Jan Eijkelboom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jan Eijkelboom
Eijkelboom in 2004
Eijkelboom in 2004
Algemene informatie
Geboren 1 maart 1926
Overleden 27 februari 2008
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep journalist, dichter, schrijver, vertaler
Werk
Bekende werken Wat blijft komt nooit terug (1979)
Het krijgsbedrijf (2000)
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Jan Eijkelboom (Slikkerveer, 1 maart 1926Dordrecht, 27 februari 2008) was een Nederlandse journalist, dichter, schrijver en vertaler van onder andere werken van Philip Larkin, John Donne, W.B. Yeats en Derek Walcott. Sedert 3 maart 2001 was hij ereburger en stadsdichter (voor het leven) van Dordrecht, de eerste plaats in Nederland met een stadsdichter.

Levensloop[bewerken]

Eijkelboom studeerde politieke wetenschappen te Amsterdam. Hij werkte als adjunct-hoofdredacteur bij Vrij Nederland en Het Vrije Volk. Daarna werd hij voor een korte periode de eerste voorlichter van de gemeente Dordrecht, en vervolgens was hij enkele jaren hoofdredacteur van het dagblad De Dordtenaar. In 1953 publiceerde hij de novelle De terugtocht over zijn verblijf in Nederlands-Indië tijdens de politionele acties. In 2001 werd deze novelle opgenomen in zijn boek Het krijgsbedrijf. Verder was hij medewerker aan onder andere Propria Cures en Maatstaf en medeoprichter van Tirade.

Op het Damiatebolwerk te Dordrecht is een van zijn bekendste dichtregels gegraveerd: "Wat Blijft Komt Nooit Terug". Ook zijn in de tegelwanden van de tunnel in de Laan der Verenigde Naties, en in het hek tussen het fietspad en de weg enkele dichtregels van Jan Eijkelboom geplaatst. In heel grote kapitalen van vormgever René Knip is in het voorbijrijden te lezen: "Hier baant de laan zich onder 't spoor een weg". In het metalen hek tussen de weg en het fietspad zijn twee langere regels verwerkt in wat kleinere letters, deels in spiegelschrift.

Eijkelboom maakte ook een Nederlandse vertaling van de Fable of the Bees van Bernard Mandeville onder de titel De mopperkorf. Voor De gouden man werd hem in 1983 de Herman Gorterprijs toegekend; in 1994 kreeg hij voor zijn hele oeuvre de Anna Blaman Prijs. In 2003 ontving hij de Jan Campert-prijs voor Heden voelen mijn voeten zich goed.

Eigen werken[bewerken]

  • Het verhaal van Hans Mes (1975)
  • Wat blijft komt nooit terug (1979)
  • De gouden man (1982)
  • Wat blijft komt nooit meer terug (1983)
  • De wimpers van de dageraad (1987)
  • De Dordtse gedichten (1989)
  • Kippevleugels (1991)
  • Hora incerta (1993)
  • Het lied van de krekel (1996)
  • Het arsenaal (2000)
  • Het krijgsbedrijf (2000)
  • Heden voelen mijn voeten zich goed (2002)
  • Tot zover: de meeste gedichten (2002)
  • Dit eiland (2003)
  • Een olifant met geheugenverlies (2005)

Over Jan Eijkelboom[bewerken]

  • Kees van 't Hoff: 'Levensbericht - Jan Eijkelboom'. In: Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden, 2011-2012, p. 33-44. Volledige tekst

Externe link[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Jan Eijkelboom.