Kork Ballington
| Kork Ballington | ||
|---|---|---|
 | ||
Kork Ballington in 1978 | ||
| Volledige naam | Hugh Neville Ballington | |
| Geboren | Salisbury, Zuid-Rhodesië, 10 april 1951 | |
| Nationaliteit |  Zuid-Afrika | |
| Team | Kawasaki | |
| Kampioenschappen | 250- en 350 cc 1978 en 1979 | |
| Overwinningen | 31 | |
| Aantal podia | 46 | |
| Aantal polepositions | 19 | |
Hugh Neville "Kork" Ballington (Salisbury, Zuid-Rhodesië, 10 april 1951) is een Zuid-Afrikaans voormalig motorcoureur. Ballington is viervoudig wereldkampioen in het wereldkampioenschap wegrace.
Carrière
[bewerken | brontekst bewerken]Kork Ballington deed zijn eerste ervaring op in Zuid-Afrika, met name op het Roy Hesketh Circuit in Pietermaritzburg. Hij was geïnspireerd door de prestaties van zesvoudig wereldkampioen Jim Redman. Vanaf zijn veertiende reed hij al op de Honda 50 van zijn broer om later over te stappen op een 50cc-Honda CR 110-productieracer. In internationale wedstrijden versloeg hij daar ook gastrijders als Giacomo Agostini en Barry Sheene.
Ballington gebruikte zijn ervaring in nationale races als springplank om toegang te krijgen tot de Britse racewereld[1]. In 1973 verhuisde hij met echtgenote Bronwyn en broer (en monteur) Deryck naar Engeland, waar ze tijdelijk in een tent woonden terwijl Kork probeerde met een studiebeurs zijn racecarrière op te starten. Daar reed hij een aantal jaren op een verouderde Yamaha. In 1974 won hij samen met Barry Ditchburn op een 750cc-Kawasaki H 2 R de Thruxton 500-langeafstandsrace.
1976
[bewerken | brontekst bewerken]In het seizoen 1976 begon hij met steun van de motorhandelaar Syd Griffiths deel te nemen aan races in Europa. Hij scoorde zijn eerste WK-punten met een zesde plaats in de GP des Nations op Mugello en hij sloot het seizoen af met een overwinning in de 350cc-race van de Spaanse Grand Prix. Hij eindigde het jaar als dertiende, zowel in de 250cc-klasse als in de 350cc-klasse.
1977
[bewerken | brontekst bewerken]In het seizoen 1977 verhuisde hij naar Engeland. Hij won een internationale race op Imola en de 100 mijlen van Paul Ricard, maar zijn grootste overwinningen vierde hij tijdens de TT van Assen waar hij de 350cc-race won en de Britse Grand Prix, waar hij zowel de 250- als de 350cc-race wist te winnen. Aan het einde van het seizoen was hij zesde in de 250cc-klasse en vijfde in de 350cc-klasse. Bij een ongeval tijdens de GP van Spanje, waarbij ook Peter Baláž betrokken was, brak Ballington een pols, waardoor hij de rest van het seizoen reed met een houten steuntje op zijn tank om zijn arm te ontlasten. Rond kerstmis van dat jaar kreeg hij twee goede berichten: Dr. Johan Derweduwen ("de wonderdokter uit Mol") berichtte dat de operatie aan zijn pols was geslaagd en dat hij voor aanvang van het volgende seizoen fit zou zijn, en Kawasaki UK stuurde een brief waarin werd aangegeven dat hij in het fabrieksteam de vervanger zou worden van Barry Ditchburn.
