Isabelle Blume

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Isabelle Blume
Isabelle Blume omstreeks 1960
Isabelle Blume omstreeks 1960
Volledige naam Isabelle Rachel Blume-Grégoire
Geboren Baudour, 22 mei 1892
Overleden Brussel, 12 maart 1975
Kieskring Vlag provincieBrabant.jpg Brussel 1932 - 1954)
Flag of Hainaut.svg Bergen (1965 - 1970)
Regio Vlag Waals Gewest Wallonië
Land Vlag van België België
Functie Politica
Partij 1932 - 1951: POB / PSB
1964 - 1970: PCB
Functies
 ? - ? Nationaal secretaris NASV
1932 Gemeenteraadslid Ukkel
1936 - 1954 Volksvertegenwoordiger
1965 - 1970 Gemeenteraadslid Hornu
1965 - 1966 Medevoorzitter Wereldvredesraad
1966 - 1969 Voorzitter Wereldvredesraad
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Isabelle Blume, geboren als Isabelle Rachel Grégoire, (Baudour, 22 mei 1892 - Brussel, 12 maart 1975[1]) was een Belgisch politica voor de POB en diens opvolger de PSB en later voor de PCB.

Levensloop[bewerken]

Isabelle Grégoire was de dochter van een protestantse dominee. In 1913 huwde ze David Blume (1886-1959), eveneens een protestantse dominee en achtbare meester van de vrijmetselaarsloge Les Amis Philanthropes n° 2. Ze zijn de ouders van Jean Blume, van Alain Blume, kolonel van het Belgische vliegwezen en van Edith Blume die trouwde met een Goldschläger.

Regentes van opleiding, werd Isabelle Grégoire leidinggevend bij de Socialistische Vrouwen en Les Vacances Ouvrières (VO).[2] Ze werd verkozen tot gemeenteraadslid van Ukkel in 1932 maar zetelde slechts een maand. In 1936 werd ze verkozen tot volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Brussel, een mandaat dat ze uitoefende tot 1954.

Voor de oorlog verzette ze zich tegen de neutraliteitspolitiek van België en tegen de 'autoritaire' zwenking binnen de Belgische Werkliedenpartij onder het voorzitterschap van Hendrik De Man. Ze koos ook heel actief partij voor de republikeinen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. In 1940 vluchtte ze naar Londen, waar ze samenwerkte met Camille Huysmans. Na de oorlog werd ze opnieuw socialistisch volksvertegenwoordiger, maar haar "onkritische" houding tegenover de Sovjet-Unie, maakte dat ze in 1951 uit de partij werd gestoten. Pas in 1964 sloot ze zich aan bij de Kommunistische Partij van België. Ze werd voor deze partij verkozen tot gemeenteraadslid in Hornu, alwaar ze zetelde van 1965 tot 1970.[3]

Ze was zeer actief in vredesinitiatieven vanuit het communistische kamp en ontving hiervoor in 1953 de Stalinprijs. Ook was ze zeer actief in de Wereldvredesraad, ze was medevoorzitter (1965-1966) en voorzitter (1966-69) van deze organisatie. Ze werd tot ontslag gedwongen toen ze de Sovjetinval tijdens de Praagse Lente bekritiseerde. Ze was ook een militante voor de vrouwenemancipatie.

Publicaties[bewerken]

  • Dix femmes illustres, Brussel, 1932
  • La Commune et nous, Brussel, 1938
  • De la frontière du Laos à la rivière Ben'Hai, Hanoi, 1961

Literatuur[bewerken]

  • Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.
  • Pascal DELWIT, La vie politique en Belgique de 1830 à nos jours, Brussel, ULB, 2010.
  • José GOTOVITCH, Isabelle Blume, in: Nouvelle Biographie Nationale de Belgique, T. XI, Brussel, 2012.