Isle of Man TT 1964

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1964
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 8-12 juni 1964
Organisator ACU
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
Lightweight 250 cc TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd
Derde Vlag van Italië Alberto Pagani
Lightweight 125 cc TT
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
50 cc TT
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Japan Isao Morishita
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Eerste Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley / Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings
Derde Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Beno Heim

De Isle of Man TT 1964 was de vierde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1964. De races werden verreden van 8 tot en met 12 juni op het eiland Man. Alle klassen kwamen aan de start; voor de 350cc-klasse was het de seizoensopening.

Algemeen[bewerken]

Tijdens de TT vonden twee dodelijke ongevallen plaats. Tijdens de training op 2 juni verongelukte bakkenist Brian Cockrell met een Norton Manx bij Braddan Bridge en tijdens de Sidecar TT op 8 juni verongelukte bakkenist Laurence Essery bij Ballaugh Bridge. Mike Hailwood bracht door een virusinfectie vier dagen in bed door en kon ook niet in de Junior TT starten, maar op 12 juni was hij weer fit genoeg om in de Senior TT te starten.

Senior TT[bewerken]

Vrijdag 12 juni, zes ronden (364 km)

Er stond geen maat op Mike Hailwood in de Senior TT. Hij won met ruim drie minuten voorsprong op Derek Minter. Fred Stevens werd derde, met ruim zes minuten achterstand op Hailwood.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 2:14"33'8 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 2:17"56'6 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless 2:20"54'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Matchless 2:21"05'6 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton 2:23"04'4 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless 2:23"14'4 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 2:23"15'0
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Ward Norton 2:24"32'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton 2:24"35'8
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Lee Matchless 2:25"00'0
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pete Bettison Norton 2:25"06'6
12 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Alan Harris Matchless 2:25"32'0
13 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless 2:26"05'8
14 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 2:27"15'4
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Simmonds Norton 2:27"22'8
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Don Watson Norton 2:27"24'8
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton 2:29"01'0
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Dugdale Matchless 2:29"02'0
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Matchless 2:29"27'0
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ritchie Norton 2:29"27'6
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 2:30"01'6
26 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless 2:33"39'2

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless
Vlag van Zwitserland Roland Föll Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen Dunstall-Norton
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Gilera
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Duitsland Ernst Hiller Norton
Vlag van Duitsland Klaus Enders Norton
Vlag van Duitsland Lothar John Norton
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Creith Norton [1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton Blessure[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani Bianchi
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Norton
Vlag van Nieuw-Zeeland Morrie Low Norton
Vlag van Zweden Bosse Granath Matchless
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov Vostok
Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton [3]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 16
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Matchless
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Matchless 3
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Norton / Matchless
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless 1
Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton

Junior TT[bewerken]

Woensdag 10 juni, zes ronden (364 km)

Jim Redman ondervond in het begin van de race nog wat druk van Alan Shepherd met zijn MZ RE 350, maar toen Shepherd uitviel won Redman comfortabel met ruim zeven minuten voorsprong op Phil Read met de AJS 7R. Mike Duff, eveneens op een AJS, werd derde. Mike Hailwood kon door een virusinfectie niet starten.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 2:17"55'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read AJS 2:25"00'6 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 2:25"21'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 2:25"48'2 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS 2:27"37'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy AJS 2:38"34'6 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvill AJS 2:29"16'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 2:29"30'4
9 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver AJS 2:29"41'8
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn AJS 2:30"07'2
11 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 2:30"20'0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens AJS 2:30"56'0
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 2:31"05'2
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins AJS 2:31"20'0
15 Vlag van Zwitserland Roland Föll AJS 2:31"21'6
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh AJS 2:31"49'4
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Evans Norton 2:32"13'2
18 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Ian Burne AJS 2:32"41'4
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pete Bettison Norton 2:33"15'4
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vincent Duckett AJS 2:33"17'4
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Norton
37 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham AJS 2:39"54'6

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta Ziekte

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay AJS
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Ahearn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle AJS
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda
Vlag van Japan Isao Yamashita Honda
Vlag van Japan Kuniomi Nagamatsu Honda
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok

Top zes tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Lightweight 250 cc TT[bewerken]

Maandag 8 juni, zes ronden (364 km)

Nu de eerdere GP's gewonnen waren door drie verschillende merken (Alan Shepherd met de MZ RE 250, Tarquinio Provini met de Benelli 250 4C en Phil Read met de Yamaha RD 56), werd er een spannende confrontatie verwacht, temeer omdat ook Honda en Suzuki nog wat te bewijzen hadden en met grote teams aantraden. De race werd echter een deceptie omdat slechts acht van de 64 deelnemers de volle zes ronden aflegden. Read was trainingssnelste, maar na de eerste ronde lag hij al achter Jim Redman met de Honda RC 164. Alan Shepherd was toen nog derde. Read viel echter uit, net als het complete Suzuki-team (Bert Schneider, Jack Ahearn en Derek Minter). Zo won Jim Redman gemakkelijk, op korte afstand gevolgd door Alan Shepherd. Alberto Pagani werd met de eencilinder Paton derde, maar had al achttien minuten achterstand. Tommy Robb, na zijn ontslag bij Honda onmiddellijk aangenomen bij Yamaha, werd slechts zevende, twee plaatsen achter Roy Boughey, die met een Yamaha TD 1 A-productieracer reed.