1978: Twee wereldtitels
[bewerken | brontekst bewerken]Ballington was blij verrast met zijn Kawasaki-fabriekscontract. Voor aanvang van het seizoen 1978 hoopte Ballington dat hij ook zou mogen starten in de TT van Man, misschien zelfs op de Kawasaki KR 750 in de Classic TT. Dat gebeurde echter niet. Hoewel de TT van Man haar WK-status kwijt was geraakt, liet Kawasaki Mick Grant daar deelnemen, maar Ballington, die geen ervaring op het eiland Man had, niet. Naast Mick Grant en Kork Ballington kreeg ook Toni Mang via de Duitse importeur een fabrieks-Kawasaki KR 250 en een fabrieks-Kawasaki KR 350. Gregg Hansford, zelf Kawasaki-dealer in Australië, kreeg de machines uit 1977 via de Australische importeur. In de openingsrace, de Venezolaanse Grand Prix, ging het nog niet goed met de Kawasaki's. Ballington was de snelste van zijn team in beide klassen, maar werd slechts vijfde in de 250cc-klasse en vierde in de 350cc-klasse. In de Spaanse GP, waar de 350cc-klasse niet reed, werd hij ook vierde in de 250cc-race. In de GP van Oostenrijk reed de 250cc-klasse niet, maar hier won Ballington de 350cc-race. Hij stond in die klasse nu als tweede in de ranglijst, achter Takazumi Katayama (Yamaha). In de GP van Frankrijk werd hij derde in de 250cc-race en tweede in de 350cc-race. In de 350cc-klasse nam hij daardoor de leiding in het WK over. In de GP des Nations op Mugello won Ballington beide klassen. Hij stond nu tweede in het 250cc-klassement en eerste in de 350cc-klasse. Hij won de 350cc-race van de Asser TT, maar werd in de 250cc-race slechts derde. In de GP van België reed de 350cc-klasse niet. Ballington werd slechts vijfde in de (natte) 250cc-race, maar omdat Kenny Roberts (Yamaha) en Gregg Hansford uitvielen kwam hij toch aan de leiding in de WK-stand te staan. Ballington ging dus al WK-leider in twee klassen naar de Grand Prix van Zweden. Beide races werden gewonnen door teamgenoot Hansford, maar Ballington werd twee keer twee en bleef beide klassen leiden. Hij bouwde zijn voorsprong uit door beide klassen in de Finse Grand Prix te winnen. Tijdens de Britse Grand Prix won hij de 350cc-race, waarin Hansford uitviel. Hierdoor behaalde Ballington zijn eerste wereldtitel. In de 250cc-race vielen beide kanshebbers uit: Ballington door een uitgelopen big-endlager en Hansford door een val. Kenny Roberts liet de 250cc-klasse schieten omdat hij onderweg was naar de 500cc-titel. Daardoor bleef Ballington in de tussenstand vijf punten voor Hansford. In de GP van Duitsland won Ballington de 250cc-race en werd hij tweede in de 350cc-klasse. Hij won ook de 250cc-GP van Tsjecho-Slowakije, waardoor hij op elf punten voorsprong op Hansford kwam. Ballington won ook de 350cc-race. Als Hansford de 250cc-race van de Joegoslavische Grand Prix zou winnen, had Ballington aan de zevende plaats voldoende om toch wereldkampioen te worden. Hansford won inderdaad, maar Ballington werd derde en ook 250cc-wereldkampioen.
1979: Twee wereldtitels
[bewerken | brontekst bewerken]Hoewel de Kawasaki-racers vernieuwd waren, besloot Kork Ballington het seizoen 1979 te beginnen met zijn oude machines. Dat bleek terecht; tijdens de GP van Venezuela konden zijn teamgenoten Christian Estrosi en Gregg Hansford zelfs de Yamaha-productieracers niet volgen. Ballington werd tweede in de 250cc-race en vierde in de 350cc-race. Tijdens de GP van Oostenrijk reed de 250cc-klasse niet, maar Ballington won daar de 350cc-race. Hij nam meteen de leiding in de WK-stand. In de GP van Duitsland won hij de 250cc-race en werd hij vierde in de 350cc-race na een klein vastlopertje. Nu leidde hij het 250cc-WK, maar landgenoot Jon Ekerold (Yamaha) nam de leiding in de 350cc-klasse over. Ballington won vervolgens de 250cc-GP de Nations, maar viel net als Ekerold uit in de 350cc-race. De WK-stand bovenin veranderde dus niet, maar Toni Mang naderde Ballington tot 1 punt. In de Grand Prix van Spanje won Ballington beide klassen en hierdoor leidde hij ook in twee klassen de WK-stand. Tijdens de GP van Joegoslavië werd Ballington slechts vierde in de 250cc-race, maar zijn grootste concurrent, Randy Mamola (Yamaha), werd slechts tiende. Ballington won wel de 350cc-race. In de TT van Assen werd Ballington derde in de 250cc-race, in de 350cc-race viel hij uit door een vastloper. Net als de meeste toprijders boycotte Ballington de Belgische Grand Prix vanwege het nieuwe maar zeer gladde asfalt op het Circuit de Spa-Francorchamps. In de Zweedse Grand Prix (zonder 350cc-race) werd Ballington vijfde in de 250cc-race, maar hij won die race in de Finse Grand Prix. Daar werd hij in de 350cc-race viel hij. Hij werd alsnog negende, maar verloor de leiding in het WK aan Gregg Hansford. Toen Hansford in de 250cc-race van de Britse Grand Prix door een defecte versnellingsbak uitviel had Ballington aan de achtste plaats genoeg voor zijn derde wereldtitel, maar hij won de race zelfs. Hij won ook de 350cc-race, waardoor hij weer aan de leiding van het WK kwam, elf punten voor Hansford. In de GP van Tsjecho-Slowakije won hij de 250cc-race ook. In de 350cc-race moest hij vier punten meer scoren dan Hansford om wereldkampioen te worden. Dat lukte; Ballington won (15 punten), Hansford werd slechts vierde (8 punten). Ballington won ook de 250cc-race van de Franse Grand Prix. In de 350cc-race ging het erom de tweede plaats in het WK van Gregg Hansford veilig te stellen, maar dat lukte niet. Op de natte baan kwam Hansford ten val en toen het weer begon te regenen begon de KR 250 van Ballington te stotteren, waardoor hij Yamaha-rijder Patrick Fernandez niet van de overwinning kon afhouden. Fernandez nam de tweede plaats in de eindstand over van Hansford.
