Joop Geesink

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Joop Geesink
Joop Geesink (1953)
Joop Geesink (1953)
Algemene informatie
Land Vlag van Nederland Nederland
Portaal  Portaalicoon   Film
Loekie de Leeuw in het Carnaval Festival in de Efteling

Joop (Johan Louis) Geesink (Den Haag, 28 april 1913 - Amsterdam, 13 mei 1984) was een bekende Nederlandse filmproducent. Hij is vooral bekend geworden vanwege zijn werk met poppen. Het bekendst is Joop Geesink van zijn creatie Loeki de Leeuw, die van 1972 tot 2004 de reclame van de STER opvrolijkte.

Levensloop[bewerken]

Hij begon zijn loopbaan als decorontwerper voor Nederlandse theater-revues. Al snel raakte hij geïnteresseerd in film - met name animatiefilm - en samen met Marten Toonder (bekend geworden van de verhalen van Tom Poes en Olivier B. Bommel) richtte hij een filmstudio op. Toonder hield zich vooral bezig met tekenfilm en Geesink hield meer van poppenfilm. Zo kon hij de sfeer van het theater in het klein nabouwen en laten bewegen. De samenwerking duurde slechts één jaar: van maart 1942 tot maart 1943. De Geesink-Toonder studio werd op verzoek van Geesink op tijd ontbonden, voordat er grote ruzie zou ontstaan.[1] Toonder richtte vervolgens de Toonder Studio's op en Geesink startte zijn Dollywood Studio's (een combinatie van doll, het Engelse woord voor pop, en Hollywood, de filmstudio's in Amerika).

Toen Toonder medio 1949 in financiële problemen kwam, ging een grote groep medewerkers naar de Dollywood Studio's van Joop Geesink. Een van hen was Han van Gelder die zich tot 1951 bezig zou houden met speciale effecten. Han van Gelder had als een gevleugelde uitroep 'asjemenou', die later bij Loeki de Leeuw grote bekendheid zou krijgen.

Een creatie van Geesink is de attractie Carnaval Festival in de Efteling, waarbij wederom poppen centraal staan. In 1984 overleed hij echter vlak voor de opening. In 2005 zijn deze twee creaties verenigd toen Loeki werd toegevoegd in de decors van de attractie. In 2012 is Loeki echter weer uit de attractie verdwenen.

Noten[bewerken]

  1. Marten Toonder in Het geluid van bloemen.