Joe Biden
| Joe Biden | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Joe Biden in 2021 | ||||
| Volledige naam | Joseph Robinette Biden jr. | |||
| Geboren | 20 november 1942 Scranton (Pennsylvania) | |||
| Land |  Verenigde Staten | |||
| Politieke partij | Democratische Partij | |||
| Partner | Neilia Hunter (1966–1972) † Jill Jacobs (vanaf 1977) | |||
| Beroep | Politicus Advocaat | |||
| Religie | Rooms-katholiek | |||
| Handtekening |  | |||
| Website | (en) joebiden.com | |||
| 46e president van de Verenigde Staten | ||||
| Aangetreden | 20 januari 2021 | |||
| Einde termijn | 20 januari 2025 | |||
| Vicepresident(en) | Kamala Harris | |||
| Voorganger | Donald Trump | |||
| Opvolger | Donald Trump | |||
| 47e vicepresident van de Verenigde Staten | ||||
| Aangetreden | 20 januari 2009 | |||
| Einde termijn | 20 januari 2017 | |||
| President | Barack Obama | |||
| Voorganger | Dick Cheney | |||
| Opvolger | Mike Pence | |||
| Senator voor Delaware | ||||
| Aangetreden | 3 januari 1973 | |||
| Einde termijn | 15 januari 2009 | |||
| Voorganger | Caleb Boggs | |||
| Opvolger | Ted Kaufman | |||
| ||||
Joseph (Joe) Robinette Biden jr. (Scranton (Pennsylvania), 20 november 1942) is een Amerikaans politicus en was van 20 januari 2021 tot 20 januari 2025 de 46e president van de Verenigde Staten.
Biden is lid van de Democratische Partij en diende eerder als de 47e vicepresident van de Verenigde Staten onder president Barack Obama van 2009 tot 2017 en daarvoor als senator voor de staat Delaware van 1973 tot 2009.
Biden geldt als een van de invloedrijkste Amerikaanse democratische politici van zijn generatie. Tijdens zijn lange loopbaan in de Senaat speelde hij een prominente rol op het gebied van buitenlandse zaken en justitie. Als vicepresident was hij betrokken bij de uitvoering van het beleid van de regering-Obama tijdens de nasleep van de financiële crisis en de hervorming van de gezondheidszorg. Biden versloeg Donald Trump bij de presidentsverkiezingen van 2020 en werd daarmee de oudste verkozen president in de Amerikaanse geschiedenis.
Zijn presidentschap werd gekenmerkt door economisch herstel na de coronapandemie, omvangrijke investeringsprogramma's, steun aan Oekraïne na de Russische invasie van 2022 en actief buitenlands beleid op internationale samenwerking. In 2024 trok hij zich terug als kandidaat voor een tweede ambtstermijn.
Biografie
Jonge jaren (1942–1965)
Joseph Robinette Biden jr. werd geboren op 20 november 1942 in Scranton, in de staat Pennsylvania, als oudste kind van Joseph Robinette Biden sr. (1915–2002) en Catherine Eugenia 'Jean' Biden (geboren Finnegan; 1917–2010). Hij groeide op in een katholiek gezin met Ierse, Engelse en Franse wortels. Na hem werden nog een zus en twee broers geboren.
Tijdens Bidens jeugd kende zijn vader financiële moeilijkheden, waardoor het gezin enige tijd bij familie woonde. In 1953 verhuisde het gezin naar Delaware, waar zijn vader uiteindelijk een succesvolle carrière als autoverkoper opbouwde. Biden volgde onderwijs aan de Archmere Academy. Na zijn afstuderen in 1961 studeerde hij geschiedenis en politieke wetenschappen aan de University of Delaware, waar hij in 1965 afstudeerde. Als kind kampte Biden met stotteren. Volgens eigen zeggen wist hij dit grotendeels te overwinnen door gedichten hardop voor de spiegel voor te dragen.
Vroege carrière (1966–1972)
Op 27 augustus 1966 huwde Biden Neilia Hunter (1942–1972), met wie hij drie kinderen kreeg: Beau Biden (1969–2015), Hunter Biden (geboren in 1970) en Naomi Biden (1971–1972).
In 1968 behaalde Biden een rechtendiploma aan de Universiteit van Syracuse. Wegens astma werd hij tijdens de Vietnamoorlog afgekeurd voor militaire dienst. Vervolgens ging hij aan de slag als advocaat in Delaware. In zijn vroege politieke jaren voelde Biden zich aanvankelijk aangetrokken tot gematigde Republikeinse politici in Delaware. Hij registreerde zich eerst als onafhankelijke kiezer, maar sloot zich in 1969 aan bij de Democratische Partij. Naast zijn werkzaamheden als advocaat werd Biden actief in de lokale politiek. In 1970 werd hij verkozen tot raadslid van New Castle County. Hij bleef deze functie uitoefenen tot zijn verkiezing tot senator in 1972.
Senator (1972–2009)
In 1972 versloeg Biden als kandidaat van de Democratische Partij de zittende Republikeinse senator Caleb Boggs bij de Senaatsverkiezingen in Delaware. Op dertigjarige leeftijd werd hij een van de jongste senatoren in de Amerikaanse geschiedenis. Enkele weken na zijn verkiezing kwamen zijn echtgenote Neilia en hun dochter Naomi om het leven bij een verkeersongeval. Zijn zoons Beau en Hunter overleefden het ongeval. Biden overwoog af te zien van zijn Senaatszetel, maar besloot uiteindelijk zijn mandaat op te nemen.
Hij werd op 5 januari 1973 beëdigd als senator in een ziekenhuis in Wilmington, waar zijn zoons nog herstelden van hun verwondingen. Om zoveel mogelijk tijd met zijn kinderen door te brengen reisde hij gedurende zijn volledige Senaatsloopbaan dagelijks per trein tussen Delaware en Washington D.C.. Dit leverde hem de bijnaam Amtrak Joe op.[1][2]
In 1975 leerde Biden zijn latere tweede echtgenote Jill Biden kennen. Zij huwden in 1977 en kregen samen een dochter, Ashley Biden. Gedurende zijn 36-jarige loopbaan in de Senaat groeide Biden uit tot een invloedrijk Democratisch politicus. Hij hield zich bezig met justitie, buitenlandse politiek en nationale veiligheid. Van 1987 tot 1995 was hij voorzitter van de Senaatscommissie voor Justitie en van 2001 tot 2009 voorzitter van de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken.
In 1988 stelde Biden zich kandidaat voor de Democratische nominatie voor het presidentschap, maar trok hij zich terug nadat beschuldigingen van plagiaat tijdens de campagne waren opgedoken. Datzelfde jaar onderging hij een operatie na de vaststelling van een hersenaneurysma, waarna hij terugkeerde naar de Senaat. Biden werd herkozen in 1978, 1984, 1990, 1996 en 2002. In de Senaat speelde hij een belangrijke rol bij wetgeving op het gebied van criminaliteitsbestrijding, burgerrechten en geweld tegen vrouwen. Op het terrein van buitenlandse politiek hield hij zich bezig met NAVO-uitbreiding, de oorlogen in voormalig Joegoslavië, het Midden-Oosten en de Amerikaanse betrokkenheid in Irak.
In 2008 stelde Biden zich opnieuw kandidaat voor de Democratische nominatie voor het presidentschap. Nadat hij zijn campagne had beëindigd werd hij door Barack Obama gekozen als running mate voor de presidentsverkiezingen van 2008.
Vicepresident (2009–2017)
.jpg)
Biden stelde zich in 2007 kandidaat voor de Democratische nominatie voor de presidentsverkiezingen van 2008, maar beëindigde zijn campagne na de eerste voorverkiezingen. Op 23 augustus 2008 maakte Barack Obama bekend dat hij Biden had gekozen als running mate. Bij de presidentsverkiezingen van november 2008 versloegen Obama en Biden het Republikeinse ticket van John McCain en Sarah Palin. Biden trad op 20 januari 2009 aan als de 47e vicepresident van de Verenigde Staten.
Als vicepresident speelde Biden een belangrijke rol binnen de regering-Obama. Hij was betrokken bij het economische herstelbeleid na de financiële crisis van 2008, onderhandelingen met het Congres en het buitenlands beleid van de regering. Daarnaast trad hij regelmatig op als vertegenwoordiger van de Verenigde Staten bij internationale bijeenkomsten en diplomatieke missies.
In 2012 werden Obama en Biden herkozen voor een tweede ambtstermijn. Biden overwoog zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen van 2016, maar zag daar uiteindelijk van af. Hij gaf aan dat het overlijden van zijn zoon Beau Biden in 2015 een belangrijke rol speelde bij die beslissing.[3]
Presidentskandidaat (2019–2021)
In april 2019 kondigde Biden zijn kandidatuur aan voor de presidentsverkiezingen van 2020. Na een moeizame start van de voorverkiezingen behaalde hij een belangrijke overwinning in South Carolina, waarna hij uitgroeide tot de belangrijkste kandidaat voor de Democratische nominatie. Nadat Bernie Sanders zich had teruggetrokken, werd Biden de kandidaat van de Democratische Partij.
Op 11 augustus 2020 maakte Biden bekend dat senator Kamala Harris zijn running mate zou worden.[4]
Bij de verkiezingen van 3 november 2020 versloeg Biden de zittende president Trump. Trump betwistte de uitslag en stelde zonder bewijs dat sprake was geweest van grootschalige verkiezingsfraude.[5] Nadat de verkiezingsuitslag was geratificeerd, werd Biden internationaal erkend als president-elect.[6]
President (2021–2025)
.png)
.jpg)
Zie Presidentschap van Joe Biden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Biden werd op 20 januari 2021 beëdigd als de 46e president van de Verenigde Staten. Zijn aantreden vond plaats tijdens de coronapandemie, een periode van politieke polarisatie en de nasleep van de bestorming van het Capitool op 6 januari 2021. Tijdens de overgangsperiode stelde Biden een transitieteam samen en benoemde hij de leden van zijn kabinet. Zijn regering werd omschreven als een van de meest diverse in de Amerikaanse geschiedenis.
Binnenlands beleid
Tijdens zijn presidentschap stond economisch herstel na de coronapandemie centraal. Onder Biden werden omvangrijke investeringsprogramma's aangenomen op het gebied van infrastructuur, industriebeleid, klimaatmaatregelen en technologische ontwikkeling. Zijn regering zette daarnaast in op uitbreiding van de gezondheidszorg, versterking van de Amerikaanse maakindustrie en investeringen in halfgeleiders en energietransitie.
Buitenlands beleid
Op het terrein van buitenlandse politiek legde Biden de nadruk op samenwerking met traditionele bondgenoten en internationale organisaties. Zijn regering speelde een belangrijke rol in de internationale steun aan Oekraïne na de Russische invasie van 2022.
Daarnaast werd zijn presidentschap gekenmerkt door de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Afghanistan, de strategische rivaliteit met China, de versterking van de NAVO en de Amerikaanse betrokkenheid bij conflicten in het Midden-Oosten.
Verkiezingscampagne 2024
Zie Terugtrekking Joe Biden als presidentskandidaat 2024 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Biden stelde zich aanvankelijk kandidaat voor een tweede ambtstermijn bij de presidentsverkiezingen van 2024. Na toenemende zorgen binnen de Democratische Partij over zijn leeftijd en verkiezingskansen trok hij zich in juli 2024 terug als kandidaat. Vicepresident Kamala Harris werd vervolgens de presidentskandidaat van de Democratische Partij.
Na het presidentschap (sinds 2025)
Na het einde van zijn presidentschap bleef Biden actief in het publieke debat en trad hij geregeld op bij publieke en politieke bijeenkomsten. In mei 2025 werd bij Biden prostaatkanker vastgesteld.[7]
Overzicht deelname politieke verkiezingen
| Verkiezingsresultaten Joe Biden | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Jaar | Functie | Partij | Stemmen voor Biden | % | Opponent | Partij | Stemmen voor de opponent | % | |||
| 1970 | Raadslid New Castle County | Democraten | 10.573 | 55% | Lawrence T. Messick | Republikeinen | 8.192 | 43% | |||
| 1972 | Senator | Democraten | 116.006 | 50% | J. Caleb Boggs | Republikeinen | 112.844 | 49% | |||
| 1978 | Democraten | 93.930 | 58% | James H. Baxter jr. | Republikeinen | 66.479 | 41% | ||||
| 1984 | Democraten | 147.831 | 60% | John M. Burris | Republikeinen | 98.101 | 40% | ||||
| 1990 | Democraten | 112.918 | 63% | M. Jane Brady | Republikeinen | 64.554 | 36% | ||||
| 1996 | Democraten | 165.465 | 60% | Raymond J. Clatworthy | Republikeinen | 105.088 | 38% | ||||
| 2002 | Democraten | 135.253 | 58% | Raymond J. Clatworthy | Republikeinen | 94.793 | 41% | ||||
| 2008 | Democraten | 257.484 | 65% | Christine O'Donnell | Republikeinen | 140.584 | 35% | ||||
| 2008 | Vicepresident | Democraten | 69.498.516 365 kiesmannen (270 vereist) |
53% | Sarah Palin | Republikeinen | 59.948.323 173 kiesmannen |
46% | |||
| 2012 | Democraten | 65.915.795 332 kiesmannen (270 vereist) |
51% | Paul Ryan | Republikeinen | 60.933.504 206 kiesmannen |
47% | ||||
| 2020 | President | Democraten | 81.268.924
306 kiesmannen (270 vereist) |
51% | Donald Trump | Republikeinen | 74.216.154
232 kiesmannen |
47% | |||
Externe links
- Campagnewebsite 2020
- Pagina bij het Witte Huis als vicepresident (gearchiveerd)
- Pagina in de Biographical Directory of the United States Congress
- ↑ (en) Michael D. Shear, Beau Biden, Vice President Joe Biden's Son, Dies at 46. The New York Times (30 mei 2015). Geraadpleegd op 5 juni 2026.
- ↑ (en) Kim Bellware, Joe Biden Leaves Washington, D.C., Exactly How You'd Expect: On An Amtrak Train. The Huffington Post (10 januari 2017). Geraadpleegd op 5 juni 2026.
- ↑ (en) Colleen McCain Nelson en Peter Nicholas, "Joe Biden Decides Not to Enter Presidential Race", The Wall Street Journal, 21 oktober 2015. Gearchiveerd op 30 november 2020. Geraadpleegd op 8 november 2020.
- ↑ (en) Melissa Macaya, Meg Wagner, Mike Hayes, Veronica Rocha en Elise Hammond,, "Kamala Harris is Joe Bidens running mate]", CNN, 11 augustus 2020. Gearchiveerd op 12 augustus 2020. Geraadpleegd op 5 juni 2026.
- ↑ (en) Lauren Egan en Shannon Pettypiece, Trump says election 'far from over' as he vows to fight results. NBC News (7 november 2020). Gearchiveerd op 8 november 2020. Geraadpleegd op 8 november 2020.
- ↑ (en) Billy Perrigo, Suyin Haynes en Amy Gunia, How the World is Reacting to Joe Biden's Election Win. Time (7 november 2020). Gearchiveerd op 9 november 2020. Geraadpleegd op 8 november 2020.
- ↑ Oud-president Biden van VS heeft agressieve vorm van prostaatkanker. NOS Nieuws (18 mei 2025). Gearchiveerd op 19 mei 2025. Geraadpleegd op 9 mei 2025.
| Voorganger: Caleb Boggs |
Senator voor Delaware 1973–2009 |
Opvolger: Ted Kaufman |
| Voorganger: Dick Cheney |
Vicepresident van de Verenigde Staten 2009–2017 |
Opvolger: Mike Pence |
| Voorganger: Donald Trump |
President van de Verenigde Staten 2021–2025 |
Opvolger: Donald Trump |
· 
· 
· · 
