La Course by Le Tour de France

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Frankrijk La Course by Le Tour de France
Regio Frankrijk
Periode eind juli
Organisator ASO
Discipline weg
Categorie 1.WWT (World Tour)
Geschiedenis
Eerste editie 2014
Aantal edities 4 (2017)
Eerste winnaar Vlag van Nederland Marianne Vos
Laatste winnaar Vlag van Nederland Annemiek van Vleuten
Laatste Nederlandse winnaar Annemiek van Vleuten (2017)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

La Course by Le Tour de France is een wielerkoers voor vrouwen die sinds 2014 op de kalender staat en georganiseerd wordt door de Amaury Sport Organisation. De wedstrijd werd de eerste drie jaren gereden op de laatste zondag van de Ronde van Frankrijk voor mannen en werd gereden op en rond de Avenue des Champs-Élysées te Parijs, Frankrijk, voorafgaand aan de mannenetappe. La Course maakt vanaf 2016 deel uit van de UCI Women's World Tour. In 2017 was het een tweedaagse wedstrijd.

In 2009 werd de laatste editie van de La Grande Boucle Féminine, de Ronde van Frankrijk voor vrouwen, verreden en sindsdien was er geen grote ronde meer in Frankrijk voor vrouwen. Op initiatief van Marianne Vos werd La Course geïntroduceerd als aanzet voor een eventuele toekomstige terugkeer van de Ronde voor Frankrijk voor vrouwen.[1]

Marianne Vos won in 2014 de eerste La Course

De eerste editie vond plaats op 27 juli 2014 net voor de eenentwintigste etappe van de Ronde van Frankrijk 2014. De race bestond uit 13 rondes die samen 89 kilometer lang waren. Initiatiefneemster Vos won de eerste editie in de massasprint. De Nederlandse Anna van der Breggen won de tweede editie van La Course.[2] In 2016 won de Australische Chloe Hosking na een massasprint. Vos werd toen derde.[3]

Op 18 oktober 2016 maakte de ASO, tegelijk met de presentatie van de Ronde van Frankrijk 2017, ook de vernieuwing van La Course bekend. Deze werd niet meer, zoals de eerste drie jaren, op de Champs Élysées gereden, maar in de Alpen, met aankomst op de Col d'Izoard, voorafgaand aan de 18e etappe van de mannen.[4] De top 20 reed twee dagen later in Marseille een achtervolgingstijdrit, over hetzelfde parcours van 22,5 km waar later die dag de tijdrit van de mannen gehouden werd. De rensters startten met het tijdsverschil van de eerste dag.[5] Er startten er maar 19 want nummer 20 kwam in de eerste etappe binnen na de tijdslimiet van 5 minuten. Annemiek van Vleuten won de eerste rit door op de Col d'Izoard solo aan te komen met driekwart minuut voorsprong. In de achtervolgingsrit wist ze haar voorsprong zelfs uit te bouwen tot bijna twee minuten voor Elizabeth Deignan en Elisa Longo Borghini.[6]

Erelijst[bewerken]

Jaar Goud Zilver Brons
2014 Vlag van Nederland Marianne Vos Vlag van Nederland Kirsten Wild Vlag van Canada Leah Kirchmann
2015 Vlag van Nederland Anna van der Breggen Vlag van België Jolien D'Hoore Vlag van Nederland Amy Pieters
2016 Vlag van Australië Chloe Hosking Vlag van Finland Lotta Lepistö Vlag van Nederland Marianne Vos
2017 Vlag van Nederland Annemiek van Vleuten Vlag van Verenigd Koninkrijk Elizabeth Deignan Vlag van Italië Elisa Longo Borghini

Overwinningen per land[bewerken]

Overwinningen Land
3 Vlag van Nederland Nederland
1 Vlag van Australië Australië

Externe links[bewerken]