Naar inhoud springen

James Robinson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
James A. Robinson
Robinson tijdens de Nobelweek 2024
Robinson tijdens de Nobelweek 2024
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 27 februari 1960
Geboorteplaats Chelmsford
Nationaliteit Brits, Amerikaans
Beroep politicoloog,[1] econoomBewerken op Wikidata
Academische achtergrond
Alma mater London School of Economics (BSc), Universiteit van Warwick (MA), Yale-universiteit (PhD)
Proefschrift The Dynamic Enforcement of Implicit Labor Contracts under Asymmetric Information (1993)
Promotor(s) Truman BewleyBewerken op Wikidata
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en) Economie, Politicologie
Universiteit Universiteit van Chicago, Harvard-universiteit, Universiteit van Californië - Berkeley, University of Southern California, University of Melbourne
Bekend van Economische theorie, arbeidsverhoudingen, instituties
Erkenning en lidmaatschap
Lid van American Academy of Arts and Sciences, Econometric Society (22 september 2021)[2]Bewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningen Nobelprijs voor Economie (2024)
Links
Website

James Alan Robinson (Chelmsford, 27 februari 1960)[3] is een Brits-Amerikaans econoom en politicoloog. Hij is een University Professor aan de Harris School of Public Policy van de Universiteit van Chicago,[4] waar hij leiding gaf aan het Pearson Institute for the Study and Resolution of Global Conflicts.[5] Robinson doceerde aan de Harvard-universiteit van 2004 tot 2015.

Samen met Daron Acemoğlu is hij de co-auteur van diverse boeken, waaronder The Narrow Corridor, Why Nations Fail en Economic Origins of Dictatorship and Democracy.[6] In 2024 kregen Robinson, Acemoğlu en Simon Johnson de Nobelprijs voor Economie voor hun vergelijkende studies naar welvaart tussen naties.[7]

Robinson behaalde een Bachelor of Science in de economie aan de London School of Economics in 1982, een Master of Arts in de economie aan de Universiteit van Warwick in 1986 en een Doctor of Philosophy in de politicologie aan de Yale-universiteit in 1993.[6][8]

Robinsons belangrijkste onderzoeksgebieden liggen in de politieke economie en vergelijkende politiek, evenals in economische en politieke ontwikkeling.[6]

In 2004 werd Robinson benoemd tot Associate Professor of Government aan de Harvard-universiteit. Later bekleedde hij leerstoelen bij Harvard, eerst als de David Florence Professor of Government (2009–2014) en later als de Wilbur A. Cowett Professor of Government (2014–2015).[6] Op 1 juli 2015 werd hij benoemd tot een van de negen University Professors aan de Harris School of Public Policy Studies van de Universiteit van Chicago.[9] Eerder voerde hij de titel Reverend Dr. Richard L. Pearson Professor of Global Conflict Studies. Op 9 mei 2016 ontving professor Robinson een eredoctoraat van de Nationale Universiteit van Mongolië tijdens zijn eerste bezoek aan het land.[10]

Hij heeft onderzoek gedaan in landen over de hele wereld, waaronder Botswana, Chili, de Democratische Republiek Congo, Haïti, de Filipijnen, Sierra Leone, Zuid-Afrika en Colombia, waar hij elke zomer doceert aan de Universiteit van de Andes in Bogotá.[11]

Op 17 maart 2023 ontmoette James Robinson studenten, wetenschappers, leiders van de publieke opinie en vertegenwoordigers van financiële en zakelijke kringen in Tasjkent, Oezbekistan. In een interview besprak Robinson de opbouw van inclusieve instituties in autoritaire landen, de uitdagende ontwikkeling van landen na het kolonialisme en de bewust gemaakte "fouten".[12]

Hij heeft intensief samengewerkt met zijn vaste co-auteur Daron Acemoğlu na hun ontmoeting aan de London School of Economics.[13]

Economic Origins of Dictatorship and Democracy

[bewerken | brontekst bewerken]

Economic Origins of Dictatorship and Democracy (2006), geschreven door Robinson en Daron Acemoğlu, analyseert de creatie en consolidatie van democratische samenlevingen. Zij betogen dat "democratie consolideert wanneer elites geen sterke prikkel hebben om haar omver te werpen."[14] De titel van het boek is afgeleid van Social Origins of Dictatorship and Democracy, een boek uit 1966 van Barrington Moore Jr.[15]

Why Nations Fail

[bewerken | brontekst bewerken]

In Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity, and Poverty (2012) stellen Acemoğlu en Robinson dat economische groei aan het front van de technologie politieke stabiliteit en creatieve destructie vereist.[16] Ze stellen dat de Industriële Revolutie in Groot-Brittannië begon omdat de Bill of Rights 1689 institutionele beperkingen creëerde op het verlenen van monopolie- en oligopolierechten.[17]

Acemoğlu en Robinson benadrukken dat "verschillen in ontwikkeling tussen landen uitsluitend te wijten zijn aan verschillen in politieke en economische instituties en verwerpen andere theorieën die verschillen toeschrijven aan cultuur, weer, geografie of gebrek aan kennis."[18]

The Narrow Corridor

[bewerken | brontekst bewerken]

In The Narrow Corridor. States, Societies, and the Fate of Liberty (2019) beweren Acemoğlu en Robinson dat een vrije samenleving wordt bereikt wanneer de macht van de staat en die van de samenleving in een ruw evenwicht evolueren.[19]

Een kritiek op de moderniseringstheorie

[bewerken | brontekst bewerken]

Daron Acemoğlu en James A. Robinson laten in hun artikel Income and Democracy (2008) zien dat er geen causaal effect is van inkomen op democratie.[20] In Non-Modernization (2022) betogen ze verder dat de moderniseringstheorie de diverse paden van politieke ontwikkeling niet kan verklaren.[21]

  • James A. Robinson; Daron Acemoğlu (2019). The Narrow Corridor: States, Societies, and the Fate of Liberty. New York: Penguin Press. ISBN 978-0735224384
  • James A. Robinson; Daron Acemoğlu (2012). Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity and Poverty. New York: Crown Business. ISBN 978-0307719218
  • James A. Robinson; Daron Acemoğlu (2006). Economic Origins of Dictatorship and Democracy. Cambridge University Press. ISBN 0-521-67142-6
[bewerken | brontekst bewerken]