Leon Redbone

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Leon Redbone, circa 2006.

Dickran Gobalian, artiestennaam Leon Redbone (26 augustus 1949) is een Amerikaanse singer-songwriter en gitarist die jazz- en blues-standards en Tin Pan Alley-klassiekers brengt. Hij treedt sinds de jaren zeventig op als iemand uit de Vaudeville-tijd, altijd met een goatee en een donkere zonnebril, een Panamahoed op en gekleed in een pak met een zwarte stropdas. Op 19 mei 2015 liet hij op zijn website weten vanwege zijn gezondheid te stoppen met optreden en platen maken.

Cyprus, Philadelphia?[bewerken]

Over zijn herkomst bestaat onduidelijkheid en Redbone heeft over zijn verleden altijd mysterieus gedaan. Volgens een artikel in de Toronto Star, ergens in de jaren tachtig, kwam Gobalian midden jaren zestig vanuit Cyprus naar Canada en maakte hij van de regels van Ontario's Change of Name Act gebruik om zich een nieuwe identiteit aan te meten, met een nieuwe naam. Een artikel over jazzproducer John Hammond uit 1973, in het Canades jazzblad Coda, zegt dat Redbone uit Philadelphia afkomstig was en naar Toronto was verhuisd. Hoe dan ook, Redbone begon zijn muzikale 'loopbaan' in deze stad. Hij trad er op in folkclubs en folkfestivals. Bob Dylan zag hem op het Mariposa Folk Festival in Ontario en was zo onder de indruk, dat hij Redbone noemde in een interview met het blad Rolling Stone. Het artikel schreef dat Redbone zo authentiek was, dat je de ruis en krassen van een 78-toerenplaat kon horen. Ongeveer een jaar later kreeg de zanger een contract bij Warner Brothers en in 1975 verscheen zijn eerste album: er zouden er tot 2014 nog vijftien volgen, waaronder vier live-albums. Onder zijn fans heeft Redbone een zekere cultstatus, maar ook bij een groter publiek werd hij bekend, dankzij zijn optredens in de tv-show Saturday Night Live. De eerste keer verscheen de crooner hier in 1976, de laatste keer was in 1983. In de jaren tachtig en negentig was hij tevens dikwijls te gast in de "Tonight Show" van Johnny Carson.

Optredens[bewerken]

De Toronto Star over de verschijning van Redbone: "In addition to the elegant goatee, the ever-present white fedora or Panama (depending on the season), the impenetrable shades and the sartorial trimmings of a well-heeled, between-the-wars Southern gentleman of leisure, the Redbone schtick relies on bemused detachment, a soupçon of ennui and a rather well-worn mystery".[1]

De optredens van Redbone bevatten ook komische elementen. De zanger (die ook banjo, harmonica en piano speelt) werkt tevens met zijn mimiek, bijvoorbeeld door zijn wenkbrauwen op te trekken. Recent bracht hij af en toe een lied waarbij hij deed of hij dronken was ("I Ain't Got Nobody, Nobody Cares for Me"). Ook beweerde hij wel de componist te zijn van liedjes die dateren uit een tijd voor hij geboren was.

In 1979 overleefde Redbone een crash met een klein vliegtuig, in Clarksburg (West Virginia). De zanger-gitarist vloog dan ook niet meer, maar ging per auto naar zijn optredens. Als reden gaf hij tevens aan dat hij zoveel ongebruikelijke dingen met zich meeneemt, dat dat tot moeilijkheden zou leiden bij het veiligheidspersoneel van luchthavens.

Televisie, films, commercials[bewerken]

Redbone zong de themesongs voor de Amerikaanse sitcoms "Mr. Belvedere" (1985-1990) en "Harry and the Hendersons" (1991-1993). Hij speelde een rol in de film "Candy Mountain" (1988) en verscheen regelmatig in de tv-poppenshow "Between the Lions", die van 2000 tot 2010 werd uitgezonden. Hij gaf stem aan Leon the Snowman in de film "Elf" (2003) en zong voor de aftiteling van deze film met Zooey Deschanel het romantische kerstlied "Baby, It's Cold Outside". Voor zijn album "Christmas Island" uit 1987 zong hij met Dr. John "Frosty the Snowman". Redbone was verder actief op het gebied van reclame: hij verscheen in tv-commercials van onder andere Budweiser, Chevrolet en InterCity (British Rail) en gaf zijn stem aan een cartoonfiguur van hemzelf in een commercial van Ken-L Ration. Als stripfiguur verscheen hij in "Mister Boffo" en "The Far Side".

Einde optredens en opnames[bewerken]

Op 19 mei 2015 kwam op Redbone's website de mededeling dat hij niet meer zou optreden of opnemen, omdat zijn gezondheid al een tijdje 'een reden tot zorg is'.

Discografie[bewerken]

  • On the Track, 1975
  • Double Time, 1977
  • Champaign Charlie, 1978
  • From Branch to Branch, 1981
  • Red to Blue, 1985
  • Leon Redbone Live, 1985
  • Christmas Island, 1987
  • No regrets, 1988
  • Sugar, 1990
  • Up a Lazy River, 1992
  • Whistling in the Wind, 1994
  • Live!, 1994
  • Live & Kickin', 1999
  • Any Time, 2001
  • Live - October 26, 1992: The Olympia Theater, Paris, France, 2005
  • Flying By, 2014

Noot[bewerken]

  1. Redbone careful to preserve the mystery, The Toronto Star, 13 juni 2007

Externe link[bewerken]