1980
[bewerken | brontekst bewerken]Voor aanvang van het seizoen 1980 kreeg Kork Ballington een aanbod van Suzuki voor de 500cc-klasse. Kawasaki trad met de KR 500 echter ook toe tot die klasse. Ballington zou de 350cc-klasse laten schieten, zijn titel in de 250cc-klasse verdedigen en beginnen met de ontwikkeling van de KR 500. Nadat de GP's van Venezuela (geldproblemen) en Oostenrijk (sneeuwval) waren afgelast werd het seizoen pas op 11 mei geopend met de Grand Prix des Nations in Misano. Ballington kwam in de 250cc-race ten val en viel ook in de 500cc-race uit. Hij won vervolgens de 250cc-GP van Spanje maar werd in de 500cc-race slechts dertiende. Ballington won ook de 250cc-race van de Franse GP, in de 500cc-race scoorde hij zijn eerste 3 punten met de achtste plaats. In de 250cc-klasse stond hij nu op de tweede plaats, maar hij kreeg last van een darminfectie waarvoor hij een operatie moest ondergaan. Daardoor moest hij de Grand Prix van Joegoslavië, de TT van Assen en de Grand Prix van België overslaan. Op dat moment stond hij nog steeds derde in de 250cc-stand, maar met 49 punten achterstand op Toni Mang. Ballington was weer fit voor de Finse Grand Prix en bewees dat door de 250cc-race te winnen en met een vijfde plaats in de 500cc-race was hij ook heel tevreden. Mang werd echter tweede in de 250cc-race en daardoor ook wereldkampioen. Ballington won de 250cc-race van de Britse GP en werd in de 500cc-race zevende. In de Tsjecho-Slowaakse Grand Prix reed de 500cc-klasse niet. Ballington werd achter Mang tweede in de 250cc-race. In de 250cc-race van de Duitse GP had Toni Mang geen behoefte om zich op de zware Nordschleife overmatig in te spannen. Hij spaarde zich voor de 350cc-race, waar hij nog kans op de wereldtitel had. Ballington won ook deze race, maar in de 500cc-race werd hij slechts elfde. Hij sloot het seizoen af als tweede in de 250cc-klasse en als twaalfde in de 500cc-klasse.
1981
[bewerken | brontekst bewerken]In het seizoen 1981 concentreerde Ballington zich uitsluitend op de doorontwikkeling van de KR 500. In de lichtere klasse was Kawasaki uitstekend voorzien met Toni Mang en Jean-François Baldé. De 500cc-machine deed het inderdaad beter; Ballington scoorde podiumplaatsen in de TT van Assen en de GP van Finland en sloot het seizoen als achtste af.
1982
[bewerken | brontekst bewerken]Ook in het seizoen 1982 ging Ballington door met de Kawasaki KR 500, die nu werd uitgerust met een monocoque-frame. De machine bleek uiterst betrouwbaar, maar niet snel genoeg. Ballington scoorde geen enkele podiumplaats meer en sloot het seizoen af als negende.
Einde carrière
[bewerken | brontekst bewerken]Kork Ballington had in 1982 nog helemaal geen plannen om te stoppen met wegracen, maar hij ging in op een aanbod van Kawasaki-Zuid-Afrika om teammanager te worden van de Kawasaki Endurance- en motorcrossteams.
Hij verhuisde met zijn gezin naar Brisbane, Australië waar hij samen met Bronwyn ijzerwaren ging verkopen. In 2018 werd hij ingeschreven in de Moto GP Hall of Fame.
Wereldkampioenschap wegrace resultaten
[bewerken | brontekst bewerken](Races in vet zijn polepositions; races in cursief geven de snelste ronde aan, punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)
.svg){kind=small}
Trivia
[bewerken | brontekst bewerken]Apartheidspolitiek
[bewerken | brontekst bewerken]Door de Zuid-Afrikaanse apartheidspolitiek werden Zuid-Afrikaanse sporters in sommige landen geboycot. Voor de motorcoureurs gold dat voor de Grand Prix van Joegoslavië. Voor Kork Ballington zelf was dat geen probleem: hij kon daar rijden omdat hij ook een Brits paspoort had, maar zijn broer en monteur Deryck en zijn echtgenote Bronwyn die hem ook bijna altijd begeleidde kwamen het land niet in. Collega Jon Ekerold startte met zijn Noorse paspoort, maar Alan North, die in 1977 aan de leiding stond van het 250cc-WK, had geen ander paspoort en mocht dus niet starten.
- Moto 73 1977 nr. 13 en nr. 18, 1978 nr. 2 en nr. 16, 1979 nr. 13 en nr. 16, 1982 nr. 3
- Motor Magazine 1978 nr. 33, 1981 nr. 43, 2001 nr. 13
- Voetnoten