Isle of Man TT 1911

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De overgang van naar de 60km-lange Snaefell Mountain Course was groot, zowel voor de organisatie, de coureurs als de fabrikanten.
De overgang van naar de 60km-lange Snaefell Mountain Course was groot, zowel voor de organisatie, de coureurs als de fabrikanten.
Officiële naam 1911 Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man eiland Man
Datum 30 juni en 3 juli 1911
Organisator ACU
Senior TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Philipp
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Oliver Godfrey
Tweede Vlag van Ierland Charles Franklin
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Moorhouse
Junior TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Evans
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Evans
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Collier
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Cox

De Isle of Man TT 1911 was de vijfde uitvoering van de Isle of Man TT. Ze werd op vrijdag 30 juni en maandag 3 juli 1911 verreden op de Snaefell Mountain Course, een stratencircuit op het eiland Man.

De Zenith-JAP had al een versnellingssysteem met de "Gradua Gear" met verstelbare poelie en riemaandrijving.
Rudge had met de Multi Gear een vergelijkbaar systeem.
De Douglas had een door Joe Barter ontwikkelde tweeversnellingsbak onder het motorblok.

Algemeen[bewerken]

Mijlpalen
1911

In 1911 vonden er grote veranderingen plaats tijdens de TT van Man. Allereerst was daar het gewijzigde reglement, dat een nieuwe klassen-indeling bevatte die nog steeds bestaat. Nadat de tweecilinderklasse steeds sneller was geworden, waardoor gevaarlijke situaties ontstonden, werd haar maximale cilinderinhoud nu sterk ingeperkt. Zo mochten in de nieuwe Senior TT eencilinders tot 500 cc en tweecilinders tot 585 cc deelnemen (tweecilinders waren op het circuit langzamer dan eencilinders, maar bereikten soms hoger topsnelheden). Daarnaast kwam er een nieuwe klasse voor lichtere machines: de Junior TT, met eencilinders tot 300 cc en tweecilinders tot 340 cc. De races werden op verschillende dagen verreden, maar in het weekend waren de wegen vrij voor het normale verkeer.

Dan was daar nog de overgang van de 25km-lange St John's Short Course naar de 60km-lange Snaefell Mountain Course. Voor de organisatie betekende dat dat veel meer doorgaande wegen moesten worden afgesloten, voor de coureurs dat ze een veel langer circuit moesten leren kennen en voor de constructeurs dat het vrijwel onmogelijk was deze route te nemen zonder versnellingen. De Short Course kende alleen een korte klim bij Creg Willey's Hill, maar op de Mountain Course moest ongeveer 11 km flink geklommen worden van Ramsey tot aan The Bungalow. Enkelen hadden dat probleem al eerder opgelost, zoals Zenith-JAP met de "Gradua Gear" en Rudge met de "Multi Gear". Anderen moesten snel aan een versnellingssyteem zien te komen. Triumph wendde zich tot Sturmey-Archer, dat al een naafversnelling kon leveren, Matchless ontwikkelde een zesversnellings riemaandrijving maar AJS, Douglas, Indian en Scott hadden echte versnellingsbakken met twee of drie versnellingen ontwikkeld. Dat vereiste wel kettingaandrijving, een systeem dat men in die tijd nog niet graag toepaste. Het hele systeem maakte de machine zwaarder en de zware schokken die de - nog niet soepel lopende - motoren aan de ketting doorgaven leidden vaak tot kettingbreuk. Daarom vertrouwden de meeste fabrikanten nog op de veel eenvoudigere riemaandrijving, die deze klappen beter op kon vangen. Ongeveer een derde van de 104 deelnemers trad aan zonder versnellingen. Er kwamen weer nieuwe merken om deel te nemen: AJS, Alcyon, Calthorpe, Douglas, Forward, Moto-Rêve, New Hudson, NLG, Royal Enfield, Rudge en Singer.

Circuit[bewerken]

Het grootste deel van het circuit was nog onverhard, vaak niet meer dan een karrenspoor. Als het regende was het glad en modderig, als het droog was stoffig, met tot overmaat van ramp een overvloed aan overstekende schapen en koeien. De deelnemers moesten regelmatig afstappen om de schaapspoorten te openen en te sluiten. Het was toen nog 37½ mijl lang, iets korter dan tegenwoordig omdat Signpost Corner nog niet bestond. De start was ook al op Quarterbridge Road en er waren brandstofdepots in Braddan en Ramsey.

