Hugo van Cluny

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hugo van Cluny, Mathilde van Toscane en keizer Hendrik IV, miniatuur uit het manuscript Vita Mathildis (ca. 1115)

Hugo van Cluny (ook wel de de Grote genoemd) (Semur-en-Brionnais, Bourgondië, 13 mei 1024 - Cluny, 28 april 1109) was een van de grote abten van de Middeleeuwen. Hij was de zoon van Dalmas van Sémur-Brionnais en de broer van Helia, de eerste echtgenote van Robert I(de oude) van Bourgondië.

Toen hij in 1049 als zesde abt van Cluny de opvolger was geworden van abt Odilo van Cluny stond de Cluniasenzer hervormingsbeweging al in groot aanzien. In de bijna zestig jaar van zijn abtschap zette hij het werk van zijn voorgangers voort. Onder zijn leiding, in de tweede helft van de 11e eeuw, bereikte de orde van Cluny het hoogtepunt van zijn macht en aanzien. Hij gaf in 1087 de opdracht de grootste kerk van het christendom, de basiliek van Cluny te bouwen. Hij was pauselijk legaat en adviseur van zowel keizers als pausen.

Tijdens de investituurstrijd bemiddelde hij tussen paus Gregorius VII en keizer Hendrik IV. Beide mannen kende hij goed. Voor zijn pausschap had Gregorius een hoge functie binnen de orde van Cluny bekleed, terwijl Hugo van Cluny de dooppeter was in 1051 van keizer Hendrik IV peter. Na zijn dood werd Hugo van Cluny heilig verklaard.