Isle of Man TT 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1978
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 1 tot 9 juni 1978
Organisator ACU
Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards
Senior TT
Eerste Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
Junior TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams
Derde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Formula Two TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jackson jr.
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Mason
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Tuxworth
Formula Three TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Mortimer
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Stephens
Classic TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George
Sidecar TT Leg one
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Brushwood
Sidecar TT Leg two
Eerste Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice/Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur

De TT van Man 1978 werd verreden van 1 tot 9 juni 1978 op de Snaefell Mountain Course op het eiland Man. Door de Interval-start reed men eigenlijk een tijdrace. Deze TT eiste weer veel mensenlevens: Steven Davis verongelukte al tijdens de trainingen, Malcolm Hobson en zijn bakkenist Kenny Birch en de Zwitserse zijspancoureur Ernst Trachsel tijdens de Sidecar TT en de Nieuw-Zeelander Mike Adler tijdens de Classic TT. De Amerikaan Pat Hennen raakte zo zwaar gewond dat hij nooit meer kon racen.

Algemeen[bewerken]

Het jaar 1978 wordt door velen beschouwd als het meest spectaculaire jaar uit het bestaan van de Isle of Man TT, vanwege de terugkeer van Mike Hailwood. Nadat de TT van 1977 voor het eerst sinds 1960 geen enkele leven had geëist, werd deze editie echter overschaduwd door de dood van vijf coureurs.

Mike Hailwood[bewerken]

Mike Hailwood had nog altijd het record van de meeste overwinningen in de TT van Man: 12. Zijn laatste deelname dateerde echter uit 1967, toen hij alle klassen waaraan hij deelnam won met machines van Honda. Dat merk was in 1968 uit de motorracerij gestapt terwijl Hailwood al een contract had. Hailwood kon door dat contract niet voor een ander merk starten en stapte over naar autoraces. Hoewel Hailwood in 1978 geprobeerd heeft een contract bij Ford los te weken, kwam hij toch terug op de motor. Echter niet met een fabriekscontract: Mike reed alleen voor zijn plezier. Sponsor Martini regelde drie Yamaha's voor de TT van Man: Een TZ 250, een TZ 500 en een TZ 750. Hailwood had zijn comeback voorbereid in drie Australische races. In Adelaide en Sydney reed hij met een Ducati 860 in Endurance-races, waarvan hij de laatste won. Met de 750cc-Yamaha reed hij in Bathurst. Hij trainde daar uiterst ontspannen. 's Avonds bleef hij met de leden van de organiserende motorclub op Mount Panorama bij het kampvuur eten en drinken. Over de TT op Man zei hij: "Ik maak me geen zorgen over de hedendaagse topcoureurs; zij rijden hun race, ik de mijne. Ik maak me geen illusies over het verslaan van sterren als Grant, Katayama of Hennen en co. Het zou gek zijn daarover na te denken". Yamaha PR-man Rodney Gould zag het met gemengde gevoelens aan. Als Yamaha-werknemer moest hij Hailwoods terugkeer begeleiden, maar als vriend van Hailwood kon hij het eigenlijk niet aanzien. Hij was bang dat de levende legende van zijn voetstuk zou vallen. Maar Hailwood reed met zijn Yamaha Martini 1.1 toermotor wekenlang rondjes en voelde zich thuis op Man.

Formula One TT[bewerken]

Mike Hailwood zag zijn comeback op het eiland Man als een aardigheidje, maar dat deed het publiek absoluut niet. Luisternd naar Manx Radio probeerde men de prestaties van Hailwood over het 60 km lange circuit zo goed mogelijk te volgen, en overal ging gejuich op als er een bericht over Hailwood kwam. De coureurs startten zoals gebruikelijk twee aan twee om de tien seconden. Phil Read vertrok in de Formula One TT met zijn Honda als eerste, 50 seconden voor Hailwood met de Ducati. In de eerste ronde pakte Hailwood al 14 seconden op Read en aan het einde van de tweede ronde was hij Read al gepasseerd. Read tankte sneller en kwam daardoor weer op kop, maar de Ducati was handzamer dan de fabrieks-Honda en ondanks dat Hailwood (volgens hemzelf) nog niet zo laat durfde te remmen als Read, kon hij hem gemakkelijk voorbij. Read verbrandde zijn koppeling en viel in de vijfde ronde bij de 11e mijlpaal uit, Tom Herron die 9 seconden achter Hailwood lag, viel ook uit. John Williams (3e) moest zijn brandstoftank met zijn onderarmen op zijn plaats houden en Ian Richards (4e) had last van olielekkage waardoor zijn achterband spekglad was. Desalniettemin: Het ronderecord werd met 10 mijl per uur scherper gesteld en Hailwoods wedstrijdgemiddelde betekende ook een nieuw record. Commentaar van Hailwood, die na 11 jaar buiten de "motorwereld" meteen weer winnaar was: "Quite pleasant really" (Werkelijk zeer plezierig).