Uitslag Lightweight 250 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 2:19"23'6 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 2:20"04'6 6
3 Vlag van Italië Alberto Pagani Paton 2:37"35'8 4
4 Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ 2:38"52'8 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Boughey Yamaha 2:49"40'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Hunt Aermacchi 2:51"24'2 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Yamaha 2:51"48'6
8 Reg Everett Greeves 2:55"28'6

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki
Vlag van Australië Barry Smith Greeves
Vlag van Australië Jack Ahearn Suzuki
Vlag van Australië Jack Findlay DMW
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Greeves
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Cotton
Vlag van Zwitserland Ernst Weiss Cotton
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
Vlag van Zwitserland Roland Föll Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Greeves
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Greeves
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen Greeves
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Wolfgang Gast MZ
Vlag van Spanje Jorge Sirera Montesa
Vlag van Frankrijk Roger Mailles Morini
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Parilla [3]
Vlag van Italië Giacomo Agostini Morini
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki
Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco [3]
Vlag van Verenigde Staten Douglas Brown Ducati [3]
Vlag van Verenigde Staten George Rockett Ducati [3]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 14
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 12
4 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Parilla 6
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
7 Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco 4
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki
Vlag van Italië Alberto Pagani Paton
10 Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda 3
Vlag van Verenigde Staten George Rockett Ducati
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ

Lightweight 125 cc TT[bewerken]

Bijna alle zestien Honda CR 93's die aan de start kwamen haalden de finish.

Woensdag 10 juni, drie ronden (182 km)

Honda was in de TT van 1963 vernederd door Suzuki, maar de nieuwe viercilinder Honda 2RC 146 bleek degelijker dan de Suzuki RT 64. Net als in de Lightweight 250 cc TT vielen alle Suzuki's uit. Luigi Taveri won door een spectaculaire laatste ronde, waarin hij een nieuw ronderecord van 93,53 mijl per uur reed. Jim Redman werd op drie seconden tweede en 50cc-rijder Ralph Bryans, die na het ontslag van Tommy Robb en Kunimitsu Takahashi nu ook in de 125cc-klasse mocht starten, werd derde. Verreweg het grootste deel van het startveld bestond uit Honda CR 93-productieracers, waarmee Walter Scheimann en Bruce Beale ook punten scoorden.

Uitslag Lightweight 125 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 1:13"43'0 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 1:13"46'9 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 1:14"28'2 4
4 Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ 1:19"45'4 3
5 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda 1:21"36'0 2
6 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 1:22"08'8 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 1:22"23'2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda 1:22"38'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Tohatsu 1:22"49'0
10 Vlag van Zwitserland Roland Föll Honda 1:22"57'2
11 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda 1:23"21'0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Honda 1:24"48'6
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Honda 1:24"51'6
14 B. Richards Honda 1:24"58'8
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda 1:25"08'6
16 H. Ebert Honda 1:26"47'4
17 George Plenderleith Honda 1:27"32'4
18 George Leigh Honda 1:27"41'6
19 Steve Murray Honda 1:28"41'6
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco 1:28"43'8

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter Krumpholz MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Blessure[4]
Vlag van Duitsland Peter Eser Honda
Vlag van Duitsland Richard Thomas Honda
Vlag van Spanje Ramón Torras Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hironori Matsushima Yamaha
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda Ontslagen[5]
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Japan Teisuke Tanaka Suzuki
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 24
2 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki 13
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 12
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 10
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC 4
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
10 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 3
Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ

50 cc TT[bewerken]

Vrijdag 12 juni, drie ronden (182 km)

Na de afgang van Suzuki in de 125- en de 250cc-klasse moest er op de laatste racedag iets goedgemaakt worden. Dat lukte Hugh Anderson, die weinig moeite had om Ralph Bryans (Honda) voor te blijven. In de laatste ronde reed Anderson een ronderecord van 81,13 mijl per uur. Isao Morishita werd met zijn Suzuki RM 64 derde. Hans Georg Anscheidt (Kreidler) werd slechts vierde. Tarquinio Provini had nog steeds moeite met de twaalf versnellingen van zijn fabrieks-Kreidler en finishte nog achter privérijder Luigi Taveri.