Eerste slachtoffer[bewerken]

Victor Surridge werd het eerste slachtoffer van de Snaefell Mountain Course. Deze fabrieksrijder voor Rudge verongelukte al op 27 juni tijdens de trainingen. Toen hij bij Glen Helen een andere deelnemer wilde inhalen reed hij in een sloot en klapte daarna op een aarden wal. De coureurs hadden toen nog geen enkele bescherming en hij was waarschijnlijk op slag dood. Voor de TT van Man betekende het een grote terugslag: in 1912 boycotten veel Britse merken de TT omdat men haar te gevaarlijk vond.

Senior TT[bewerken]

Oliver Cyril Godfrey op de Indian waarmee hij in 1911 de Isle of Man TT won.
Triumph 500 cc TT Roadster

Maandag 3 juli, 5 ronden (302 km), eencilinders tot 500 cc, tweecilinders tot 585 cc.

De Senior TT op maandag mondde uit in een hevig gevecht tussen Charlie Collier (Matchless) en de Amerikaan Jake DeRosier met zijn Indian. De race was ook aangekondigd als de "race tussen de Britse en de Amerikaanse kampioen"[1]. DeRosier was tijdens de trainingen al zes keer gevallen, maar in de eerste ronde leidde hij de race. Bij de nadering van Ramsey viel hij opniew, waardoor hij uit de race was. Nu nam Oliver Godfrey de stijd tegen Collier over, die tijdens de race moest bijtanken. Dat deed hij echter niet bij een van de twee speciale depots. Hij passeerde de finish als tweede, maar werd gediskwalificeerd. Godfrey won met de Indian. Men was het erover eens dat de race om de beste versnellingsbak was gewonnen door Indian, want het bezette met Charles Franklin[2] en Arthur Moorhouse ook de plaatsen twee en drie. Frank Philipp reed met zijn Scott de eerste ronde met een snelheid van meer dan 50 mijl per uur, vanzelfsprekend een record omdat dit de eerste race op de Mountain Course was. Philipp viel uit, maar hij deed het voorbereidende werk voor de overwinning van Frank Applebee in 1912.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Oliver Godfrey 3¾ hp Indian 47.63 mph 3:56.10.0
2 Vlag van Ierland Charles Franklin 3¾ hp Indian 46.90 mph 3:59.52.0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Moorhouse 3¾ hp Indian 45.81 mph 4:05.34.0
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Collier 4 hp Matchless 47.63 mph 4:09.42.0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Hugh Mason 3 hp Matchless 45.05 mph 4:15.35.0
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. Carvill 3½ hp Triumph 43.80 mph 4:16.49.0
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Bashall 4 hp BAT-JAP 43.61 mph 4:17.57.0
8 Vlag van Man Quentin Smith 3½ hp Triumph 43.49 mph 4:18.40.0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk H. Lister-Cooper 3½ hp Triumph 47.63 mph 4:22.21.0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. Bashall 4 hp BAT-JAP 42.88 mph 4:24.56.0
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Reed 4 hp DOT 41.24 mph 4:32.45.0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy Newsome 3½ hp Triumph 40.89 mph 4:35.06.0
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk F. North 3½ hp Ariel 39.64 mph 4:43.45.0
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Johnson 4 hp Matchless 39.52 mph 4:44.37.0
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk B. Jones 3½ hp Premier 39.31 mph 4:46.09.0
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Weatherilt 3½ hp Zenith-JAP 39.21 mph 4:46.37.0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. Haswell 3½ hp Triumph 38.55 mph 4:51.46.0
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. R. Alexander 3¾ hp Indian 37.74 mph 4:58.01.0
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk F. Mackay 3½ hp Singer 36.88 mph 5:05.00.0
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Holder 4 hp Blumfield 47.63 mph 5:05.26.0
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk W. Stanhope Spencer 3½ hp Rudge-Whitworth 36.83 mph 5:12.47.0
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. Gibson 3½ hp Rudge-Whitworth 47.63 mph 5:16.37.0
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk A. Boldt 3½ hp NSU 35.53 mph 5:21.58.0
24 Vlag van Verenigd Koninkrijk Howard Smith 3½ hp Triumph 37.19 mph 5:24.30.0
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk A. Berlie 4 hp Moto-Rêve 33.39 mph 5:36.51.0
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank A. Applebee 4 hp Scott 32.80 mph 5:42.58.0

