Isle of Man TT 1959

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1959 Mountain Course Races
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 1 tot 6 juni 1959
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Derde Vlag van Australië Bob Brown
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
500 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre
Tweede Vlag van Australië Bob Brown
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd
350 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
TT van Man 1959 Clypse Course Races
Clypse Course
Lightweight TT (250 cc)
Snelste ronde Vlag van Italië Tarquinio Provini
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick
Ultra-Lightweight TT (125 cc)
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Eerste Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Tweede Vlag van Zwitserland Florian Camathias / Vlag van Duitsland Hilmar Cecco
Derde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Duitsland Horst Burkhardt

De Isle of Man TT 1959 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1959. De races werden verreden van 1- tot en met 6 juni op het eiland Man. Opnieuw reden alle WK-klassen op Man, maar voor de 125cc-klasse en de 250cc-klasse was het de openingsrace van het seizoen.

Algemeen[bewerken]

Deze TT werd gekenmerkt door het verschijnen van de eerste Amerikaanse en Japanse coureurs: Uit Japan kwam het team van Honda met Giichi Suzuki, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka, Naomi Taniguchi en de Amerikaan Bill Hunt als teamcaptain. Op privébasis startten de Amerikanen Fred LaBelle en Ralph Fox. Het zou achteraf de laatste TT van de Britse sterren Geoff Duke en Cyril Smith blijken te zijn. Na het verdwijnen van de Clubmans Junior TT en de Clubmans Senior TT in 1957 richtte men toch weer twee nieuwe klassen in, dit keer voor uitsluitend productieracers: de 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT. De bedoeling daarvan was om de Britse machines een kans te geven om te winnen, want feitelijk sloot men hierdoor alleen de MV Agusta 350 4C en de MV Agusta 500 4C uit en kon er alleen gereden worden met de Norton Manx, de Matchless G50, de BMW R 50 en de AJS 7R. De coureurs namen deze klassen niet erg serieus, maar omdat ze op zaterdagavond vóór de raceweek werden verreden beschouwde men ze als een extra training. Het was dan ook eenmalig: in 1960 kwamen deze races niet terug. Het was ook de laatste editie waarin de kortere Clypse Course werd gebruikt.

Mountain Course Races[bewerken]

Senior TT[bewerken]

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

De Senior TT stond gepland voor vrijdag 5 juni, maar werd vanwege de weersomstandigheden een dag opgeschoven, maar ook op zaterdag was het weer zeer slecht. De race begon droog, waardoor John Surtees een recordronde met staande start van 101,18 mijl per uur kon rijden, maar daarna kregen de coureurs te maken met harde regen en mist, waardoor Surtees' racegemiddelde zakte naar 87,94 mijl per uur. Hij won de race met vijf minuten voorsprong op Alistair King en liefst tien minuten op derde man Bob Brown. John Hartle, de teamgenoot van Surtees, viel uit.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 3:00"13'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 3:05"21'0 6
3 Vlag van Australië Bob Brown Norton 3:10"56'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless 3:11"14'2 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 3:12"27'8 2
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 3:14"55'4 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless 3:16"27'4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Catlin Matchless 3:17"33'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen Norton 3:18"08'2
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Pawson Norton 3:18"21'4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 3:20"15'4
12 Vlag van Australië Ron Miles Norton 3:24"32'2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Matchless 3:26"13'0
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ewan Haldane Norton 3:28"13'0
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Rowbottom Norton 3:28"18'4
16 Vlag van Australië Tom Phillis Norton 3:36"44'0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Wright Norton 3:39"00'6
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Grant Norton 3:42"28'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens AJS 3:42"44'4
20 Vlag van Verenigde Staten Fred LaBelle BMW 3:43"31'8

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Eric Hinton Norton
Vlag van Australië Jack Findlay Norton
Vlag van Duitsland Horst Kassner Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Trow Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton
Vlag van Duitsland Alois Huber BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton
Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 16
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 6
Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta
4 Vlag van Australië Bob Brown Norton 4
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale BMW 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton

Junior TT[bewerken]

