Karel van Wolferen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Warning icon.svg De neutraliteit van dit artikel wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.
Presentatie van het boek "Een keerpunt in de vaderlandse geschiedenis". Van Wolferen in het midden.

Karel G. van Wolferen (Rotterdam, 1941) is een Nederlands journalist. Van 1997 tot 2006 was hij hoogleraar (vergelijking van politieke en economische instituties, in het bijzonder in Oost-Azië) aan de Universiteit van Amsterdam.

Biografie[bewerken]

In de jaren 60 reisde hij door het Midden-Oosten, India en Zuidoost-Azië en vanaf 1962 doceerde hij enkele jaren Engels in Japan. In 1972 werd hij correspondent voor het NRC Handelsblad voor Oost-Azië. In 1987 kreeg hij de prijs voor de Nederlandse dagbladjournalistiek voor zijn artikelen over politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in de Oost-Azië. Van Wolferen is de auteur van The Enigma of Japanese Power.

Zijn aandacht is sinds 2003 verschoven naar de Verenigde Staten, blijkens kritische boeken over het buitenlands beleid van George W. Bush, zoals De ondergang van een wereldorde en Een keerpunt in de vaderlandse geschiedenis.

Van Wolferen is kritisch over de politieke rol van de VS in de wereld sinds de jaren 90. Verder kritiseert hij het gebrek aan objectiviteit en onafhankelijkheid van de Europese landen, vooral in de Oekraïnecrisis. Verder beschuldigt hij de media ervan, zich aan te passen aan de politieke doelstellingen van de Verenigde Staten.[1][2]

Complottheorieën[bewerken]

Sinds van Wolferen zijn focus heeft gelegd op de VS, ontpopt hij zich in interviews en artikelen steeds meer tot een complotdenker. Zo gelooft hij dat MH17, en 9-11 valse vlag aanslagen waren. Ook twijfelt hij aan de officiële verklaringen over de terroristische aanslagen in Londen van 7 juli 2005 en aanslag op Charlie Hebdo[3]. Deze afwijkende standpunten zorgen ervoor dat hij als journalist weinig meer publiceert in mainstream media en verslag doet bij bijvoorbeeld The Post Online, Café Weltschmerz (op YouTube) en het omstreden Russia Today.

Bibliografie[bewerken]

Externe link[bewerken]