Indonesiëkunde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Indonesiëkunde, ook wel indologie of Indonesianistiek is de studie van het Indonesisch en de cultuur, religie en geschiedenis van Indonesië of Nederlands-Indië.

Het wordt bestudeerd door een Indonesiëkundige, vaak ook aangeduid als Indoloog hoewel de laatste ook naar een Indiakundige kan verwijzen - met name in het Angelsaksische gebied. Ook heeft indologie in Nederland de verbondenheid met de Indologie-opleiding zoals deze in Nederland tot 1950 werd gegeven, toen de laatste opleiding van deze soort aan de Universiteit van Utrecht stopte, net na de onafhankelijkheid van Indonesië. Deze opleidingen waren bestemd voor Nederlandse bestuursambtenaren in het koloniale Nederlands-Indië, zoals die tussen 1825 en 1950 bestonden aan de universiteiten van Delft, Leiden en Utrecht. Vanwege deze lading van het koloniale verleden, wordt aan de Universiteit Leiden nadien de term Indonesianist aangehouden.

Tot 1950 kende Nederland specifieke indologie-opleidingen voor Nederlandse bestuursambtenaren in Nederlands-Indië.

Opleiding[bewerken]

In België omvat de vakgroep "Talen en Culturen van Zuid- en Oost-Azië" van de Universiteit Gent een vakgebied Indologie. Deze vakgroep behoort tot de opleiding "Oosterse Talen en Culturen". In Nederland wordt Indologie gedoceerd en bestudeerd aan de faculteit "Talen en Culturen van India en Tibet" van de Universiteit Leiden.

Zie ook[bewerken]