Jean Ziegler
| Jean Ziegler | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Officieel portret, december 1971. | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Geboortenaam | Hans Ziegler | |||
| Geboren | 19 april 1934 Thun | |||
| Overleden | 10 juni 2026 Genève | |||
| Nationaliteit | .svg){kind=small} Zwitserland | |||
| Geboorteland | Zwitserland | |||
| Beroep | socioloog, hoogleraar en politicus | |||
| Familie | ||||
| Partner | Erica Deuber Ziegler (1999; 10 juni 2026) | |||
| Kinderen | Dominique Ziegler | |||
| Website | Officiële website | |||
| ||||
Jean Ziegler (Thun, 19 april 1934 – Genève, 10 juni 2026) was een Zwitsers socioloog (hoogleraar aan de Université Grenoble-Alpes, de Universiteit van Genève en de Sorbonne in Parijs) en politicus voor de Sociaaldemocratische Partij van Zwitserland uit het kanton Genève.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken].jpg)
Vanaf de jaren vijftig behoorde hij tot de kennissenkring van Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Edward Saïd, Claude Lanzmann. Hij toonde Genève aan Ernesto Che Guevara toen deze een gedelegeerde was. Van 1967 tot 1983 en van 1987 tot 1999 zetelde hij in de Nationale Raad van Zwitserland.
Ziegler bekleedde verschillende functies bij de Verenigde Naties, vooral als speciaal rapporteur inzake het recht op voeding van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, van 2000 tot 2008.[1] Tot 2019 had Ziegler nog een mandaat als ondervoorzitter van de adviescommissie (Advisory Committee) van de Mensenrechtenraad.
Aan zijn functie bij de Mensenrechtenraad hield hij een morele verontwaardiging over omwille van de fatale gevolgen van ondervoeding in de wereld ("Un enfant qui meurt de faim est un enfant assassiné", “Een kind dat sterft aan ondervoeding, is een vermoord kind”).[2][3] Hij lokte ook controverse uit vanwege kritische uitspraken over Zwitserse banken, de exploitatie van minerale rijkdom in Congo en zijn vermeende associatie met dictaturen in Zimbabwe en Cuba.
Ziegler overleed op 10 juni 2026 op 92-jarige leeftijd.[4]
Boeken
[bewerken | brontekst bewerken]Jean Ziegler schreef meer dan 30 sociaal-kritische werken waarin hij zich heftig keerde tegen de uitbuiting en onderdrukking vanwege het kapitalisme.[2] De titels maken duidelijk waarom hij niet geliefd was in kringen van banken, multinationals en hun politieke bondgenoten. Die boeken zijn vrijwel niet vertaald in het Nederlands, wel in het Engels. Een selectie:
- La Suisse, l’or et les morts (1997) (Zwitserland, het goud en de doden) legt uit hoe Zwitserse banken de Duitse nazi-machine financierden.
- L’empire de la honte (2005) (Het imperium van de schande) klaagt honger aan als de voornaamste massamoordenaar van de planeet. Citaat: “Honger is het gevolg van economische keuzes. Elke hongerdood is een moord. De moordenaar is de schuldenlast die het IMF en de Wereldbank aan de landen van het Zuiden oplegt, door hen te dwingen te ‘besparen’ op onderwijs, gezondheidszorg en voedselproductie voor eigen gebruik".
- Les nouveaux maitres du monde et ceux que leur resistent (2002) (De nieuwe meesters van de wereld en zij die zich ertegen verzetten)
- Le bonheur d’être Suisse (1994) (Het geluk om Zwitser te zijn)
- Destruction massive – Géopolitique de la faim (2011) (Massale vernietiging – Geopolitiek van honger)
- Où est l’espoir? (2024) (Waar is de hoop?)
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jean Ziegler op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ (en) Special Rapporteur on the right to food. ohchr.org. Gearchiveerd op 13 juni 2018. Geraadpleegd op 23 juni 2018.
- 1 2 (fr) Jean Ziegler. Geraadpleegd op 23 juni 2018.
- ↑ (fr) Destruction massive. Géopolitique de la faim. Seuil (2011). Geraadpleegd op 23 juni 2018.
- ↑ (it) È morto l'ex consigliere nazionale e sociologo ginevrino Jean Ziegler