Uitslag 50 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 1:24"13'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 1:25"14'8 6
3 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 1:25"15'4 4
4 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 1:25"18'0 3
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 1:25"22'4 2
6 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda 1:25"33'0 1
7 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Kreidler 1:26"27'4
8 Vlag van Italië Tarquinio Provini Kreidler 1:30"39'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Tohatsu 1:36"18'0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Plumridge Honda 1:39"08'0
11 P. Horsham Honda 1:39"21'1
12 J. Tompsett Honda 1:44"30'4
13 L. Evans Honda 1:44"51'4
14 G. Hutchings Honda 1:48"01'2
15 Don Juler Itom 1:59"45'8

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Mates Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Simmonds Tohatsu

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Albert Beirle Kreidler
Vlag van Duitsland Peter Eser Honda
Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
Vlag van Spanje Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler
Vlag van Verenigde Staten Lee Allen Ducati [3]

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 30
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 20
3 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 15
4 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 10
5 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
7 Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi 3
8 Vlag van Spanje Ángel Nieto Derbi 2
9 Vlag van Verenigde Staten Lee Allen Ducati 1
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Kreidler
Vlag van Italië Tarquinio Provini Kreidler
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda

Sidecar TT[bewerken]

Maandag 8 juni, drie ronden (182 km)

Max Deubel en Emil Hörner leidden de Sidecar TT van start tot finish. Aanvankelijk hadden ze nog tegenstand van Florian Camathias. Camathias, herenigd met zijn oude bakkenist Alfred Herzig, lag tweede, maar viel door technische problemen met zijn Gilera 500 4C terug naar de vijftiende plaats. Daardoor werd de combinatie Colin Seeley/Wally Rawlings tweede en Georg Auerbacher/Beno Heim werden derde.

UitslagSidecar TT[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 1:16"13'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings FCS 1:18"17'6 6
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW 1:20"26'2 4
4 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 1:21"19'0 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Golder Triumph 1:25"58'0 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Jackson Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hartill BMW 1:26"02'8 1
7 D. Ajax M. Caley Norton 1:26"36'0
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Birch Peter Cropper BMW 1:28"58'8
9 Derek Yorke G. Mason Norton 1:29"15'2
10 Vlag van Duitsland Harald Wohlfarth Vlag van Duitsland Werner Zielaff BMW 1:29"56'4
11 Geoff Bell G. Bewley Norton 1:30"16'2
12 A. Maltby Ted Fenwick Triumph 1:30"18'0
13 J. Albett Vlag van Verenigd Koninkrijk George Molyneux BSA 1:30"19'2
14 Russ Hackman T. Hughes Triumph Special 1:30"50'6
15 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Alfred Herzig Gilera 1:31"12'2
16 Ian McDonald H. Walker Triumph Special 1:34"54'0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Hanks Joe Thornton Norton 1:34"58'6
18 Colin Anderson O. Moller Norton 1:38"05'2
19 John Worthington A. Dawson Triumph 1:43"01'0
20 B. McAnelly P. Horshield BMS 1:43"58'2
22 Vlag van Duitsland Ludwig Hahn Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 1:45"20'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott BMW

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland August Wolf Vlag van Duitsland Werner Zielaff BMW
Vlag van Duitsland Gert Selbmann Vlag van Duitsland Rolf Müller BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Pnt
1 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 17
2 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings FCS 9
4 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Roland Föll / Vlag van Zwitserland Alfred Herzig Gilera 8
Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW
6 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess / Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW 6
7 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 5
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott BMW 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Golder Triumph
10 Vlag van Duitsland Ludwig Hahn Vlag van Duitsland Heinz Schäfer / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 1
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Jackson Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hartill BMW

Trivia[bewerken]

Roland Föll[bewerken]

Florian Camathias wilde graag dat zijn bakkenisten zich volledig concentreerden op de zijspanklasse. Hij had in 1959 zelfs de samenwerking met Hilmar Cecco beëindigd omdat Cecco graag in soloklassen wilde racen. Roland Föll was uit hetzelfde hout gesneden. Hij was in de Franse GP al met een 125cc-Honda CR 93 gestart (en had een punt gescoord) en in de TT van Man startte hij in vier klassen: in de Senior TT met een Matchless G50, in de Junior TT met een AJS 7R, in de Lightweight 250 cc TT met een Moto Guzzi en in de Lightweight 125 cc TT met de Honda CR 93. Of dat de reden was is niet bekend, maar Camathias viel in de Sidecar TT terug op zijn "oude" bakkenist Alfred Herzig.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1964
FIM wereldkampioenschap wegrace
16e seizoen (1964)
Volgende race:
TT Assen 1964

Vorige race:
Isle of Man TT 1963
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1965
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT