Huisstofmijt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Huisstofmijt
Huisstofmijt
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse: Arachnida (Spinachtigen)
Orde: Acarina (Mijten)
Familie: Pyroglyphidae
Geslacht: Dermatophagoides
Soort
Dermatophagoides pteronyssinus
Trouessart, 1897
Afbeeldingen Huisstofmijt op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De huisstofmijt (Dermatophagoides pteronyssinus) is een haast onzichtbaar kleine (ongeveer 0,3 mm) mijt. De huisstofmijt is een spinachtige en heeft acht poten. In Europa is er ook de soort Euroglyphus maynei. De levensduur van een huisstofmijt is 2 à 3 maanden. Een huisstofmijt heeft 3 à 4 weken nodig om van een eitje op te groeien tot een volwassen huisstofmijt.

Leefomstandigheden van de huisstofmijt[bewerken]

De huisstofmijt komt overal ter wereld voor, dus in alle klimaten, behalve op grote hoogte waar hij zich moeilijk kan voortplanten. De maximale grens waarop de huisstofmijt nog kan bestaan ligt rond de 1300 meter, daarboven wordt in Europa de lucht te droog. Ideale omstandigheden voor de huisstofmijt zijn temperaturen tussen de 20–30 °Celsius en een relatieve luchtvochtigheid van 60–80%. Huisstofmijten kunnen niet drinken maar onttrekken direct vocht aan de lucht om te leven. Huisstofmijten kunnen niet tegen direct zonlicht en leven daarom bij voorkeur in het donker. Een belangrijke voedingsbron voor de huisstofmijt zijn huidschilfers van mensen en dieren. Matrassen, hoofdkussen en stoffen van meubilair zijn daarmee een ideale leefomgeving voor de huisstofmijt, waar de mens ongewild zowel voor voedsel als vocht zorgt. Huisstofmijten komen ook voor op beschimmelde muren en in tapijt.

De uitwerpselen en vervellingshuidjes van de huisstofmijt kunnen gezondheidsklachten veroorzaken bij de mens, zoals allergische reacties (waaronder astma en eczeem). Naar schatting heeft 5 tot 10% van de mensen een huisstofmijtallergie.[1]

Zie ook[bewerken]