Lesbisch feminisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Lesbisch feminisme (soms ook wel 'politiek feminisme' genoemd) is een radicaal-feministische stroming binnen de Tweede feministische golf waarbij aangenomen werd dat er een verband bestond tussen lesbianisme en het verwerpen van het patriarchaat. Lesbisch feministen zijn van mening dat vrouwen alleen feministisch (kunnen) zijn wanneer zij liefdes- en seksuele relaties met mannen verwerpen.[1] Alleen dan is er ruimte voor 'een alternatieve vrouwencultuur'. De vier vrouwen van de actiegroep Paarse September (Noor van Crevel, Stephanie de Voogd, Maaike Meijer en Nel Hermans) waren belangrijke voorvechters van het lesbisch feminisme.[1] Zij gaven aan dat het verwerpen van heteroseksuele relaties een voorwaarde was om een goed feminist te zijn en het patriarchaat te verwerpen. [2] Hun slogan was 'Lesbisch zijn is een politieke keuze'. Met uitspraken als Wij geloven niet meer in feministen die hun heteroseksualiteit niet principieel willen opgeven en homoseksualiteit heeft niet primair met seks te maken. Homoseksualiteit is een politieke keuze die vrouwen maken als ze het serieus menen met het feminisme. waren de vrouwen van deze actiegroep de belangrijkste voorvechters en representanten van het lesbisch feminisme. [2]

Noten[bewerken | brontekst bewerken]

  1. a b De Keizerinnen, Andere Tijden, geraadpleegd 13 maart 2020.
  2. a b https://cdn.atria.nl/epublications/fragen/ALET-19721811.pdf