Uitslag Formula One TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati 108.51 mph 2:05.10.2
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Honda 106.81 mph 2:07.09.6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Kawasaki 106.01 mph 2:08.07.6
4 Vlag van Duitsland Helmut Dähne Honda 105.74 mph 2:08.26.8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Triumph 105.72 mph 2:08.28.2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Suzuki 103.81 mph 2:10.50.4
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Lucas BSA 102.89 mph 2:12.00.4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Wrettom Kawasaki 102.85 mph 2:12.03.2
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Casement Honda 101.78 mph 2:13.26.6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Tomkinson Triumph 101.15 mph 2:14.16.6
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Honda
DNF Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Honda
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Mocheck-Honda
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Yoshimura-Bimota-Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Honda

Senior TT[bewerken]

In de Senior TT werd weer een overwinning van Mike Hailwood verwacht, maar in Ramsey brak de stuurdemper van zijn Yamaha TZ 500 en met deze handicap kon hij slechts 28e worden. Tom Herron leidde de race van start tot finish, hoewel hij nog bedreigd werd door Pat Hennen, die een nieuw absoluut ronderecord van 113.83 mph reed. Hennen viel bij Bishopscourt zo hard, dat hij naar het ziekenhuis moest worden afgevoerd. Hij was zo ernstig gewond dat hij nooit meer kon racen.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki 111.74 mph 2:01.33.4
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Suzuki 107.72 mph 2:06.05.4
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 107.41 mph 2:06.48.4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Fogarty[1] Suzuki 106.92 mph 2:07.01.6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Johnson-Suzuki 106.81 mph 2:07.45.6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Suzuki 105.89 mph 2:08.16.4
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Ireland Suzuki 105.22 mph 2:09.05.2
8 Graham Waring Yamaha 104.97 mph 2:09.23.4
9 John Woodley Suzuki 109.94 mph 2:09.26.0
10 Bill Ingham Maxton-Yamaha 104.92 mph 2:09.27.8
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Maxton-Yamaha 103.49 mph 2:11.14.2
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Yamaha 100.88 mph 2:15.38.4
28 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Yamaha 99.36 mph 2:16.41.8
36 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha 95.23 mph 2:22.37.6
DNF Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Maxton-Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Heron-Suzuki
DNF Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Suzuki
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant onbekend

Junior TT[bewerken]

Ook de Yamaha TZ 250 van Mike Hailwood was niet in orde en Mike voelde zich niet op zijn gemak met de machine. Hij reed bijna de hele race op de twaalfde plaats en finishte daar ook. Chas Mortimer reed de hele race op kop en won, maar Charlie Williams werd tweede na een hevig gevecht met Tom Herron.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 100.71 mph 1:52.23.8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha 100.20 mph 1:52.57.4
3 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha 99.34 mph 1:53.56.4
4 Graham Waring Yamaha 98.24 mph 1:55.13.0
5 Joe Lindsay Yamaha 97.91 mph 1:55.35.8
6 Bill Ingham Yamaha 97.76 mph 1:55.46.6
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Chat-Yamaha 97.62 mph 1:55.56.8
8 John Weeden Yamaha 97.48 mph 1:56.06.4
9 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha 97.33 mph 1:56.17.4
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha 97.21 mph 1:56.25.8
11 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Yamaha 97.02 mph 1:56.40.0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Yamaha 96.92 mph 1:56.46.8
38 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Cotton 87.79 mph 2:08.55.4
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Johnson-Maxton Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha

Formula Two TT[bewerken]

Uitslag Formula Two TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jackson jr. Honda 99.35 mph 1:31.08.6
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Mason Honda 97.68 mph 1:32.42.0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Tuxworth Honda 96.21 mph 1:34.06.8
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Honda 95.32 mph 1:34.59.8
5 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Benelli 95.32 mph 1:36.56.0
6 Peter Davies Laverda 93.41 mph 1:39.38.4
7 John Kirby Honda 90.87 mph 1:41.24.0
8 Thomas Williamson Honda 88.05 mph 1:42.50.0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Casement Honda 85.78 mph 1:45.33.6
10 Dave Kerby Honda 84.61 mph 1:47.01.0

Formula Three TT[bewerken]

Uitslag Formula Three TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 99.47 mph 1:35.50.8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Mortimer Yamaha 90.07 mph 1:40.31.8
3 John Stephens Honda 89.92 mph 1:40.41.8
4 Max Poxon Honda 88.45 mph 1:42.22.0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Cathcart Harley-Davidson 87.85 mph 1:43.04.2
6 Fred Launchbury Maico 86.88 mph 1:44.13.6
7 Ken Inwood Yamaha 86.53 mph 1:44.38.4
8 Jeff Middleton Honda 85.91 mph 1:45.24.0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Trollope Yamaha 83.39 mph 1:48.34.8
10 Bill Barker Honda 83.33 mph 1:48.40.0
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Mocheck-Honda