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Victor Surridge Rudge-Whitworth Overleden[3]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Andrew Sproston Rudge-Whitworth
A. Summer Ariel
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alfred Alexander Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy Creyton Triumph
B. Plews Calthorpe
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Collier Matchless Diskwalificatie
C. Murphy Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Myers Scott
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Philipp Scott
F. Barnes Zenith-JAP
F. Edmond Premier
G. Fenton Zenith-JAP
G. Garrand Blumfield
G. Stanley Singer
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Bowen BAT-JAP
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Martin Singer
Vlag van Canada 1868-1921 Jake DeRosier Indian Val
Vlag van Verenigd Koninkrijk James Lansdowne Norton Norton
J. Adamson Scott
J. Lang Matchless
J. Prendergast Rudge-Whitworth
K. Gassert NSU
P. Brewster Norton
P. Butler DOT
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rem Fowler Ariel
R. Drechsler NSU
R. Lord Rex
R. Nixon Matchless
S. Perryman Ariel
T. Rankin Singer
V. Taylor Rudge-Whitworth
W. Elce Premier
W. Johnson Matchless

Junior TT[bewerken]

Vrijdag 30 juni, 4 ronden (214 km), eencilinders tot 300 cc, tweecilinders tot 340 cc.

De eerste Junior TT had 34 deelnemers. Na een flink gevecht won Percy Evans met zijn tweecilinder Humber, voor Harry Collier met de Matchless-eencilinder. Amateur Harold Cox werd met een Forward-tweecilinder derde. Percy Evans reed de snelste ronde met 42,13 mijl per uur.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Evans 2¾ hp Humber 41.45 mph 3:37.07.0
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Collier 2 hp Matchless 39.74 mph 3:46.20.0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Cox 2¾ hp Forward 38.22 mph 3:55.26.0
4 Vlag van Man Douglas Brown 2¾ hp Humber 38.07 mph 3:56.24.0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk H. Greaves 2¾ hp Royal Enfield 38.04 mph 3:56.34.0
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk K. Gassert 2¾ hp NSU 37.91 mph 3:57.23.0
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk William Douglas 2¾ hp Douglas 37.47 mph 4:00.11.0
8 Vlag van Man A. Fenn 2¾ hp Humber 37.29 mph 4:01.19.0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Johnson 2¾ hp Humber 36.86 mph 4:04.10.0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Haslam 2¾ hp Zenith-JAP 35.85 mph 4:04.11.0
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Weatherilt 2¾ hp Zenith-JAP 36.64 mph 4:05.37.0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk G. Fletcher 2¾ hp Douglas 35.92 mph 4:10.33.0
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sam Wright 2¾ hp Humber 34.68 mph 4:19.27.0
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk J. Corke 2¾ hp AJS 34.19 mph 4:23.14.0
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Albert John Stevens 2¾ hp AJS 33.75 mph 4:26.37.0
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk N. Slatter 2¾ hp Alcyon 33.41 mph 4:29.18.0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk W. Grange 2¾ hp Humber 31.63 mph 4:44.30.0
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk A. Boldt 2¾ hp Indian 30.68 mph 4:53.21.0
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rem Fowler 2¾ hp New Hudson-JAP 30.67 mph 4:53.22.0
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alfred Alexander 2¾ hp Rex-ACME 29.95 mph 5:00.27.0
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk R. Bell 2¾ hp Moto-Rêve

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
C. Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Collier Matchless
D. Bolton Martin-JAP
E. Kickham Douglas
F. Edmond Premier
F. Sain Alcyon
G. Griffith Moto-Rêve
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Martin Martin-JAP
H. Colver Royal Enfield
H. Gibson New Hudson-JAP
J. Dixon New Hudson-JAP
J. Sirett NSU
M. Canale Alcyon
R. Drechsler NSU
V . Wilberforce NLG