Joris van Schooten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Joris van Schooten, Allegorische voorstelling van de dwaasheden van het leven van de mens naar het verhaal an de wijsgeer Cebes (1607). Leiden, Museum De Lakenhal.

Joris van Schooten (Leiden, 1587 – ?, 1651) was een Nederlandse schilder die leefde tijdens de Nederlandse Gouden Eeuw. Van Schooten was de broer van de Leidse wiskundige Frans van Schooten.

Biografie[bewerken]

De Leidse kunstschilder Arnold van Houbraken schreef in diens biografieën onder andere over Van Schooten. Hierin staat dat Joris van Schooten geboren werd in Leiden en al van jongs af aan een talent had voor tekenen. Zijn leraren waren aangedaan over het feit van Van Schooten overal dieren op tekende. Op zijn zeventiende werd hij voor drie jaar ondergebracht bij de gerespecteerde portretschilder Coenraad van der Maas. In korte tijd bereikte Van Schooten een niveau waarop hij een eigen onderneming kon opzetten.[1] In Delft werd hij sterk beïnvloed door de school van Michiel Jansz van Mierevelt. Nadat hij genoeg had geleerd om een eigen atelier op te zetten besloot hij naar Italië te reizen, maar hij keerde naar Leiden toe terug toen zijn ouders hem uithuwelijkten aan Marijtgen Bouwens van Leeuwen.[1][2] Hij was een succesvol en gerespecteerd schilder binnen de gemeenschap. Hij trad toe tot het Sint-Lucasgilde en hij behoorde tot het collectief dat in 1609 een beroep deed op het stadsbestuur om een nieuw, defensiever recht van protectionisme voor het gilde. Nadat dit beroep werd afgewezen, werd in 1610 een nieuwe poging ondernomen die eveneens strandde.

Referenties[bewerken]

  1. a b Joris van Schoten biography in De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen (1718) door Arnold Houbraken, met dank aan digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren
  2. Joris van Schooten in de RKD