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

John Surtees won de Junior TT zonder problemen, maar zijn teamgenoot John Hartle werd naar de derde plaats verdrongen door Bob McIntyre, tot diens AJS 7R in de vierde ronde stilviel. Daarna moest Hartle ook nog de aanvallen van Alistair King afslaan. Geoff Duke werd in zijn laatste TT-race vierde.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 2:46"08'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta 2:49"12'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 2:49"22'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 2:50"12'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 2:50"59'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 2:51"17'6 1
7 Vlag van Australië Bob Brown Norton 2:51"53'2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 2:52"13'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 2:53"23'4
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Catlin AJS 2:53"24'8
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen Norton 2:55"16'0
12 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton 2:55"35'2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ewan Haldane Norton 2:55"35'4
14 Vlag van Australië Eric Hinton Norton 2:55"43'6
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 2:56"29'8
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Graham Norton 2:57"25'2
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 2:58"32'8
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell AJS 2:59"13'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 2:59"41'2
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruce Daniels Norton 2:59"51'4
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS 2:59"59'2
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Norton 3:00"06'6
25 Vlag van Duitsland Horst Kassner Norton 3:00"49'8
36 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 3:06"46'2

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Norton
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton
Vlag van Australië Tom Phillis Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Trow Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton
Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle Norton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Ernesto Brambilla MV Agusta
Vlag van Italië Gilberto Milani Norton
Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton

Top negen tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 16
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta 10
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton 6
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 5
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 4
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 3
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton

Formula One TT-race[bewerken]

De 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT werden in één race verreden, op zaterdag 30 mei over slechts drie ronden. Coureurs die zowel in de Senior TT als in de Junior TT wilden starten moesten dus kiezen of ze met hun 350- of hun 500cc-machine zouden starten. De MV Agusta's waren uitgesloten, omdat hun machines niet over de toonbank te koop waren. De deelnemers namen deze race echter niet al te serieus. Ze beschouwden het als een extra training waaraan John Surtees en John Hartle niet mochten deelnemen.

500 Formula One TT[bewerken]

Uitslag 500 Formula One TT[bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 1:09"28'4
2 Vlag van Australië Bob Brown Norton 1:10"39'0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 1:10"54'4
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 1:11"14'6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jimmy Buchan Norton 1:11"39'6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Don Chapman Norton 1:11"56'2
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless 1:13"00'6
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton 1:13"27'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruce Daniels Norton 1:15"02'2
10 Vlag van Australië Ron Miles Norton 1:15"32'8
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Den Jarman Norton 1:17"19'0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Norton 1:17"57'2
13 G. Pennington Norton 1:19"05'4
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Llewelyn Ranson Norton 1:19"48'8
15 Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle BMW 1:20"22'0
Niet gefinisht[bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale BMW

350 Formula One TT[bewerken]

Uitslag 350 Formula One TT[bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King AJS 1:11"45'4
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 1:12"05'2
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton 1:12"27'8
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 1:13"28'2
5 Vlag van Australië Tom Phillis Norton 1:14"36'4
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 1:14"54'6
7 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 1:16"06'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 1:16"31'0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton 1:18"45'0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Robertson AJS 1:20"42'6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Glazebrook Norton 1:23"52'8
12 Vlag van Verenigde Staten Ralph Fox AJS 1:23"53'8

Clypse Course Races[bewerken]

Lightweight TT[bewerken]

MV Agusta won met Tarquinio Provini de Lightweight TT, met Carlo Ubbiali als tweede, maar ze kregen veel tegenstand van Mike Hailwood op zijn privé-Mondial 250 Bialbero. Van de zesde tot en met de achtste ronde leidde Hailwood zelfs, maar zijn machine viel bij Brandish Corner stil. Provini en Ubbiali maakten er daarna een spannende race van en finishten slechts 0,4 seconde na elkaar. Dave Chadwick, voor de gelegenheid ook voorzien van een MV Agusta 250 Bicilindrica, werd derde. Tommy Robb bracht de "Geoff Monty Special" op de vierde plaats binnen.

Uitslag Lightweight TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 1:23"15'8 8
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 1:23"16'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta 1:26"52'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb GMS 1:27"57'0 3
5 Vlag van Duitsland Horst Kassner NSU 1:29"43'0 2
6 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer NSU 1:29"49'6 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler NSU 1:23"47'0
8 Vlag van Oostenrijk Josef Autengruber NSU 1:24"02'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron Purslow NSU 1:25"18'0
10 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann NSU 1:25"59'0
11 N. Orr NSU 1:31"55'6
12 B. Andersson Velocette 1:24"10'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter REG
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Mondial

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Günter Beer Adler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Benelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Benelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter NSU
Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini
Vlag van Italië Libero Liberati Morini
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MZ

Tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Ultra-Lightweight TT[bewerken]

Tarquinio Provini won met zijn MV Agusta 125 Bialbero de Ultra-Lightweight TT, maar hij kreeg behoorlijk tegenstand van Luigi Taveri met de Oost-Duitse MZ RE 125 en Mike Hailwood met zijn Ducati 125 Trialbero. Taveri reed de snelste ronde, maar kwam op de finish zeven seconden tekort. Honda scoorde haar eerste WK-punt omdat Naomi Taniguchi zijn Honda RC 142 naar de zesde plaats stuurde. Honda won ook de teamprijs door de zevende plaats van Giichi Suzuki, de achtste plaats van Teisuke Tanaka en de tiende plaats van Junzo Suzuki.

