Holografisch universum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geplaatst:
16-08-2015

Genomineerd: Verbetering nodig   Verbetering gevraagd!

Help mee dit artikel te verbeteren, zodat het voldoet aan de conventies van Wikipedia. Na een evaluatieperiode van twee weken wordt beslist of dit artikel behouden kan worden of wordt verwijderd. Je kunt hier de beoordelingslijst bekijken. De hiervoor opgegeven reden is: Onderwerp is 'encyclopedisch relevant' en is een bonafide, zij het speculatief, deel van de theoretische natuurkunde. Het is ook een onderwerp van spirituele en holistische beschouwingen; ook in die zin kan het relevant zijn. Door die twee echter niet uit elkaar te houden, en door bij het bespreken van de fysische aspecten eigenlijk niets te zeggen over de betekenis in de fysica, is dit artikel zo goed als onbruikbaar.

Verwijder dit sjabloon alleen wanneer dit artikel zodanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past. Geef dit aan op de beoordelingslijst door het toevoegen van de reden. (/)

Vraagteken
Er wordt getwijfeld aan de juistheid van een of meer onderdelen van dit artikel.
Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan.
Er is nog geen specifieke reden opgegeven.
Dit sjabloon is geplaatst op 16 augustus 2015.
Vraagteken

Het begrip holografisch universum geeft aan, dat onze fysieke werkelijkheid, inclusief het gehele universum, eigenschappen heeft die aan een hologram doen denken. Het zou een tot op het kleinste detail geprojecteerde werkelijkheid zijn vanuit een bron die buiten onze waarneming en ons voorstellingsvermogen ligt. Over deze bron zijn veel speculaties.

De grond voor dit begrip vinden we in de atoomfysica en in de kwantummechanica. De atoomfysica maakt duidelijk dat onze fysieke werkelijkheid voornamelijk uit leegte bestaat, gevuld met elektronen. De kwantummechanica maakt duidelijk dat elektronen en elementaire deeltjes zich enerzijds als deeltjes en anderzijds als golven voordoen, zoals wordt gedemonstreerd door het tweespletenexperiment.

Bijzonder bij dit experiment is de rol van de waarnemer. Kort gezegd doen elektronen zich bij observatie door de mens voor als deeltjes en doen ze zich zonder die observatie voor als golven. Deeltjes zijn fysiek waarneembaar en meetbaar; golven zijn dat niet. Ook dit zorgt voor veel speculatie over de aard van onze fysieke werkelijkheid. De waarnemer en hetgeen dat wordt waargenomen lijken onverbrekelijk met elkaar verbonden. In golfvorm spreekt men van kwanta. Deze kwanta ploppen voortdurend in en uit onze realiteit via kwantumfluctuatie; ze lijken voort te komen en terug te keren naar een tot nog toe onbekende toestand.

Om ons een voorstelling te kunnen maken hoe dit onze realiteit beïnvloedt, kunnen we als voorbeeld elektromagnetische radiogolven nemen; die hebben een ontvanger nodig, een radio of tv toestel om de uitgezonden onzichtbare radiogolven om te zetten naar beeld en geluid. Dit voorbeeld kan ons een idee geven hoe die opploppende kwanta door ons brein, als ontvanger, worden omgezet naar een zichtbare en tastbare realiteit. In deze visie is het brein verantwoordelijk voor het genereren van die werkelijkheid, waar wij ons op geëigende wijze bewust van worden.

Samenvattend zou er dus geen solide werkelijkheid bestaan maar een geprojecteerde en gereflecteerde holografische werkelijkheid, die bij waarneming alleen in ons brein als solide wordt ervaren.

Literatuur[bewerken]

Zie ook[bewerken]