Naar inhoud springen

Kim de Baat

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Kim de Baat
Kim de Baat aan de start van het WK 2021
Kim de Baat aan de start van het WK 2021
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 29 mei 1991
Geboorteplaats Rotterdam, Vlag van Nederland Nederland
Sportnationaliteit Vlag van België België (vanaf 2015)
Lengte 166 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg Fenix-Deceuninck
Ploegen
2013
2014
2015-2017
2018-2019
2020
2021
2022
Boels Dolmans
Parkhotel Valkenburg
Lensworld-Kuota
Doltcini-Van Eyck Sport
Ciclotel
Dubai Police Cycling Team
Fenix-Deceuninck
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Kim de Baat (Rotterdam, 29 mei 1991) is een voormalige professionele wielrenster die in 2015 de Belgische nationaliteit aannam. Haar grootste succes was winst op het Belgisch kampioenschap wielrennen op de weg in 2022, waarna ze eind 2023 haar carrière beëindigde. [1][2]

Jeugd en amateurperiode

[bewerken | brontekst bewerken]

De Baat groeide op in een wielerfamilie: haar moeder Nita van Vliet werd Nederlands kampioene in 1977, haar oom Teun van Vliet was profrenner, en haar broer Arjen de Baat reed eveneens competitief. Ze begon op zesjarige leeftijd met fietsen bij De Hoekse Renners. In 2012 behaalde ze haar eerste grote successen: winst in Dwars door de Westhoek en de Parel van de Veluwe, en een derde plaats bij het Europees kampioenschap U23 in Goes. [3][4]

In 2013 kreeg ze een contract bij Boels–Dolmans Cycling Team. Ze reed dat jaar diverse UCI-wedstrijden en haalde top 10 resultaten, waaronder 6ᵉ in de Erondegemse Pijl en 8ᵉ in de Tour of Chongming Island World Cup. In 2014 stapte ze over naar Parkhotel Valkenburg en werd 5ᵉ in de 7-Dorpenomloop Aalburg. [1][2]

Van 2015 tot 2017 reed ze voor Lensworld–Kuota/Zannata. In 2015 werd ze 6ᵉ in de EPZ Omloop van Borsele en 8ᵉ in de Ronde van Gelderland. Datzelfde jaar wordt ze genaturaliseerd tot Belgische. De Baat doet dit deels omwille van privéredenen en deels omdat ze meer opportuniteiten ziet binnen de Belgische nationale selectie. In 2016 miste ze een deel van het seizoen door een blindedarmoperatie. In 2018–2019 reed ze voor Doltcini–Van Eyck Sport en finishte regelmatig in de top 20 van UCI-eendagskoersen. [1][2][4]

In 2020 reed ze voor Ciclotel, en in 2021 voor het Dubai Police Cycling Team, een clubteam in de VAE. Dankzij de overstap kon ze fulltime inzetten op wielrennen. Ze werd geselecteerd omwille van haar prestaties tijdens de Dubai Women’s Tour in 2020.[2][4][5][6]

In 2022 keerde ze terug naar een wielerploeg dat geleid werd door Heidi Van De Vijver: Plantur-Pura. Ze won verrassend het Belgisch kampioenschap op de weg in Middelkerke. Tien kilometer slaagde ze erin om samen met Fien Van Eynde, Sara Maes, Julie Hendrickx, Fauve Bastiaenssen en Lone Meertens te ontsnappen. In de eindsprint versloeg ze Fien Van Eynde en Sara Maes die respectievelijk tweede en derde werden. Ondanks het breken van haar sleutelbeen en meerdere ribben nam ze datzelfde jaar ook deel aan de eerste Tour de France Femmes. Ze reed de ronde uit als rode lantaarn. [2][6][7][8][9][10][11]

In 2023 reed ze voor Fenix–Deceuninck, maar zonder grote resultaten. In augustus 2023 kondigde ze haar afscheid aan wegens overbelasting en blessures. Vanaf 2024 werd ze assistent-bondscoach bij het Belgische nationale vrouwenteam op de weg.[2][12][13][4]

Kim verhuisde van Nederland naar België in 2009 en verkreeg in 2015 de Belgische nationaliteit.

In 2022 werd haar relatie met veldrijdster Sanne Cant publiek bekend. Het koppel verscheen in 2023 samen in de media en sprak over een zware sportieve periode. [1][3][14]

2012

2015

  • Malderen

2020

2022