I'm gonna be (500 miles)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
I’m gonna be (500 miles)
Single van:
The Proclaimers
Van het album:
Sunshine on Leith
(Cover op en.wikipedia.org)
B-kant(en) Better days
Uitgebracht augustus 1988
Soort drager 7" vinylsingle, cd-single
Opname 1988
Genre folkrock
Duur 3:37
Label Chrysalis Records
Schrijver(s) Charlie Reid, Craig Reid
Producent(en) Pete Wingfield
Hoogste positie(s) in de hitlijsten
  • (1) Australië (1988/9), Nieuw-Zeeland (1988/9)
  • (3) Verenigde Staten (1993)
  • (5) Oostenrijk (1993)
  • (11) Verenigd Koninkrijk (1988/9)
  • (14) Ierland (1988/89)
  • (36) Zwitserland (1993)
  • (40) Duitsland (1993)
  • (42) België (Vlaamse Ultratop 50) (1993)
The Proclaimers
1987
Make my heart fly
  1988
I’m gonna be (500 miles)
  1988
Sunshine on Leith
Portaal  Portaalicoon   Muziek

I’m gonna be (500 miles) is een single in marstempo van The Proclaimers. Het is afkomstig van hun album Sunshine on Leith uit 1988. In augustus van dat jaar werd het nummer op single uitgebracht.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Het lied is geschreven tijdens een verblijf in Aberdeen, midden 1987. De band maakte zich op voor een optreden. Craig Reid zat achter een piano en het lied vloeide binnen een uurtje uit zijn hand. Hij had wel door dat het een goed nummer was, maar dat het zou uitgroeien tot het populairste nummer van The Proclaimers had hij niet verwacht. Hij constateerde later dat de opbrengst van I’m gonna be vijf keer zo hoog was als de opbrengst van hun andere repertoire tezamen.

Het origineel kwam in een aantal hitparades terecht, maar succes in de VS en Canada en een aantal landen op het Europese continent kwam pas in 1993 toen het te horen/zien was in de film Benny & Joon.

Hitnotering[bewerken | brontekst bewerken]

De single werd een “langzame” hit in de UK Singles Chart. In 1988 en 1989 stond I’m gonna be elf weken in de lijst met als piek de 11e positie. In de jaren 2007 en 2008 kwam de single nog vier keer terug met in totaal veertien weken. Die hitnoteringen in 2007 en 2008 waren het gevolg van het uitbrengen van een versie gemaakt voor Comic Relief met medewerking van Peter Kay, Matt Lucas en Andy Pipkin. Deze versie stond mede dankzij een videoclip van Peter Kaye met een Britse sterrenparade, dertien weken in de lijst, waarvan drie weken op nummer 1, maar haalde ook het origineel weer boven. Het origineel verkocht trouwens ook redelijk goed in Australië, Nieuw-Zeeland en Ierland (nr. 14).

In Nederland werd de plaat in 1988 en in 1993 veel gedraaid op Radio 3, maar haalde vreemd genoeg niet de Nederlandse Top 40, de Nationale Hitparade Top 100 en de Mega Top 50.

Ook in België werd de Vlaamse Radio 2 Top 30 niet bereikt. De single stond een aantal weken in de tipparade(s), maar daar bleef het bij. In de Vlaamse Ultratop 50 stond de single in 1993 slechts één week genoteerd en wel op de 42e positie.

NPO Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer met notering(en)
in de NPO Radio 2 Top 2000[noot 1]
'99'00'01'02'03'04'05'06'07'08'09'10'11'12'13'14'15'16'17'18'19'20'21
I’m gonna be (500 miles) ----------------1911436350280254234 274
  1. Een getal geeft de plaats aan, een '-' dat het nummer niet genoteerd was en een '?' betekent dat de notering nog niet verwerkt is. Een vetgedrukt getal geeft aan dat dit de hoogste notering betreft.

Covers[bewerken | brontekst bewerken]

Andere artiesten probeerden een graantje mee te pikken van het succes, waaronder de Belgische band Filet d’Anvers, die het zong onder de titel As kik zat ben. Andere artiesten als Andreas Gabalier en Alexander Rybak zongen het onder 500 Miles, Montanya onder Siebenmeilentiefel.