James Rothman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  James Rothman
3 november 1950
Afbeelding gewenst
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Haverhill (Massachusetts)
Nationaliteit    Amerikaans
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    2013
Reden    "Voor ontdekkingen van het mechanisme dat het belangrijkste transportsysteem in onze cel regelt"
Samen met    Randy Schekman
Thomas Südhof
Voorganger(s)    John Gurdon
Shinya Yamanaka

James E. Rothman (Haverhill (Massachusetts), 3 november 1950) is een Amerikaans celbioloog.

Rothman studeerde natuurkunde aan Yale University, promoveerde in de Biologische chemie aan Harvard en deed een postdoc aan de Massachusetts Institute of Technology. Hij was werkzaam aan Stanford University en Princeton University voordat hij in New York aan het Memorial Sloan-Kettering Cancer Center de afdeling cellulaire biochemie en biofysica mocht oprichten. Hij was tevens vice-voorzitter van het Sloan-Kettering Institute. In 2003 werd hij hoogleraar fysiologie aan Columbia University en hoofd van het onderzoekscentrum chemische biologie. Hij bekleed de Fergus F. Wallace leerstoel als hoogleraar biomedische wetenschappen aan Yale University en is voorzitter van de vakgroep celbiologie aan de Yale School of Medicine en de directeur van het nanobiologischinstituut aan de Yale West Campus. Rothman is lid van de National Academy of Sciences.

In 2013 kreeg hij samen met Randy Schekman en Thomas Südhof de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor hun ontdekkingen van het mechanisme dat het belangrijkste transportsysteem in onze cel regelt. In 2010 kreeg hij met Südhof en Richard Scheller de Kavli Prize.