Karel van Mander (II)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De geschiedenis van Alexander de Grote: Brand van Persepolis, door Karel van Mander (1619)

Karel van Mander (II) (Kortrijk, ca. 1579 - Delft, 21 februari 1623) was een schilder, tekenaar, ontwerper van wandtapijten en hofkunstenaar. Hij was de oudste zoon van Karel van Mander en leerde het vak bij hem.

Van Mander was een goed tekenaar en muntte uit in de compositie van historische onderwerpen. Hij was sinds 1613 lid van het Delftse Sint-Lucasgilde. Van Mander werkte voor de wandtapijtfabriek van François Spierincx te Delft, maar met steun van de Duitse financier Nic. Snouckaerts vestigde hij zich in 1615 als onafhankelijk tapijtwever. Toen Koning Christiaan IV van Denemarken het kasteel Frederiksburg wilde voltooien, ontbood hij Spierincx voor tapijten met een presentatie van de hoogtepunten uit zijn regeringsperiode met de nadruk op de militaire triomfen tijdens de Kalmaroorlog. Het scheen dat het werk van Spierincx niet voldeed; in ieder geval kreeg Carel van Mander de opdracht om 26 tapijten te vervaardigen.[noot 1]

Van Mander trouwde in 1608 met Cornelia Jansz. Rooswijck. Hij overleed in 1623 te Delft. Zijn vrouw vertrok nog hetzelfde jaar met haar broer en met haar gezin naar Denemarken op de vlucht voor een schuldeiser.

Zijn zoon Karel van Mander (III) was een leerling van hem.

Zie de categorie Karel van Mander (II) van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.