Level 42

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Level 42
Level 42 in 2009
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1980–1994, 2001–heden
Oorsprong eiland Wight
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Genre(s) Jazzfunk, pop
Label(s) Polydor (1981–1989)
RCA (1989–1994)
W14 / Universal Records (2005–heden)
Leden
Zang, basgitaar Mark King
Zang, keyboard Mike Lindup
Drums Pete Ray Biggin
Gitaar Nathan King
Saxofoon Sean Freeman
Oud-leden
Drums Phil Gould
Drums Neil Conti
Drums Gary Husband
Drums Gavin Harrison
Drums Paul Gendler
Gitaar Rowland 'BOON' Gould † (2019)
Gitaar Steve Topping
Gitaar Dominic Miller
Gitaar Allan Murphy † (1989)
Gitaar Allan Holdsworth † (2017)
Gitaar Jakko Jakszyk
Gitaar Danny Blume
Toetsen Lyndon Connah
Toetsen Wally Badarou
Backing vocals Annie Mccaig
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Interview met Mark King in 2016

Level 42 is een Britse jazzfunk-groep rond Mark King (basgitaar) en Mike Lindup (keyboard). Hun grootste hits scoorden ze in de jaren 80 met de nummers Love Games, Lessons in Love, It's Over, To Be with You Again, Running in the Family en Heaven in My Hands.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Het prille begin[bewerken | brontekst bewerken]

Level 42 werd in 1980 op het Engelse eiland Wight opgericht door King, Lindup en de broers Phil Gould (drums) en Rowland Boon Gould (gitaar). Die laatste kwam er bij na een eenmalige repetitie met Dominic Miller, die later bekend zou worden als gitarist van Sting, maar meermalen gevraagd was te auditeren bij de band. Door zijn toenmalige drugsgebruik vergat hij echter iedere keer de auditie, waardoor het nooit tot een lidmaatschap van de band is gekomen. Oorspronkelijk heette de band 42, naar een grap in het boek The Hitchhiker's Guide to the Galaxy van de schrijver Douglas Adams, maar op verzoek van de platenmaatschappij werd er het woord Level aan toegevoegd en ontstond de naam Level 42.

De bandleden konden meerdere instrumenten spelen; zo begon Mark King begint als drummer in verschillende bands, waaronder de begeleidingsband van Falco. Maar tijdens een tournee door Europa sloeg het noodlot toe en moest hij zijn drumstel in Oostenrijk achterlaten om de terugreis naar Engeland te kunnen betalen. Omdat Level 42 met Phil Gould al een drummer had die beter was dan King, schakelde King over op bas en ontwikkelde hij een percussieve stijl waarin hij als eerste de left hand slap integreerde, waardoor hij als eerste bassist ter wereld de voordien onmogelijke 1/32e noot introduceerde. Aanvankelijk speelde Level 42 instrumentale nummers, maar omdat de platenmaatschappij er een zanger bij wilde hebben, besloten King en Lindup die taak op zich te nemen. Hun samenzang (Kings tenor op lead en Lindups falsetto als tweede stem) werd net als de basgitaar kenmerkend voor het jazzfunk-geluid van Level 42.

1981–1982; een hitmachine komt op gang[bewerken | brontekst bewerken]

De op Elite Records uitgebrachte debuutsingle Love Meeting Love leverde een contract op bij Polydor en medio 1981 verscheen Love Games. Dit nummer werd meteen een hit (alarmschijf op 30 oktober 1981) die Level 42 in heel Europa bekend maakte. Vooral in Nederland werd de band met open armen ontvangen.

Ook het titelloze debuutalbum (waarvan het door Lindup gezongen Starchild tot live-klassieker uitgroeide) was een succes; reden te meer voor Polydor om The Early Tapes uit de zomer van 1980 op de markt te brengen. Hierdoor werd het tweede album Pursuit of Accidents uitgesteld tot najaar 1982; op single verschenen Lindups Weave Your Spell en The Chinese Way dat later bij veel concerten de afsluiter werd.

1983–1985; overgangsperiode[bewerken | brontekst bewerken]

Voorjaar 1983 ging Level 42 naar Amerika om Standing in the Light op te nemen; dit album werd geproduceerd door Larry Dunn en Verdine White van Earth Wind & Fire. Het album klonk minder jazzy g dan de twee voorgangers en luidde een vijfjarige periode in zonder instrumentale nummers. Mike Lindup, inmiddels geknipt en geschoren, zong The Sun Goes Down (Living It Up) de Engelse top 10 in; deze single werd te midden van Out of Sight, Out of Mind en Micro-Kid uitgebracht.

In 1984 verscheen het album True Colours waarvan de eerste single Hot Water eindelijk weer eens de Nederlandse top 40 haalde. Met een nummer 3-notering was het hun grootste hit sinds Love Games.

In 1985 kwam Level 42 met het live-album A Physical Presence, gevolgd door het studioalbum The World Machine met de singles Something About You en Leaving Me Now. In Nederland haalden beide singles nog net de top 40, in eigen land werd Something About You met een nr.6-notering evenwel een van hun grootste hits.

