Kleine vorkstaart

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Kleine vorkstaart
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Kleine vorkstaart (Enicurs scouleri)
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Passeriformes (Zangvogels)
Familie:Muscicapidae (Vliegenvangers)
Geslacht:Enicurus (Vorkstaarten)
Soort
Enicurus scouleri
Vigors, 1832
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Kleine vorkstaart op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De kleine vorkstaart (Enicurus scouleri) is een zangvogel uit de familie van de vliegenvangers die voorkomt in het Himalayagebied tot in het oosten van China en het noorden van Noord-Vietnam. Net als de andere soorten uit het geslacht van de vorkstaarten is het een vogel die voorkomt langs begroeide beekjes in berggebieden.

Kenmerken[bewerken | brontekst bewerken]

De kleine vorkstaart is gemiddeld 13 cm lang (inclusief staart). Het is een miniatuuruitgave van de witkruinvorkstaart. De staart is veel korter en veel minder diep gevorkt en met witte buitenste staartpennen. Verder zwart op de rug en borst, met een duidelijke witte band op de vleugel en een wit vlekje voor op de kop.

Illustratie van John Gould.

Verspreiding en leefgebied[bewerken | brontekst bewerken]

De kleine vorkstaart komt voor in Afghanistan, Tadzjikistan, Kazachstan, Pakistan, India, Bangladesh, Nepal, Bhutan, China, Myanmar, Vietnam en Taiwan. Het is een vogel van beekjes in montaan bos tot op een hoogte van 2100 m boven de zeespiegel.

Status[bewerken | brontekst bewerken]

De kleine vorkstaart heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Het is een plaatselijk schaarse, maar bijvoorbeeld in Nepal weer betrekkelijk algemene vogel. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruitgaat. Om deze redenen staat deze vorkstaart als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]