Uitslag Ultra-Lightweight TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 1:27"25'2 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MZ 1:27"32'6 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati 1:29"44'0 4
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ 1:30"11'6 3
5 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 1:30"55'6 2
6 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda 1:34"48'0 1
7 Vlag van Japan Giichi Suzuki Honda 1:37"03'4
8 Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 1:38"58'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Ducati 1:39"12'2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron Purslow Ducati 1:39"33'2
11 Vlag van Japan Junzo Suzuki Honda 1:41"18'6
12 R. Porter MV Agusta 1:43"46'8
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Maddrick Ducati 1:45"29'4
14 K. Tully Ducati 1:46"48'4
15 P. Carr Ducati 1:47"53'4
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leonhard Harfield LCH 1:50"32'2
17 J. Percival MV Agusta 1:51"11'6
18 Gary Dickinson MV Agusta 1:54"50'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken Kavanagh Ducati
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Verenigde Staten Bill Hunt Honda Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ
Vlag van Duitsland Karl Kronmüller Ducati
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Ducati
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter MZ
Vlag van Italië Alberto Pagani Ducati / MV Agusta
Vlag van Italië Francesco Villa Ducati
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MZ / MV Agusta
Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati

Tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Sidecar TT[bewerken]

De Sidecar TT was de laatste klasse die ooit op de Clypse Course zou rijden. Het werd een tamelijk eenvoudige overwinning voor regerend wereldkampioenen Walter Schneider/Hans Strauß die twee minuten voorsprong hadden op Florian Camathias/Hilmar Cecco en vier minuten op Fritz Scheidegger/Horst Burkhardt. Cyril Smith viel in zijn laatste TT uit, waardoor geen enkele Norton-combinatie punten scoorde.

UitslagSidecar TT[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 1:29"02'8 8
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW 1:31"06'8 6
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 1:33"16'2 4
4 Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW 1:33"51'0 3
5 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Woollett BMW 1:36"12'2 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Owen Greenwood Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Fairbrother Triumph 1:37"15'8 1
7 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Edwin Blauth BMW 1:37"15'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 1:38"34'4
9 R. Cheney J. Gibbins Norton 1:41"12'6
10 R. Yorke M. Merrick Norton 1:42"08'6
11 B. Green R. Eden Norton 1:42"44'4
12 T. Folwell P. Knocker Norton 1:43"37'2
13 P. Millard A. Tressland Norton 1:44"24'2
14 D. Brindley J. Waugh BSA 1:44"25'6
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin Norton 1:44"28'0
16 G. de Orfe D. Fynn Norton 1:44"28'2
17 Stan Nightingale E. Sheldon Norton 1:44"40'4
18 E. Walker J. Bollington WRB-Triumph 1:46"14'0
19 E. Vincent R. Harding Norton 1:48"37'4
20 J. Horan J Bowden EYT-Norton 1:43"00'0

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Beevers Vlag van Verenigd Koninkrijk John Chisnell BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Alwin Ritter Vlag van Duitsland Peter Joss BMW
Vlag van Duitsland August Rohsiepe Vlag van Duitsland Arthur Gardyanczik BMW
Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Horst Höhler BMW
Vlag van Frankrijk Jo Rogliardo Vlag van Frankrijk Marcel Godillot BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk Roger Burtin BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Canning Norton

Top acht tussenstand zijspanklasse[bewerken]

(Slechts acht combinaties hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 14
2 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 12
3 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW 6
Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW
Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Zwitserland Jo Siffert en Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Woollett BMW
6 Vlag van Frankrijk Jo Rogliardo Vlag van Frankrijk Marcel Godillot BMW 2
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Owen Greenwood Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Fairbrother Triumph 1
Vlag van Duitsland Alwin Ritter Vlag van Duitsland Peter Joss BMW

Trivia[bewerken]

De Mondial 125 Bialbero naast de Honda RC 160 in de Honda Collection Hall

Het Honda-team[bewerken]

