Jean-Pierre Van Rossem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean-Pierre Van Rossem
Afbeelding gewenst
Naam Jean-Pierre P.A.J. Van Rossem
Geboren Brugge, 29 mei 1945
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij ROSSEM
Functies
1992 - 1995 Volksvertegenwoordiger
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Economie

Jean-Pierre P.A.J. Van Rossem (Brugge, 29 mei 1945) is een Belgisch econoom, politicus, zakenman, schrijver en publicist.

Levensloop[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Van Rossem heeft economie gestudeerd aan de Universiteit Gent van 1963-1967. Met zijn licentiaatsverhandeling heeft hij de prijs van de Internationale Jaarbeurs van Vlaanderen gewonnen voor de verhandeling "De omloopsnelheid van het geld" en heeft hierdoor econometrie kunnen studeren bij Lawrence Klein. In deze periode begint hij ook zijn eerste repetitiebureau, Metodika in Gent. Hij vertoefde ondertussen in het Gentse linkse milieu.

Eerste veroordeling[bewerken]

In 1971 wordt hij veroordeeld voor valsheid in geschrifte en uitschrijven van ongedekte cheques. Hij wordt veroordeeld tot een jaar met uitstel. In 1973 wordt hij nog eens veroordeeld en krijgt hij vier jaar effectieve celstraf. Wanneer hij in 1977 vrijkomt, is hij afgekickt van zijn heroïneverslaving.

Flamboyante periode[bewerken]

Hij kwam het eerst in de publieke belangstelling met 'Moneytron', een beursbeleggingsbedrijf dat schijnbaar eindeloze winsten kon aanbieden. Van Rossem beweerde een systeem te hebben ontwikkeld waarmee hij de beurshandel kon voorspellen en het kapitalistisch systeem te snel af was. Later bleek dat hij de hem toevertrouwde sommen doorsluisde naar zijn eigen rekeningen.[1]

Zijn sympathie voor de theorieën van Karl Marx weerhielden hem niet te beleggen voor de rijksten van België en ver daar buiten en om zelf een kapitaal van zo'n 800 miljoen dollar te vergaren.

Dankzij de vermeende onfeilbaarheid van het Moneytronsysteem, maar vooral door Van Rossems gevoel voor show, kwamen steeds grotere bedragen in zijn richting. De miljarden die hem werden toevertrouwd, verdwenen onder andere naar Zwitserse bankrekeningen en in het criminele circuit. Zo handelde hij onder meer in gedupliceerde aandelen, volgens Van Rossem een manier om het systeem 'naar de kloten te helpen'.

In 1989 was hij eigenaar van een F1-team (Onyx), dat tiende op 21 raceteams eindigde. Van Rossem was gehuwd met Nicole Annys, die datzelfde jaar overleed. Hij vermoedde opzet en liet haar in een diepvriesgraf begraven, tot hij een lijkschouwer zou vinden die bereid was een autopsie te doen. Hij belandde echter in de gevangenis, tijdens welke periode er door de vochtige ondergrond kortsluiting ontstond in de motor van de koeling, waardoor het diepvriesgraf niet meer werkte en werd verwijderd. Annys was moeder van Van Rossems oudste zoon.

ROSSEM / Tweede veroordeling[bewerken]

De fiscus en het gerecht waren echter niet blind voor zijn praktijken. Hij stapte met zijn libertijnse partij ROSSEM in de Belgische politiek en behaalde vier zetels bij de verkiezingen van 1991, drie in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en één in de Senaat. Van Rossem kon echter zelf geen zitting nemen in het parlement daar hij vlak voor de verkiezingen was gearresteerd. Pas in 1992 kon hij zijn zetel innemen.

In navolging van Julien Lahaut, die in 1950 de beëdiging van Koning Boudewijn verstoorde, riep Van Rossem in 1993 'Vive la République d'Europe! Vive Lahaut!' bij de beëdiging van Koning Albert II. Hij werd hiervoor door toenmalig Senaatsvoorzitter Frank Swaelen in volgende strenge bewoording berispt: Mijnheer, uw gedrag is onwaardig en schandalig, en het hele land zal u veroordelen!.[2]

Na zijn gevangenisstraf belandde hij in het circuit van Bekende Vlamingen. Naar verluidt had hij een kortstondige relatie met ex-Miss België Brigitta Callens. Van Rossem ontkent dit echter en wimpelt het verhaal als roddel af. Hij was regelmatig op televisie te zien. Zijn inkomsten haalt hij vooral uit het pr-werk dat hij doet voor een dancing en uit artikels over autosport.

Hij hertrouwde met Rachida met wie hij een zoon heeft. Na twintig jaar samenleven ging het koppel uiteen. Van Rossem en Bettar wonen nu elk apart en zijn eind 2008 gescheiden. Eerder, in 2004 schreef en regisseerde hij een vaudevillesk toneelstuk ("God is dood, 't is godgeklaagd") waarin hij zelf meespeelde, maar hij kon niet beletten dat het stuk flopte.

