Juan Manuel Santos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Juan Manuel Santos Nobelprijs voor de Vrede
Juan Manuel Santos Calderón
Juan Manuel Santos Calderón
Geboren 10 augustus 1951
Bogota, Colombia
Politieke partij Sociale Partij van Nationale Eenheid
Partner María Clemencia Rodríguez
Beroep Politicus
Econoom
Religie Rooms-katholiek
Handtekening Handtekening
President van Colombia
Huidige functie
Aangetreden 7 augustus 2010
Vicepresident(en) Angelino Garzón
Voorganger Álvaro Uribe
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Juan Manuel Santos Calderón (Bogota, 10 augustus 1951) is een Colombiaanse conservatieve politicus en president van Colombia sinds 2010. In 2016 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede.

Biografie[bewerken]

Santos is afkomstig uit een invloedrijke familie. Zijn grootoom, Eduardo Santos Montejo, was president van 1938 tot 1942 en zijn vader, Enrique Santos Montejo, werkte meer dan 50 jaar bij de belangrijke krant El Tiempo. Zijn neef Francisco Santos Calderón was de vicepresident van 2002 tot 2010.

Juan Manuel Santos ging naar de marineschool van Cartagena en studeerde er in 1971 af. Later studeerde hij economie en management aan de London School of Economics en aan de Harvard University.

Carrière[bewerken]

Santos was onder president César Gaviria in 1991 minister van Buitenlandse Handel.

Hij was een stichtend lid van de Sociale Partij van Nationale Eenheid. Hij werd minister van Defensie in 1996. Tijdens zijn ministerschap voerde hij actie tegen het FARC, waaronder onder een actie die de dood van Raúl Reyes betekende, en de bevrijding van Íngrid Betancourt.

In 2010 werd hij verkozen tot president. Tussen 2012 en 2016 onderhandelde zijn regering met de FARC over vrede. Dit leidde ertoe dat er een vredesakkoord werd getekend op 26 september 2016. Op 2 oktober 2016 verwierp een minimale meerderheid van 50,21% van de Colombiaanse stemmers het vredesakkoord in een referendum.

In 2016 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn resolute inspanningen om een einde te maken aan de burgeroorlog die meer dan vijftig jaar woedde.[1]

Winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede

1901: Dunant, Passy · 1902: Ducommun, Gobat · 1903: Cremer · 1904: Institut de Droit International · 1905: Von Suttner · 1906: Roosevelt · 1907: Moneta, Renault · 1908: Arnoldson, Bajer · 1909: Beernaert, Balluet d'Estournelles de Constant · 1910: IPB · 1911: Asser, Fried · 1912: Root · 1913: La Fontaine · 1917: ICRC · 1919: Wilson · 1920: Bourgeois · 1921: Branting, Lange · 1922: Nansen · 1925: Chamberlain, Dawes · 1926: Briand, Stresemann · 1927: Buisson, Quidde · 1929: Kellogg · 1930: Söderblom · 1931: Addams, Butler · 1933: Angell · 1934: Henderson · 1935: Von Ossietzky · 1936: Lamas · 1937: Cecil · 1938: Office international Nansen pour les réfugiés · 1944: ICRC · 1945: Hull · 1946: Balch, Mott · 1947: Friends Service Council, American Friends Service Committee · 1949: Orr · 1950: Bunche · 1951: Jouhaux · 1952: Schweitzer · 1953: Marshall · 1954: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1957: Pearson · 1958: Pire · 1959: Noel-Baker · 1960: Luthuli · 1961: Hammarskjöld · 1962: Pauling · 1963: ICRC, IFRC · 1964: King · 1965: UNICEF · 1968: Cassin · 1969: Internationale Arbeidsorganisatie · 1970: Borlaug · 1971: Brandt · 1973: Kissinger, Lê Đức Thọ · 1974: MacBride, Satō · 1975: Sacharov · 1976: Williams, Corrigan · 1977: Amnesty International · 1978: Sadat, Begin · 1979: Moeder Teresa · 1980: Esquivel · 1981: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1982: Myrdal, Robles · 1983: Wałęsa · 1984: Tutu · 1985: IPPNW · 1986: Wiesel · 1987: Arias · 1988: VN-vredesmacht · 1989: Gyatso · 1990: Gorbatsjov · 1991: Suu Kyi · 1992: Menchú · 1993: Mandela, De Klerk · 1994: Arafat, Peres, Rabin · 1995: Rotblat, Pugwash Conferences on Science and World Affairs · 1996: Ximenes Belo, Ramos-Horta · 1997: ICBL, Williams · 1998: Hume, Trimble · 1999: AzG · 2000: Dae-jung · 2001: VN, Annan · 2002: Carter · 2003: Ebadi · 2004: Maathai · 2005: IAEA, El-Baradei · 2006: Grameen Bank, Yunus · 2007: Gore, IPCC · 2008: Ahtisaari · 2009: Obama · 2010: Liu · 2011: Johnson Sirleaf, Gbowee, Karman · 2012: Europese Unie · 2013: OPCW · 2014: Satyarthi, Yousafzai · 2015: Kwartet voor Nationale Dialoog in Tunesië · 2016: Santos