Kadastraal inkomen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het kadastraal inkomen is een term die gebruikt wordt in de Belgische belastingwetgeving. Het kadastraal inkomen (of KI) is het geschatte, gemiddelde normale netto-inkomen van het jaar 1975 van een in België gelegen kadastraal perceel. Dit kan een stuk grond of een gebouw zijn. Van elk huis wordt er een schatting gemaakt hoeveel dit zou opbrengen als men het zou verhuren.

Omdat het een netto-inkomen is, wordt er rekening gehouden met de kosten die de houder van het onroerend goed heeft. Voor een gebouw mogen er 40% forfaitaire kosten afgetrokken worden, voor een onbebouwd onroerend goed 10%. Er wordt dus door de wet verondersteld dat van het kadastraal inkomen 40% of 10% effectieve kosten mag besteed worden om te onderhouden, herstellingen door te voeren e.d.

Het kadastraal inkomen wordt vastgesteld door de administratie van het kadaster. Dit bedrag wordt elk jaar geïndexeerd. Voor aanslagjaar 2010 bedroeg deze index 1,5461, in 2011 bedraagt deze 1,6035. Daarnaast kan de administratie (al dan niet op verzoek van de eigenaar) het kadastraal inkomen aanpassen als er wijzigingen opgetreden zijn, bijvoorbeeld bij verbouwing, na waardeverlies door leegstand of bij opsplitsing van een perceel.

In een circulaire over de regels voor herevaluering van het kadastraal inkomen kregen de ambtenaren van het kadaster de richtlijn dat "Werken die prioritair kaderen in de noodzaak om energiebesparingen te doen" van herziening uitgesloten worden, zoals vervanging van cv-ketels, zonneboilers en zonnepanelen, dubbel of driedubbel glas, dakisolatie en thermostatische kranen.[1]

Referenties[bewerken]

  1. Isoleren verhoogt kadastraal inkomen niet Geraadpleegd op 7 maart 2010