Inlenersaansprakelijkheid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Inlenersaansprakelijkheid is een vorm van ketenaansprakelijkheid. Het is een wettelijke regeling om niet betaalde loonbelasting of premies te verhalen op de inlenende partij. Inlenersaansprakelijkheid is onderdeel van de invorderingswet 1990. De wet is in het leven geroepen omdat de fiscus en de sociale verzekeringen premies en belastingen niet ontvingen, doordat onderaannemers of uitlenende partijen failliet gingen. Door de wet kunnen inleners in de keten alsnog aansprakelijk worden gesteld voor te betalen belastingen en premies.

Er zijn voor inleners diverse mogelijkheden om het risico te beperken. Naast het voeren van een goede boekhouding over de uren van de ingeleende kan er gebruik worden gemaakt van verklaringen van de belastingdienst en van geblokeerde bankrekeningen. (G-rekeningen).

Ook bij het inlenen van een zelfstandige zijn de risico's van de inlenersaansprakelijkheid van toepassing.

Naast de inlenersaansprakelijkheid is er ook de wet ketenaansprakelijkheid. Hierbij betreft het het verlenen van opdrachten aan onderaannemers.

Externe links[bewerken]