I 400 onderzeeboot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag
I 400
Vlag
I-400 onderzeeër
I-400 onderzeeër
Geschiedenis
Kiellegging 1943-1945
Uit dienst gesteld 1945
Algemene kenmerken
Waterverplaatsing 6.670 ton
Afmetingen 122 m x 12,0 m
Bemanning 144
Techniek en uitrusting
Machinevermogen 4 dieselmotoren van elk 2250 pk,
2 electromotoren van elk 2100 pk
Snelheid 28,7 knopen (boven water)
12 knopen (onder water)
Bewapening 5 x 533mm torpedobuizen
1x 14cm kanon
3x3 25mm snelvuurkanon
1x 25mm snelvuurkanon
3x Aichi watervliegtuig
Portaal  Portaalicoon   Marine
Aichi M6A zeevliegtuig

De Sen Toku I 400 onderzeeboot (Japans:. 伊四〇〇型潜水艦, I-yonhyaku-gata sensuikan, "Onderzeeboot Type I-400") is de grootste onderzeeboot die tijdens de Tweede Wereldoorlog is gebouwd en bleef dit ook tot in de jaren zestig nucleaire onderzeeboten werden gebouwd.

De I 400 onderzeeër was een van de wonderwapens van Japan. Het was een onderzeevliegdekschip van de Japanse Keizerlijke Marine. Ze voerden drie Aichi M6A watervliegtuigen met zich mee. Daarnaast hadden ze torpedo's voor korte afstandsgevechten.

Toen de oorlog was afgelopen hadden de VS en communistisch Rusland een afspraak om alle technologie uit te wisselen. Echter de Amerikanen waren bang dat de Russen de I 400 tegen hen zou gebruiken. Daarom zijn alle I 400 onderzeeboten, in Amerikaanse handen, in 1946 rondom Hawaï tot zinken gebracht.

Externe link[bewerken]