Kredietunie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een kredietunie is een coöperatie die financiële diensten verleent aan haar leden. Omdat een kredietunie een coöperatie is, is zij democratisch georganiseerd. Leden zijn mede-eigenaar en hebben een stem in het benoemen van bestuursleden.

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

Na de kredietcrisis van 2008 zijn in Nederland de eerste kredietunies opgericht. Kredietunies zijn in Nederland onderdeel van alternatieve vormen op kredietverstrekking, na de crisis zijn banken terughoudender geworden in het verstrekken van krediet aan het midden- en kleinbedrijf. Omdat er nog geen specifieke wet- en regelgeving was omtrent kredietunies, moesten de eerste initiatieven voldoen aan de strenge eisen voor een bankvergunning die afgegeven wordt door De Nederlandsche Bank (DNB).[1]

Initiatief[bewerken | brontekst bewerken]

In 2013 dienden de Tweede Kamerleden Van Hijum en Mulder van het CDA een initiatiefnota in met een pleidooi voor een aparte status voor kleine kredietunies in beperkte kring. De regering reageerde daar positief op.[2][3] In mei 2014 dienden Van Hijum en Agnes Mulder vervolgens een initiatiefvoorstel voor de Wet toezicht kredietunies in. Deze werd in maart 2015 door de Tweede Kamer unaniem aangenomen en in april dat jaar als hamerstuk afgedaan in de Eerste Kamer. De wet is ingegaan per 1 januari 2016 en wijzigde de Wet op het financieel toezicht (Wft).[4]

Wettelijke grondslag[bewerken | brontekst bewerken]

Een kredietunie onder de Wft is een coöperatie waarvan de leden op grond van hun beroep of bedrijf zijn toegelaten, en haar bedrijf maakt van het bij haar leden verzamelen van geld om te investeren en krediet verstrekt aan haar leden ten behoeve van diens beroeps- of bedrijfsuitoefening. Dit is dus een redelijk specifiek soort kredietunie: namelijk een waar ondernemers elkaar geld uitlenen. Kredietunies die onder deze definitie vallen en maximaal 10 miljoen euro in de kas hebben, staan niet onder toezicht van de De Nederlandsche Bank of de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en hebben geen vergunning nodig.[5] Tot maximaal 100 miljoen euro en maximaal 25.000 leden hebben dit soort kredietunies een vergunning van de DNB nodig.[6][7] Kredietunies die groter zijn of niet binnen de definitie van kredietunie van de Wft vallen, hebben een volledige bankvergunning van de Europese Centrale Bank nodig.

Werking[bewerken | brontekst bewerken]

Er zijn verschillende kredietunies actief in Nederland. Ze zijn veelal gericht op een bepaalde regio, bijvoorbeeld Kennemerland, Eemsregio of Brabant. of voor een bepaalde sector, bijvoorbeeld bakkerij ondernemers of binnenvaartschippers. Er is ook een kredietunie voor vrouwelijke ondernemers. Nederlandse kredietunies worden vertegenwoordigd door de Vereniging Samenwerkende Kredietunies.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

  1. Kamerstuk 33 949 nr. 3, Memorie van toelichting Wet toezicht kredietunies, onder "4 Belemmeringen in huidige regelgeving".
  2. Kamerstuk 33 704 nr. 2 Iniatiefnota van de leden Van Hijum en Agnes Mulder over ruimte voor kredietunies Officielebekendmakingen.nl
  3. (nl) Redactie, Dijsselbloem positief over kredietunies mkb. Het Parool (11 november 2013). Geraadpleegd op 11 april 2020.
  4. Dossier 33 949 Iniatiefvoorstel-Agnes Mulder en Nijboer Wet toezicht kredietunies Eerstekamer.nl
  5. Artikel 1j Vrijstellingsregeling Wft, gebaseerd op artikel 2:54q van de Wft
  6. Kredietunies – overzichtspagina - Open Boek Toezicht. www.toezicht.dnb.nl. Geraadpleegd op 12 april 2020.
  7. Artikel 20j Uitvoeringsregeling Wft, gebaseerd op artikel 3:38c Wft