Hydroxychloroquine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hydroxychloroquine

Hydroxychloroquine is de werkzame stof van een medicijn dat verkrijgbaar is onder de merknaam Plaquenil. Het wordt gebruikt ter voorkoming en ter bestrijding van malaria. Vanwege ontstekingsremmende eigenschappen wordt het daarnaast ook voor de behandeling van de autoimmuunziekten lupus erythematodes en reumatoïde artritis gebruikt. Het medicijn is alleen verkrijgbaar op recept.

Het gebruik van hydroxychloroquine bij malaria[bewerken]

Het medicijn kan zowel ter voorkoming als ter genezing van malaria gebruikt worden. Wanneer men het medicijn gebruikt om malaria te voorkomen, wordt het vaak met andere medicijnen (zoals bijvoorbeeld Arava) gecombineerd om de kans op het doden van de parasiet te vergroten. Men begint dan al voor vertrek met het medicijn en gebruikt het gedurende het verblijf in een risicogebied in de voorgeschreven dosering.

Bij de bestrijding van malaria wordt het medicijn gedurende een korte periode in een hoge dosis voorgeschreven.

Het gebruik van hydroxychloroquine bij RA en LE[bewerken]

De precieze werking van het medicijn bij deze ziekten is nog niet bekend. Over het algemeen is er sprake van een hoge aanvangsdosering en een lagere onderhoudsdosering die soms wel jarenlang gebruikt kan worden. Of en wanneer er overgegaan wordt op een onderhoudsdosering verschilt per patiënt.

Het medicijn heeft minder bijwerkingen dan bijvoorbeeld Prednison, wat ook vaak gebruikt wordt bij deze ziekten. De wat meer gangbare bijwerkingen zijn niet ernstig en kunnen bij heel veel medicijnen optreden: huidklachten zoals uitslag en jeuk, misselijkheid en diarree. Echter, bij langdurig gebruik kunnen wel meer en ernstigere klachten optreden, zoals aantasting van het netvlies en het hoornvlies, pigmentveranderingen, haaruitval, ontkleuring van het haar, oorsuizen, depressiviteit, duizelingen en zelfs doofheid. Hoewel er geen bronnen te vinden zijn die hier duidelijk over zijn, heeft de Lupus patiëntengroep een aantal jaren geleden in hun blad geschreven dat de meeste LE-patiënten het middel ongeveer zeven jaar kunnen gebruiken voor ze echt last krijgen van de bijwerkingen. Het gaat hier om een gemiddelde, dus sommige mensen kunnen het veel langer gebruiken, terwijl anderen er misschien al na een paar maanden mee stoppen.