Terug naar de roots[bewerken]

Tussen 2005 en 2007 heeft hij z'n oude passie als repetitor hervat voor de studenten in Gent. Hij is gespecialiseerd in de opleiding van studenten in economie, rechten, criminologie en filosofie. Medio 2007 trok hij zich terug uit het publieke leven. Alle verdere publieke optredens wees hij af.

ROSSEM bis[bewerken]

Op 26 maart 2009 kondigde hij in het Canvas-programma Phara aan dat zijn partij ROSSEM in 2011 terug aan de verkiezingen zou deelnemen.[3] Dit plan viel echter in het water doordat deze verkiezingen vervroegd werden naar 2010. In januari 2012 blies hij de partij nieuw leven in[4], doch zag hij af van deelname aan de lokale verkiezingen 2012.[5] ROSSEM wil wel deelnemen aan de verkiezingen van 2014,[6] waarvoor hij de Vlaamse lijst in Antwerpen zal trekken.[7]

Trivia[bewerken]

  • Van Rossems flamboyante uiterlijk maakte hem een favoriet doelwit voor striptekenaars. Zo tekende Erik Meynen begin jaren 90 twee stripverhalen met hem in de hoofdrol.
  • Hij dook ook op in enkele Nero stripalbums:
    • In Nerorock (1989) biedt hij detective Van Zwam verschillende Ferrari's aan in ruil voor een contract met Nero's groep (strook 85-88).
    • In de De Man van Europa (1990) verkoopt Nero koppen die op de grond zijn gevallen. Van Rossems hoofd biedt hij volledig gratis aan. Niemand wil het echter kopen.
    • In De Gouden Hemelkijker (1991) zegt een goede fee tot Nero: "Mensen die het verdienen hebben een goede fee." Nero's antwoord: "Ja, mannen als Van Rossem en consoorten zeker?" (strook 16). In strook 130 wil Nero met het goud van de Gouden Hemelkijker "een paar Ferrari's kopen zoals Van Rossem."
    • Als de kapper Figaro aan het einde van De Gladde Figaro (1991-1992) in een Amerikaanse cel belandt merken zijn medegevangenen op: You're from Belgium, eh? Are you a friend of Van Rossem?
    • Tijdens de wafelenbak aan het einde van Wonderboy (1993) merkt de Amerikaanse miljardair Spendepenny op dat hij zo van België houdt dat: "Jean-Luc Dehaene als butler en Van Rossem als buitenwipper mag komen werken."
  • Van Rossem werd geïmiteerd door onder meer Dirk Denoyelle en Chris Van den Durpel.
  • Hij trad in 2001 op in de videoclip van het nummer "Geanalizeerd" door de Aarschotse hiphopgroep Krapoel In Axe als de anaal onderzoekende dr. Guy Vago.
  • In 2005 eindigde hij op nr. 154 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg, buiten de officiële nominatielijst.
  • Hij staat bekend als kettingroker, en rookt zo'n 3 pakjes gouden Belga-sigaretten per dag.

Bibliografie[bewerken]

  • Hoe genezen we onze zieke ekonomie? (1979, Metodika)
  • Moneytron: How the system works (1989)
  • Is Outperformance of Security Markets Possible with Modern Econometrics? (1990)
  • Staat in staat van ontbinding (1990, Houtekiet)
  • Proces in duplo (1990, Houtekiet)
  • Mister Junkie & Sister Morphine (1991, Houtekiet)
  • Sonate voor een blauwe vuurtoren (1991, Houtekiet)
  • Libertijns Manifest (1991)
  • Libertijnse Breekpunten: wat willen Libertijnen (1992)
  • Een dode zwaan in Tann (1992)
  • De schat van de Arme Klavers (1992)
  • Hoe word ik stinkend rijk?: Van Rossems beleggings- en belastinggids editie 1993 (1992)
  • Wie vermoordde André Cools? (1993, Loempia)
  • Hoe kom ik van de grond? : Van Rossems Sex- en Bordelengids (1993)
  • De nacht van Christus-Koning (1996)
  • Gevangenisdagboek (1999, Van Halewyck)
  • De dag van de nachtschade (2000, Van Halewyck)
  • Brigitte, of Het hart van de engel (2001)
  • De maquette : verslag (2002)
  • De onkuise kuisheid van de Boccaccio : studie van het postmoderne nachtleven (2002)
  • Crisis: Hoe lossen we het op? (2009, Lampedaire)
  • De engel in de duivel (2009, Lampedaire)
  • Belgisch uranium voor de eerste Amerikaanse en Russische atoombommen (2011, Van Halewyck)
Bronnen, noten en/of referenties