Huisstofmijt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Huisstofmijt
Huisstofmijt
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse: Arachnida (Spinachtigen)
Orde: Acarina (Mijten)
Familie: Pyroglyphidae
Geslacht: Dermatophagoides
Soort
Dermatophagoides pteronyssinus
Trouessart, 1897
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De huisstofmijt (Dermatophagoides pteronyssinus) is een haast onzichtbaar kleine (ongeveer 0,3 mm) mijt. De huismijt is een spinachtige en heeft acht poten. In Europa is er ook de soort Euroglyphus maynei. De levensduur van een huismijt is 2 à 3 maanden. Een huismijt heeft 3 à 4 weken nodig om van een eitje op te groeien tot een volwassen huismijt.

Leefomstandigheden van de huisstofmijt[bewerken]

De huisstofmijt komt overal ter wereld voor, dus in alle klimaten, behalve op grote hoogte waar hij zich moeilijk kan voortplanten. De maximale grens waarop de huismijt nog kan bestaan ligt rond de 1300 meter, daarboven wordt in Europa de lucht te droog. Ideale omstandigheden voor de huismijt zijn temperaturen tussen de 20-30º Celsius en een relatieve luchtvochtigheid van 60-80%. Huismijten kunnen niet drinken maar onttrekken direct vocht aan de lucht om te leven. Huismijten kunnen niet tegen direct zonlicht en leven daarom bij voorkeur in het donker. Een belangrijke voedingsbron voor de huismijt zijn huidschilfers van mensen en dieren. Matrassen, hoofdkussen en stoffen van meubilair zijn daarmee een ideale leefomgeving voor de huismijt, waar de mens ongewild zowel voor voedsel als vocht zorgt. Huismijten komen ook voor op beschimmelde muren en in tapijt.

De uitwerpselen en vervellingshuidjes van de huisstofmijt kunnen gezondheidsklachten veroorzaken bij de mens, zoals allergische reacties (waaronder astma en eczeem). Naar schatting heeft 5 tot 10% van de mensen een huisstofmijtallergie.[1][bron?]

Zie ook[bewerken]