Honda-oprichter Soichiro Honda had in 1954 de Isle of Man TT bezocht en was in eerste instantie onder de indruk van de Snaefell Mountain Course en de Clypse Course, maar hij schrok van de vermogens die de machines leverden. Toch gaf hij marketing-directeur Takeo Fujisawa de opdracht om een plan te maken om al in 1955 aan de TT deel te nemen met een 250cc-machine die 25 pk moest leveren. Dat was niet haalbaar, want de sterkste Honda, de Honda Dream Model 4E leverde slechts 8½ pk, terwijl een NSU Sportmax-productieracer 39 pk op de been bracht. Voor de TT van 1959 stelde men in 1958 Kiyoshi Kawashima[1] als projectleider aan. Zijn eerste taak was een racemachine te ontwikkelen. Hoewel er veel ingenieurs van middelbare leeftijd bij Honda werkten, stelde "Oyaji" (Vader) Honda alleen jonge mensen aan bij het team. Tadashi Kume[2] en Kimio Shinmura waren verantwoordelijk voor de motor en Toshiji Baba ontwikkelde het frame. De coureurs werden geworven uit de Honda Speed Club, een fabrieksvereniging die ook in de heuvelklimwedstrijden op de Asama-vulkaan aan de start kwam. Men schafte een Mondial 125 Bialbero uit 1956 aan om als voorbeeld te dienen[3]. Hoewel de Mondial een eencilinder was, besloot men toch een tweecilinder te bouwen, de Honda RC 141.

In januari 1959 was deze eerste machine, die RC 141 heette, klaar. Ze leverde echter slechts 15,3 pk en dat was veel minder dan de twee jaar oude Mondial. De RC 141 was een staande paralleltwin met dubbele bovenliggende nokkenassen die door een koningsas werden aangedreven. De boring/slagverhouding was 44 x 41 mm waardoor de cilinderinhoud op 124,7 cc kwam. De machine had echter slechts twee kleppen per cilinder. Er werd meteen een tweede machine ontwikkeld die vier kleppen per cilinder had. Deze RC 142 leverde 17,4 pk. De machines hadden een ruggengraatframe met de motor als dragend deel en een schommelvoorvork. De remmen waren simplexremmen. De cilinders helden 6° voorover. De inlaatkleppen maakten een hoek van 40° en de uitlaatkleppen een hoek van 44°. Er waren Keihin-vlakke schuif carburateurs met losse vlotterkamers gebruikt. De smering werd verzorgd door een wet-sumpsysteem met twee liter olie. De machines hadden zes versnellingen

Met vijf RC 141's en vier Honda CB 92 Benly Super Sports als trainingsmotor toog men naar het eiland Man. Het team bestond uit Kawashima, de monteurs Hisaichi Sekiguchi en Shunji Hirota, de manager Yoshitaka Iida en de coureurs Giichi Suzuki, Naomi Taniguchi, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka en Bill Hunt, een Amerikaan die ook als tolk fungeerde. Het team begon de trainingen en de verkenningen van de Clypse Course met Honda CB 92 Benly's die in februari op de markt gekomen waren. De vierklepskoppen die van de RC 141 de RC 142 maakten arriveerden per luchtpost, maar voor de race konden slechts drie machines omgebouwd worden. Het team werkte een maand lang inclusief de weekenden door om de machines raceklaar te maken, maar was alom nerveus toen de concurrenten begonnen te trainen. De Ultra-Lightweight TT werd gewonnen door Tarquinio Provini met een MV Agusta, Luigi Taveri werd met een MZ tweede en Mike Hailwood met een Ducati derde. Taniguchi werd zesde, Giichi Suzuki zevende, Tanaka achtste en Junzo Suzuki tiende. Taniguchi won een zilveren Replica en Giichi Suzuki en Tanaka wonnen bronzen Replica's. Het team kreeg ook de constructeursprijs.

In de hele Honda-fabriek begon men enthousiast te worden, ook nadat Soichiro Honda persoonlijk in een speciale uitgave van de bedrijfskrant zijn waardering had uitgesproken, maar erbij had vermeld dat er nog een lange weg te gaan was. De gemiddelde snelheid van de MV Agusta op Man was 119,17 km/h, terwijl Taniguchi's Honda slechts 109,90 km/h gemiddeld gehaald had. De topmachines reden gemiddeld rondetijden van 8 minuten en 40 seconden, terwijl de Honda's er gemiddeld 9 minuten en 22,2 seconden over deden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1959
FIM wereldkampioenschap wegrace
11e seizoen (1959)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1959

Vorige race:
Isle of Man TT 1958
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1960
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT