Joke Bruijs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Joke Bruijs
Joke Bruijs op de set van Toen was geluk heel gewoon in 1993
Algemene informatie
Volledige naam Johanna Maria Bruijs
Geboren 14 januari 1952
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1970-heden
Beroep Actrice, zangeres
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Johanna Maria (Joke) Bruijs (Rotterdam, 14 januari 1952) is een Nederlands actrice, zangeres en comédienne.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Joke Bruijs is geboren in Rotterdam, opgegroeid in de Moerkerkestraat te Rotterdam-Zuid, en op driejarige leeftijd verhuisd naar Poelenburg in Zuidwijk. Ze heeft drie oudere broers en komt uit een muzikale familie; haar vader Kees maakte voor de Tweede Wereldoorlog deel uit van The Four Dutch Serenaders samen met Johnny Hoes. Haar moeder was huisvrouw die ook nog enige tijd in de kledingzaak Coster werkte op Rotterdam Zuid waar Bruijs ook als zaterdaghulpkracht in dienst is geweest. Ze kreeg op de lagere school het advies om naar de MULO te gaan, maar koos tegen de zin van haar ouders voor de huishoudschool. Nadat ze deze succesvol had voltooid zette ze haar schooltijd voort op de MULO aan de Slinge. Na het behalen van haar diploma koos ze voor de detailhandelsschool. Bruijs maakte geen van de opleidingen af omdat ze te druk was met optreden. In 1966 trad zij als dertienjarige zangeres toe tot de Rotterdamse popgroep The Spitfires (later The Nazz genoemd), maar zij nam daar in 1968 afscheid omdat zij op haar vijftiende jaar in dienst was getreden bij het Vara-dansorkest. Zij zong vervolgens ook voor radio-orkesten als The Skymasters en The Ramblers. Bruijs ontmoette in 1970 Jan Blaaser tijdens een gezamenlijk optreden in de Koepelgevangenis te Breda. Ze besloten samen te gaan werken en als duo te gaan optreden op onder andere verenigingsavonden en personeelsfeesten.

Bruijs stond al spoedig ook als zangeres en actrice in het theater, onder andere in cabaretvoorstellingen met Jan Blaaser, Don Quishocking, Mini & Maxi en De Mounties, met wie zij onder meer speelde in de klucht Drie in de pan. Zij speelde en zong ook in musicals als Kaat Mossel en Mooi Katendrecht. In 1970 nam Bruijs deel aan het Nationaal Songfestival 1970 met het liedje Okido .

Van 2004 tot en met 2006 stond Bruijs samen met André van Duin in diverse theaters met de André van Duin Jubileumshow (2004–2005) en de De Nieuwe André van Duin Show (2006). In 2014 was Bruijs samen met haar voormalige echtgenoot Gerard Cox op het toneel te zien met Alles went behalve een vent, geproduceerd door Bastiaan Ragas en Henrike van Engelenburg. Ze vierde haar 50-jarig jubileum in 2017 met een gala-concert in De Doelen.[1]

In 2019 was Bruijs te zien in het RTL 4-programma The Masked Singer, waarin zij gemaskerd als Hond de vierde ronde bereikte.[2]

Toen was geluk heel gewoon[bewerken | brontekst bewerken]

Joke Bruijs speelde samen met Gerard Cox in de serie Vreemde praktijken, waarin zich al het patroon aftekende van de sjoemelende en zelfingenomen hoofdrolspeler, die telkens het onderspit delft, en die men later opnieuw leerde kennen in de gedaante van Jaap Kooiman in de serie Toen was geluk heel gewoon. Bruijs speelde hierin de rol van zijn eega Nel Kooiman en samen beleefden zij in de geromantiseerde soberheid van de jaren vijftig tot en met zeventig alledaagse avonturen met het echtpaar dat bij hen in de portiek woonde, gespeeld door Sjoerd Pleijsier en Mouna Goeman Borgesius. De serie liep van 1994 tot 2009.

Goede tijden, slechte tijden[bewerken | brontekst bewerken]

Tussen 2009 en 2011, en in 2018 was Bruijs meerdere malen te zien in de RTL 4-soap Goede tijden, slechte tijden. Ze vertolkte de rol van Maria de Jong, de in Canada woonachtige moeder van Rik (Ferri Somogyi) en Danny de Jong (Jan Kooijman). Later blijkt ze nog een zoon Daan Stern (Dorian Bindels) te hebben. Bruijs nam de rol over van actrice Janine Veeren, die het personage in 1996 en 1997 speelde. Bruijs was op 14 december 2018 voor het laatst als Maria te zien. Een aantal maanden later, in maart 2019, overleed het personage buiten beeld aan een beroerte.

Onderscheiding[bewerken | brontekst bewerken]

In 2003 ontving Joke Bruijs wegens haar verdiensten op het gebied van cultuur de Erasmusspeld van de stad Rotterdam.

Boek[bewerken | brontekst bewerken]

  • Ben Valkhoff, Joke Bruijs, swingend door het leven. Rotterdam: Trichis, 2012
Dick Rienstra naast Joke Bruijs
Bij Op Losse Groeven

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

albums[bewerken | brontekst bewerken]

  • Gerard Cox & Joke Bruijs: Sentimental Journey - 28 Gouden Songs Uit 1946, (1975)
  • Rotterdam 1990 (1990) , gezongen samen met Lee Towers en Gerard Cox
  • Kaat Mossel (1994) gezongen samen met Rotterdams Operette gezelschap
  • Joke Bruijs & Eddy Doorenbos: Niets meer aan te doen (1994)
  • You Make me Feel So Young (1996)
  • Toen Was Geluk Heel Gewoon (1999), gezongen samen met Gerard Cox, Sjoerd Plezier en Mouna Goeman Borgesius
  • Close To Me (2003)
  • Leef Wat Je Kan (2006)
  • When Christmas Time Is Near (2007)
  • On The Road (2010)
  • De Oase Bar (2016) gezongen samen met Gerard Cox en Peggy Vrijens
  • Young At Heart (2017)

singles[bewerken | brontekst bewerken]

  • Als Een Vogel Zonder Vleugels (1968)
  • Veel geluk Daar Op de Maan (1969)
  • Oki Do (1970)
  • Het Kan Me Niets Schelen (I Can't Make You Love Me) (1970
  • Oh Nee Oh Nee (1970)
  • Waterman (1970) samen met: Anita Meyer en Letty de Jong
  • Wakkadoe (1972)
  • Met Jou (1973)
  • Naar Het Strand Neem Ik Je Mee (1975)
  • Gerard Cox & Joke Bruijs: Neem de Metro Mamma! (1986)
  • Gerard Cox & Joke Bruijs: Kermis (2000)
  • Metropole Orkest & Joke Bruijs: Rotterdam (2018), van het album Like Nobody's Watching als single uitgebracht op diverse streaming platforms voor muziek waaronder Spotify en Apple Music

Filmografie[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Joke Bruijs van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.