlag van Nederland Nederland
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

In 2014 maakte Monique Nolte de documentaire Het beste voor Kees. De film is een vervolg op de docu Trainman (1998) en gaat over Kees Momma (1965). Kees is autistisch en woont nog bij zijn ouders, waar hij in de tuin een eigen chalet heeft. Zijn ouders zorgen dag en nacht voor hem, maar worden zo langzamerhand ook een dagje ouder en zijn inmiddels 80 en 83 jaar. Ooit komt het moment dat zij niet meer voor hem kunnen zorgen. Hoe zal de toekomst eruitzien voor Kees?

Toen Kees werd geboren was er nog maar weinig wetenschappelijke informatie over autisme. Doktoren bestempelden Kees dan ook als zwakzinnig en het advies was om Kees op te laten nemen in een inrichting. Zijn ouders hebben dit advies van de hand gewezen en besloten Kees thuis te laten opgroeien.

Kees is dol op treinen. Hij kan zich compleet verliezen in zijn modeltreinen.

In de documentaire volgt filmmaakster Monique Nolte Kees Momma gedurende 5 jaar. We zien hoe Kees moeite heeft met korte rokjes, blote vrouwenbenen en wisselingen in het klimaat.

De documentaire werd in 2014 door het Nederlands Film Festival geselecteerd voor de Gouden Kalveren-competitie, maar viel niet in de prijzen.