Classic TT[bewerken]

Het nieuwe ronderecord van Pat Hennen bleef slechts vier dagen staan. In de tweede ronde van de Classic TT bracht Mick Grant het op 114.33 mph. Grant won de Classic ook, voor John Williams en Alex George. Ook de laatste Martini-Yamaha liet Mike Hailwood in de steek: de Yamaha TZ 750 viel al in de eerste ronde stil door een gat in een zuiger. Tijdens deze race verongelukte de Australiër Mike Adler met een Yamaha TZ 350 bij Glen Helen.

Uitslag Classic TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki 112.41 mph 2:00.50.2
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Suzuki 111.62 mph 2:01.41.0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha 109.39 mph 2:04.10.0
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Honda 109.21 mph 2:04.22.0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Simpson Yamaha 106.88 mph 2:07.05.0
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Ireland Suzuki 105.92 mph 2:08.13.6
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Lucas Yamaha 105.67 mph 2:08.32.2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jeff Sayle Yamaha 105.47 mph 2:08.46.8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Tonkin Yamaha 104.32 mph 2:10.12.0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Yamaha 103.37 mph 2:11.23.8
27 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha 95.89 mph 2:21.38.8
DNF Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Yamaha
DND Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pharaoh-Yamaha
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall onbekend
DNF Vlag van Australië Mike Adler Yamaha (†)

Sidecar TT[bewerken]

In de eerste manche van de Sidecar TT ging het mis met de combinatie Malcolm Hobson/Kenny Birch. Nog geen minuut na de start, op de top van Bray Hill, raakten ze een putdeksel waardoor de zijspancombinatie oncontroleerbaar werd. Zowel Malcolm Hobson als Kenny Birch verloren hierbij het leven. Een paar minuten later crashte Ernst Trachsel onder aan Bray Hill op Quarterbridge Road en ook hij kwam om het leven. Intussen zette de combinatie Rolf Biland/Kenneth Williams het ronderecord op 103.81 mph, maar in de laatste ronde vielen zij uit. Daardoor wonnen Dick Greasley/Gordon Russell voor Jock Taylor/Kenny Arthur. De tweede manche werd gewonnen door Rolf Steinhausen/Wolfgang Kalauch, maar omdat Taylor/Arthur nu als derde eindigden werden ze overall-winnaars.

Sidecar TT Leg one[bewerken]

Uitslag Sidecar TT Leg one[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Busch-Yamaha 101.75 mph 1:06.44.6
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur Windle-Yamaha 101.22 mph 1:07.05.4
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton Vlag van Verenigd Koninkrijk John Brushwood British Magnum 100.04 mph 1:07.53.0
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hilditch Vlag van Verenigd Koninkrijk Vince Biggs Yamaha 95.96 mph 1:10.46.0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mal White Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Yamaha 95.14 mph 1:11.23.0
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Kiff British Magnum 93.57 mph 1:12.34.6
7 Alan May Micky Gray Yamaha 93.16 mph 1:12.54.0
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Daytona-Yamaha 92.80 mph 1:13.29.8
9 Pete Coney Brian Leigh Yamaha 91.45 mph 1:14.15.4
10 John Brandon Pat Wynne Yamaha 90.92 mph 1:14.21.6
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams TTM-Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Seymaz-Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Birch Schmid-Yamaha (†)
DNF Vlag van Zwitserland Ernst Trachsel Vlag van Zwitserland Andreas Steger TTM-Suzuki Ernst Trachsel (†)

Sidecar TT Leg two[bewerken]

Uitslag Sidecar TT Leg two[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Seymaz-Yamaha 93.67 mph 1:12.30.0
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha 91.41 mph 1:14.13.6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur Windle-Yamaha 90.98 mph 1:14.38.6
4 Allen Steele Anthony Barrow Yamaha 89.46 mph 1:16.09.8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Michael Allsworth Yamaha 84.97 mph 1:19.55.4
6 Alan May Micky Gray Yamaha 84.57 mph 1:20.17.8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mal White Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Yamaha 84.40 mph 1:20.27.8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton Vlag van Verenigd Koninkrijk John Brushwood British Magnum 83.82 mph 1:21.01.0
9 Mike Joyce Alan Colins Suzuki 83.63 mph 1:21.12.4
10 Bill Hall Peter Minion Kawasaki 83.21 mph 1:24.36.8
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Daytona-Yamaha 81.72 mph 1:23.06.0