Kabinet-Schmidt III

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het derde kabinet-Schmidt regeerde van 6 november 1980 tot 1 oktober 1982 over de Bondsrepubliek Duitsland. Het was de laatste "sociaalliberale" coalitie die over de Bondsrepubliek regeerde.

De economische recessie die de Bondsrepubliek trof brachten de grote ideologische verschillen tussen de coalitiepartners, de sociaaldemocratische SPD van bondskanselier Helmut Schmidt en de liberale Freie Demokratische Partei aan het licht. Was de SPD een groot voorstander van ingrijpen in het economische leven van de Bondsrepubliek, de FDP was hier fel tegen gekant. In 1982 bereikten de spanningen tussen de beide partijen een hoogtepunt. Het werd steeds duidelijker dat de FDP en de oppositionele CDU van Helmut Kohl elkaar programmatisch dicht waren genaderd. De SPD hield in april in München een partijcongres met de vraag of voortzetting van de coalitie gewenst was. Bondskanselier Schmidt, een voorstander van voortzetting van de coalitie, wist uiteindelijk met zijn medestanders de gedelegeerden te overtuigen maar kwam met een stevig eisenpakket voor de FDP die moest instemmen met overheidsingrijpen. De partijleider van de FDP, Hans-Dietrich Genscher, die tevens als vicekanselier en bondsminister van Buitenlandse Zaken deel uitmaakte van het kabinet, gaf te kennen hier weinig voor te voelen[1]. Op 30 augustus en 12 september deed de FDP-bondsminister van Financiën, Otto Graf Lambsdorff, een scherpe aanval op het economische beleid van de regering, waarop Schmidt zijn aftreden eiste. De FDP-leiding trok daarop op 17 september al haar ministers uit de regering terug[2].

Grondwettelijk gezien was de regering hiermee nog niet ten val gebracht. Het rompkabinet werd echter op 1 oktober door een zogenaamde "constructieve motie van wantrouwen," die was ingediend door de CDU/CSU en de FDP, ten val gebracht. Tegelijkertijd werd de leider van de CDU/CSU-fractie, Helmut Kohl, door een meerderheid van de Bondsdag gekozen tot nieuwe bondskanselier van een coalitie van CDU/CSU en FDP[2].

Kabinett-Schmidt III[bewerken]

Functie Persoon Partij
Bondskanselier Helmut Schmidt SPD
FDP
Plaatsvervanger van de Bondskanselier Hans-Dietrich Genscher
tot 17 september 1982
Egon Franke
FDP

SPD
Bondsminister van Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher
tot 17 september 1982
Helmut Schmidt
FDP

SPD
Bondsminister van Binnenlandse Zaken Gerhardt Rudolf Baum
tot 17 september 1982
Jürgen Schmude
FDP

SPD
Bondsminister van Justitie Hans-Jochen Vogel
tot 22 januari 1981
Jürgen Schmude
SPD
Bondsminister van Financiën Hans Matthöfer
tot 28 april 1982
Manfred Lahnstein
SPD
Bondsminister van Economische Zaken Otto Graf Lambsdorff
tot 17 september 1982
Manfred Lahnstein
FDP

SPD
Bondsminister van Voedselvoorziening, Landbouw en Bosbouw Josef Ertl
tot 17 september 1982
Björn Engholm
FDP

SPD
Bondsminister van Arbeid en Sociale Voorzieningen Herbert Ehrenberg
tot 28 april 1982
Heinz Westphal
SPD
Bondsminister van Verdediging Hans Apel SPD
Bondsminister van Verkeer Volker Hauff SPD
Bondsminister van Posterijen en Communicatie Kurt Gscheidle
tot 28 april 1982
Hans Matthöfer
SPD
Bondsminister van Ruimtelijke Ordening, Woningbouw en Stedenbouw Dieter Haack SPD
Bondsminister voor Inter-Duitse Aangelegenheden Egon Franke SPD
Bondsminister voor Familie, Jeugd en Volksgezondheid Antje Huber
tot 16 februari 1978
Dieter Haack
SPD
Bondsminister voor Wetenschappelijk Onderzoek en Technologie Andreas von Bülow SPD
Bondsminister voor Onderwijs en Wetenschappen Jürgen Schmude
tot 28 januari 1981
Björn Engholm
SPD
Bondsminister voor Economische Samenwerking Rainer Offergeld SPD

Zie ook[bewerken]