Ignace Bossuyt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Ignace Bossuyt (Waregem, 1947) was gewoon hoogleraar musicologie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Na zijn emeritaat bleef hij aan de faculteit verbonden met bijzondere opdrachten.

Leven en werk[bewerken]

Bossuyt studeerde klassieke filologie, kunstgeschiedenis en musicologie aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1978 doctoreerde op een onderwerp uit de Nederlandse renaissancepolyfonie. Hij bouwde zijn loopbaan volledig uit aan de afdeling Musicologie van de K.U.Leuven. Hij was gastdocent aan de Ecole Normale Supérieure in Parijs en aan de universiteiten van Utrecht, Urbino en Bristol. Tijdens het eerste semester van het academiejaar 2004-2005 was hij titularis van de "Erasmus Lectureship" aan Harvard University, Cambridge-Boston.

Zijn wetenschappelijk onderzoek spitst zich vooral toe op de Vlaamse polyfonie uit de Renaissance. Hij is medeoprichter van de Alamire Foundation, Internationaal Centrum voor de studie van de muziek in de Lage Landen, een centrum dat betrokken is bij talrijke projecten in verband met inventarisering, ontsluiting en studie van muziekarchieven. Bossuyt schreef verschillende monografieën over componisten, onder wie Vivaldi, Mozart en Bach.

Publicaties[bewerken]

Externe link[bewerken]