Naar inhoud springen

Joost Prinsen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Joost Prinsen
Joost Prinsen in 2018
Joost Prinsen in 2018
Algemene informatie
Volledige naam Joseph Jules Thomas Prinsen
Geboortedatum 9 juni 1942
Geboorteplaats Vught
Overlijdensdatum 3 november 2025
Land Vlag van Nederland Nederland
Opleiding gevolgd aan Stedelijk Gymnasium 's-Hertogenbosch
Bisschoppelijk College Weert-Cranendonck
Academie voor Theater en DansBewerken op Wikidata
Werk
Jaren actief 1969–2025
Beroep(en) Acteur, presentator, zanger, schrijver
(en) IMDb-profiel
(mul) TMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Prinsen in De Stratemakeropzeeshow in 1973

Joseph Jules Thomas (Joost) Prinsen (Vught, 9 juni 1942 – Amsterdam, 3 november 2025) was een Nederlands acteur, presentator, zanger en schrijver.

Joost Prinsen was een zoon van de Roosendaalse en daarna Bredase burgemeester Claudius Prinsen die in 1952 overleed. Hij groeide op met zijn moeder, vier zussen en een broer.

Na het Stedelijk Gymnasium 's-Hertogenbosch, waarvan zes jaar op het internaat van het Bisschoppelijk College in Weert, volgde Prinsen de opleiding aan de Toneelschool in Amsterdam. In 1969 begon hij zijn carrière bij Wim Sonneveld in de musical De Kleine Parade als schilder Jollema. Hij speelde in vele toneelstukken, musicals, hoorspelen en televisieseries onder meer in 1975 een rol in Oorlogswinter. Hij nam ook enkele langspeelplaten op en was docent aan de Kleinkunstacademie.

Televisiewerkzaamheden

[bewerken | brontekst bewerken]

Grote bekendheid genoot hij met zijn tv-optredens in De Stratemakeropzeeshow (als Erik Engerd maar ook andere typetjes en met liedjes), De Zevensprong (als Jan Toereloer), Peter en de vliegende autobus, De Legende van de Bokkerijders (als Lei de Tinnegieter), J.J. De Bom voorheen De Kindervriend (als Jan J. de Bom) en Otje (als antiquair Meneer Pijpetoon). Jarenlang was hij te zien in Het Klokhuis, presenteerde tot 2015 de mede door hem bedachte tv-quiz Met het Mes op Tafel (NPS, later MAX) en had in de zomer van 2003 zijn eigen live-praatprogramma Maandag Prinsjesdag.[1] In 2003 verscheen ook het verzameld werk van Prinsen, onder de titel Een kop die je zelf niet bevalt. Ook was hij te zien in de serie Het wassende water van Herman de Man met onder meer Kitty Courbois en Sjoerd Pleijsier. Legendarisch werd zijn vertolking van het gedicht Ben Ali Libi - goochelaar van Willem Willink in de NPS-documentaire uit 2004 Willem Wilmink - Dichter in de Javastraat. Op de radio was hij tot mei 2019 actief als redactielid bij het op werkdagen uitgezonden NTR-programma Kunststof (tot september 2011 een programma van de NPS), waar hij doorgaans de introductie van een gast verzorgde. Op maandag 23 november 2020 was Prinsen zelf te gast in het programma.[2]

In 2006 was hij opnieuw te zien in een televisieserie als hoofdinspecteur Schneider in de politieserie Boks op het toenmalige Talpa. In 2009 presenteerde hij het televisieprogramma Dichter des Vaderlands voor de NPS. In 2012 had hij een gastrol in Golden Girls als de vader van Barbara.

In 2015 liet Prinsen, wegens ziekte van zijn vrouw, het presenteren van het quizprogramma Met het Mes op Tafel na ruim vierhonderd afleveringen over aan Herman van der Zandt.[3] Die nam najaar 2015 de presentatie definitief van hem over. Prinsen ging toen het theater in met de voorstelling Uurtje Literatuurtje, om met het publiek herinneringen aan ontmoetingen met mensen zoals Harry Mulisch, Rutger Kopland en Willem Wilmink te delen. Met Bram van der Vlugt deed hij zo'n honderd voorstellingen, getiteld Oude Meesters.[4] In april 2023 keerde Prinsen tijdelijk terug als presentator van Met het Mes op Tafel wegens ziekte van Van der Zandt. Hij nam de eerste twee weken van hem over.

Overige werkzaamheden

[bewerken | brontekst bewerken]

Prinsen was columnist voor diverse media, zoals Voetbal International, het Haarlems Dagblad en het bridgetijdschrift IMP. Een deel van de columns die hij in dat blad schreef is in 2008 gebundeld onder de titel Een goede speler is niet eerlijk. Voor het Algemeen Dagblad had hij tot en met 31 juli 2021 de rubriek "Joost mag 't weten", waarin hij lezersvragen beantwoordde over problemen met de omgang met anderen.

Vanaf 2022 werkte Prinsen als verhalenverteller mee aan de storycast Oud nieuws van spoorbeheerbedrijf ProRail.[5] Hij sprak daarbij de op feiten gebaseerde historische verhalen in.

Zijn echtgenote Emma overleed in 2020 na 46 jaar huwelijk.[6] Ze hadden twee geadopteerde dochters.[7] Een jaar na haar dood publiceerde hij een boek over het eerste jaar na haar overlijden, Na Emma.[6] Prinsen vond in 2021 een nieuwe liefde bij Noraly Beyer, voormalig nieuwslezeres.[6][8] Deze relatie hield stand tot aan zijn overlijden.[7]

In 2017 werd bij Prinsen blaaskanker vastgesteld.[9] Hij maakte dat in januari 2024 in een van zijn columns wereldkundig. Hij overleed 3 november 2025 op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van die aandoening en een herseninfarct.[7][10]

  • 2007: De scharrelaar (L.J. Veen)
  • 2008: Een goede speler is niet eerlijk (Atlas)
  • 2020: Mijn vrouw pikt zeepjes (Nijgh & Van Ditmar)
  • 2021: Na Emma, verslag van de twaalf maanden na de dood van zijn vrouw (Nijgh & Van Ditmar)
  • 2023: Een bevoorrecht mens (Nijgh & Van Ditmar)

Bestseller 60

[bewerken | brontekst bewerken]
Boeken met noteringen in de Nederlandse Bestseller 60Jaar van
verschijnen		Datum van
binnenkomst		Hoogste
positie		Aantal
weken		Opmerkingen[11]
Een * geeft aan dat de bewuste titel tot de dag van vandaag nog in de lijst staat.
Mijn vrouw pikt zeepjes202025-11-2020123
Na Emma202101-06-202194
Een bevoorrecht mens202321-06-2023372

Onderscheiding

[bewerken | brontekst bewerken]

In 2004 werd hij koninklijk onderscheiden als officier in de Orde van Oranje-Nassau.

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie Joost Prinsen van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Joost_Prinsen&oldid=70172812"