Julius van de Sande Bakhuyzen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Julius van de Sande Bakhuyzen
Van de Sande Bakhuyzen in zijn atelier (1903), foto van Sigmund Löw
Van de Sande Bakhuyzen in zijn atelier (1903), foto van Sigmund Löw
Persoonsgegevens
Volledige naam Julius Jacobus van de Sande Bakhuyzen
Geboren Den Haag, 18 juni 1835
Overleden Den Haag, 21 oktober 1925
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Beroep(en) Schilder, etser
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Julius Jacobus van de Sande Bakhuyzen (Den Haag, 18 juni 1835 – Den Haag, 21 oktober 1925) was een Nederlands kunstschilder en etser.[1]

Leven en werk[bewerken]

Van de Sande Bakhuyzen, lid van de familie Backhuijsen, was een zoon van Hendrikus van de Sande Bakhuyzen (1795-1860) en Sophie Wilhelmina Kiehl (1804-1881). Julius kreeg, net als zijn zuster Gerardine de eerste teken- en schilderlessen van zijn vader, die kunstschilder was. Hij studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. In 1871 won hij de grote koninklijke medaille op een tentoonstelling in Amsterdam, met zijn werk de Vijver in het Haagse bos. Vanaf 1875 bracht hij de meeste zomers in Drenthe door, vaak samen met zijn zus Gerardine.[2] Hij wordt als schilder gerekend tot de Haagse School. Zijn oeuvre omvat vooral landschappen.

Van de Sande Bakhuyzen was lid van een aantal kunstenaarsverenigingen, zoals Arti et Amicitiae en Pulchri Studio. Hij was mede-oprichter van de etsclub van de Pulchri Studio.

Galerij[bewerken]

Bibliografie[bewerken]

  • Bodt, S. de (1997) De Haagse School in Drenthe. Zwolle: Waanders Uitgevers.
  • Liefde-van Brakel, T. de (1997) Hendrikus, Gerardine en Julius van de Sande Bakhuyzen: Een Haagse schildersfamilie uit de negentiende eeuw. Zwolle: Waanders Uitgevers.

Zie ook[bewerken]