James Rothman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  James Rothman
3 november 1950
Afbeelding gewenst
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats Haverhill (Massachusetts)
Nationaliteit Amerikaans
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 2013
Reden "Voor ontdekkingen van het mechanisme dat het belangrijkste transportsysteem in onze cel regelt"
Samen met Randy Schekman
Thomas Südhof
Voorganger(s) John Gurdon
Shinya Yamanaka
Opvolger(s) John O'Keefe
Edvard Moser
May-Britt Moser

James Edward Rothman (Haverhill (Massachusetts), 3 november 1950) is een Amerikaans celbioloog.

Biografie[bewerken]

Rothman studeerde natuurkunde aan Yale-universiteit, promoveerde in de Biologische chemie aan Harvard en deed een postdoc aan de Massachusetts Institute of Technology. Hij was werkzaam aan Stanford-universiteit en Princeton-universiteit voordat hij in New York aan het Memorial Sloan-Kettering Cancer Center de afdeling cellulaire biochemie en biofysica mocht oprichten. Hij was tevens vice-voorzitter van het Sloan-Kettering Institute.

In 2003 werd hij hoogleraar fysiologie aan Columbia-universiteit en hoofd van het onderzoekscentrum chemische biologie. Hij bekleedt de Fergus F. Wallace-leerstoel als hoogleraar biomedische wetenschappen aan Yale University en is voorzitter van de vakgroep celbiologie aan de Yale School of Medicine en de directeur van het nanobiologischinstituut aan de Yale West Campus. Rothman is lid van de National Academy of Sciences.

In 2013 kreeg hij samen met Randy Schekman en Thomas Südhof de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor hun ontdekkingen van het mechanisme dat het belangrijkste transportsysteem in onze cel regelt. In 2010 kreeg hij met Südhof en Richard Scheller de Kavli Prize.