Kredietverzekering

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Wat is een kredietverzekering?[bewerken]

Een kredietverzekering is een verzekering die bescherming biedt tegen het risico dat een afnemer (debiteur) geproduceerde en/of geleverde goederen en diensten niet kan betalen. De meest voorkomende redenen waarom een debiteur niet kan betalen zijn doordat de afnemer failliet gaat of in surseance van betaling is geraakt. Steeds vaker komt het voor dat een debiteur niet kan betalen, omdat hij zelf ook (te) lang op geld van zijn klanten moet wachten en hij geen aanvullende financieringsmogelijkheden heeft zoals factoring. Er is in dat geval een tekort aan werkkapitaal, wat een aanleiding kan zijn voor een faillissement. Een leverancier kan zich tegen dit betaalrisico van een debiteur indekken. Voor openstaande vorderingen van debiteuren in het buitenland bestaat de exportkredietverzekering. Hierbij wordt voor debiteuren in de Europese Unie normaliter dezelfde verzekeringspremie betaald als voor Nederlandse debiteuren. Voor debiteuren buiten de Europese Unie geldt meestal een toeslag, omdat de risico's veelal groter zijn.

Een kredietverzekering dekt de risico's van betalingsonmacht door de debiteur, ook wel insolventie genoemd, niet de risico's van betalingsonwil (bijvoorbeeld geschillen, fraude of onjuiste levering). De 3 grote kredietverzekeraars in Nederland zijn Atradius, Euler Hermes en Coface. Bij de verzekering wordt meestal gebruik gemaakt van een gespecialiseerde assurantietussenpersoon om op deze wijze te komen tot een - onafhankelijke - vergelijking tussen de verschillende verzekeraars. De verzekering keert bij gebleken insolventie een bedrag uit van tussen 70 tot 90% van de geleverde omzet aan de betreffende debiteur. Hierbij geldt bovendien een eigen risico of claimdrempel van tussen de 250 en 1000 euro per uitkering.

Kredietlimiet[bewerken]

De rode draad bij een kredietverzekering is de kredietlimiet. Dit is de dekking die een zakelijke klant kan krijgen op zijn of haar debiteur(en) wanneer er sprake is van insolventie. De verzekeraar bepaalt deze limiet op basis van het insolventierisico dat deze verzekeraar verwacht te lopen op een debiteur. Dit risico wordt bepaald op basis van allerlei bronnen zoals gegevens van de Kamer van Koophandel (o.a. gedeponeerde jaarrekeningen), Dunn and Bradstreet, door debiteur of klant toegestuurde (voorlopige) jaarrekeningen, maar ook op basis van sectoranalyses en dergelijke. Indien er geen limiet wordt afgegeven, worden de betreffende vorderingen aan de debiteur niet in dekking genomen, en kan de leverancier er voor kiezen om onder eigen risico te leveren. Uiteraard wordt er dan geen uitkering gedaan bij een faillissement van de debiteur. Ook kan een gebruiker/klant van een kredietverzekering ervoor kiezen om een debiteur onder "zelfbeoordeling" te laten vallen. Dit houdt in dat er geen kredietlimiet aangevraagd hoeft te worden bij de kredietverzekeraar, wat kosten bespaart, echter moet de gebruiker/klant kunnen aantonen dat er in het afgelopen jaar minimaal 2 opeenvolgende positieve betalingservaringen zijn geweest met de betreffende debiteur, zonder dat er sprake is geweest van negatieve betalingservaringen. Kredietverzekeraars zijn meestal bereid zelfbeoordeling op te nemen in de polis voor een bedrag van maximaal 15.000 euro. Dit is een interessante optie indien een bedrijf relatief kleine bedragen heeft uitstaan met een of meer debiteuren.

Premie[bewerken]

U betaalt normaliter een premie tussen 0,1 en 0,5% over uw omzet aan de kredietverzekeraar voor het afdekken van het kredietrisico. In de prijs zijn meestal de kosten van eventuele incasso- en gerechtsprocedures inbegrepen. Daarnaast betaalt u nog kosten voor het aanvragen van de kredietlimieten, poliskosten en assurantiebelasting.

Externe link[bewerken]

Geplaatst op:
25-11-2010
Dit artikel is een beginnetje over economie. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Bewerken