Kernongeval van Three Mile Island

De kerncentrale Three Mile Island

Een grafische weergave van de uiteindelijke situatie in het reactorvat.

Op 28 maart 1979 vond het kernongeval van Three Mile Island plaats in de kerncentrale Three Mile Island in Harrisburg, Pennsylvania in de Verenigde Staten. Het incident betrof het meest significante kernongeval in een civiele kernreactor in de Verenigde Staten. Door storing in eenheid TMI-2 vond een kernsmelting plaats, en kwam uiteindelijk een aanzienlijke hoeveelheid radioactief gas in de atmosfeer.

Ongeval

Het begon met een storing in het secundaire koelcircuit van de centrale. Die storing zorgde ervoor dat de temperatuur in het primaire koelwater ging stijgen. Zoals het hoort, schakelde de reactor in ongeveer een seconde automatisch uit door middel van een noodstop.

Doordat de reactor uitgeschakeld was, vond er geen nucleaire kettingreactie van kernsplijtingen meer plaats. De temperatuur bleef ook bij uitgeschakelde reactor oplopen door de warmte die werd geproduceerd door vervalprocessen van het radioactieve materiaal. Die moet worden afgevoerd in de weken na het stilleggen. Dit gebeurt via het koelsysteem.

In Three Mile Island begon de druk in het primaire koelsysteem op te lopen, waarop een veiligheidsventiel openging om de druk te verlagen. Dit ventiel ging echter niet meer dicht toen de druk voldoende was gezakt, hierdoor ging een groot deel van het primaire koelmiddel verloren.

De operators in de controlekamer waren niet in staat de situatie waar te nemen en adequaat te reageren op de onvoorziene uitschakeling van de reactor. Dit kon gebeuren omdat door het ontwerp van de centrale dit op het controlepaneel niet kon worden waargenomen. Vanaf dat moment was men de controle over de reactor grotendeels verloren.

Als gevolg van het drukverlies ontstonden er stoombellen in de reactor, waardoor de koeling van de reactor niet meer voldoende was en de temperatuur bleef oplopen. Hierdoor werd de reactorkern onherstelbaar beschadigd. Door oxidatie van de blootliggende brandstofelementen ontstonden er daarnaast radioactieve gassen (voornamelijk waterstof), die geloosd moesten worden in de atmosfeer om verdere potentiële schade (ontploffingsgevaar) aan de installatie te voorkomen.

Onvoldoende instrumentatie en te weinig training op het reageren in noodsituaties bleken medeoorzaken van het ongeval te zijn.

Gevolgen

Omdat er lozing van radioactieve stoffen had plaatsgevonden, werd besloten gedurende vele jaren de gezondheid van de bevolking van de Amerikaanse staat Pennsylvania te volgen. Dit bevolkingsonderzoek is achttien jaar lang voortgezet, maar heeft geen nadelige gevolgen voor de bevolking vastgesteld. De als gevolg van het ongeval ontvangen stralingsdosis was binnen vijftien kilometer van de centrale gemiddeld 0,08 millisievert (0,08 mSv), met een enkele individuele uitschieter van 1 millisievert. Dat is ongeveer een derde van de normale stralingsblootstelling van mensen (2,5 millisievert per jaar).

Er waren weliswaar geen gevolgen voor de gezondheid, maar de economische schade was wel aanzienlijk. Pas na zes jaar kon men het reactorvat openen en toen bleek dat de schade veel groter was dan eerst verondersteld. Een groot deel van de reactorbrandstof lag gesmolten op de bodem van het vat. Pas in 1993 was de schoonmaak van het reactorvat afgerond. De centrale was economisch gezien verloren.

In de documentaireserie Meltdown: Three Mile Island van Netflix wordt melding gemaakt van een verhoogd risico op kanker bij bewoners van het gebied rond Three Mile Island. Daarnaast komt in deze serie Rick Parks aan bod, een nuclear engineer die later naar de media stapte om als klokkenluider melding te melden van procedures die doelbewust werden overtreden door het saneringsbedrijf Bechtel. Ook de manier waarop de Nuclear Regulatory Commission (NRC), een overheidsinstantie die toezicht houdt op de kernenergieindustrie in de VS, werkte werd bekritiseerd.

Invloed op beleid

Perrow ontwikkelde naar aanleiding van het ongeval bij Three Mile Island zijn theorie van systeemongevallen. Hij stelt dat bij complexe interacties met sterke koppelingen ongevallen onvermijdelijk en daarmee 'normaal' zijn. Hij heeft het dan ook over 'normale ongevallen'. Vanwege die onvermijdelijkheid zet hij onder meer kanttekeningen bij het gebruik van risicoanalyse. Storingen en ongevallen kunnen relatief zeldzaam voorkomen. Dat kan ertoe leiden dat uit een risicoanalyse volgt dat bijvoorbeeld kernenergie weinig risico heeft en daarom toelaatbaar is.

TMI-1

Op de dag van het ongeval lag de andere reactor op het eiland, TMI-1, stil vanwege een brandstofwisseling. In oktober 1985 kwam deze reactor, ondanks protesten, weer in gebruik en heeft 34 jaar dienst gedaan tot het op 21 september 2019 werd stilgelegd om economische redenen. Vanaf de opening tot de stillegging heeft deze reactor 245 TWh aan stroom geleverd. Met uitzondering van de jaren direct na het ongeval met TMI-2, heeft de reactor goed en redelijk probleemloos geproduceerd. De intentie was de reactor te ontmantelen.

In oktober 2024 werd bekend dat de eigenaar van de centrale, Constellation Energy, een langdurige overeenkomst heeft gesloten met Microsoft om deze reactor, naar verwachting in 2028, weer op te starten. De geleverde energie zal specifiek gebruikt gaan worden om datacenters van Microsoft te voeden.

Externe link

• (en) U.S. Nuclear Regulatory Commission Three Mile Island: a report to the commissioners and to the public, januari 1980

Mediabestanden

Zie de categorie Three Mile Island accident van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

Bronnen, noten en/of referenties

· ·

Kernreactor – lijst van kernreactoren