1986–1988; Running, Staring en wijziging[bewerken | brontekst bewerken]

In 1987 kwam de grote ommezwaai met het album Running in the Family; hierop had de vertrouwde jazzfunk definitief plaatsgemaakt voor mainstream pop. Desondanks bleef het geluid toch typisch Level 42, en dat sloeg blijkbaar aan want het album verkocht goed. De nummers Lessons in Love, Running in the Family en It's Over werden grote hits. Ook de singles Children Say en To Be with You Again deden het goed. Het album veranderde het viertal in supersterren en gedurende de rest van de jaren 80 maakten Mark King en Mike Lindup deel uit van de begeleidingsband tijdens de prestigieuze Prince's Trust-concerten.

Ondanks het grote succes besloten de broertjes Gould de band te verlaten omdat ze zich niet meer konden vinden in de muzikale weg die Level 42 was ingeslagen; Boon Gould koos voor een gezinsleven, maar bleef echter zijn compositorische medewerking verlenen aan de daaropvolgende albums. Tijdens de najaarsconcerten van 1987 werden de broers vervangen door gitarist Paul Gendler en drummer Neil Conti (Prefab Sprout).

De nieuwe drummer werd Gary Husband (ook een mulit-instrumentalist) die al in 1985 in beeld was toen Phil Gould vanwege een ruzie met Mark King de band dreigde te verlaten. De gitaarpartijen werden ingespeeld door Dominic Miller en door King zelf; Husband had Steve Topping aanbevolen maar deze verdween weer even snel uit beeld nadat ook hij ruzie kreeg met King. In april 1988 werd Alan Murphy (ex-Kate Bush en Go West) de nieuwe gitarist.

Datzelfde jaar verscheen het album Staring at the Sun met de hitsingles Heaven in My Hands, Take a Look en Tracie (medegeschreven door Husband). De band was vier maanden lang op tournee en sloot af met zes concerten in de Wembley Arena; de opnamen hiervan verschenen pas in 1996 op cd.

1989–1990; gas terug[bewerken | brontekst bewerken]

Op 19 oktober 1989, drie dagen na de release van de single Take Care of Yourself, kreeg Level 42 echter een grote tegenslag te verwerken; Alan Murphy overleed na een lang ziekbed aan de gevolgen van aids. De wereldtournee, ter promotie van de verzamelaar Level Best, werd afgezegd.

In december 1990 werd de podiumstilte doorbroken met een recordaantal van 15 concerten in de Londense Hammersmith Odeon; deze waren twee jaar van tevoren geboekt. Allan Holdsworth, een collega van Husband, nam de gitaarpartijen voor zijn rekening en Mike Lindup kreeg versterking van Lyndon Connah.

(NB; niet alleen voor Level 42 was het album een groot succes, de fabrikanten van de basgitaren Alembic, Jaydee, Status en de basversterkerproducent Trace Elliot deden erg goede zaken in deze periode, ondanks de prijzen van een gemiddelde basgitaar van deze merken. Tegenwoordig speelt Mark King op basversterkers van Ashdown Labs en bestaat er een speciale 'retroglide'-versie van een Status-basgitaar).

1991–1994; een kaarsje dooft uit[bewerken | brontekst bewerken]

Level 42 tekende een contract bij RCA en nam het album Guaranteed op dat pas in 1991 werd uitgebracht. Voor Level 42-begrippen was het een stevige rockplaat; de gelijknamige single werd een bescheiden hit. Omdat Mark King dacht dat Allan Holdsworth niet in vaste dienst wou treden (onterecht, zo bleek later) werd Jakko Jakszyk vlak voor de tournee aangenomen als nieuwe gitarist; met hem werden de B-kantjes en de onuitgebrachte nummers Fire en Free Your Soul opgenomen.

In januari 1993 stapte Husband op omdat hij niet langer met loops wou werken. Vermoedelijk op aandringen van RCA gingen Mark King en Mike Lindup weer samenwerken met Phil Gould. Dit resulteerde in 1994 in het album Forever Now waarop Jakszyk was vervangen door de Amerikaanse sessiegitarist Danny Blume en de de houseact K-Klass werd ingeschakeld voor de productie van het nummer Learn to Say No. Het titelnummer haalde nog de Nederlandse top 40, maar de opvolgers All over You en Love in a Peaceful World werden geen hits. De band was qua populariteit voorbijgestreefd door enerzijds stijlgenoten als Jamiroquai en anderzijds de Britpopexplosie.

Phil Gould ging niet mee op tournee en dus waren Gavin Harrison en Jakko Jakszyk weer van de partij. Halverwege kondigde Level 42 aan ermee te stoppen; de ruzies en het vele toeren hebben hun tol geëist. Het afscheidsconcert was op 14 oktober 1994 in de Royal Albert Hall; Mark King vroeg de band van zijn jongere broer Nathan als voorprogramma.

Soloprojecten[bewerken | brontekst bewerken]

Mike Lindup[bewerken | brontekst bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Mike Lindup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Mark King[bewerken | brontekst bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Mark King (muzikant) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Boon en Phil Gould[bewerken | brontekst bewerken]

Behalve voor Level 42 en Mark King schreef Boon Gould ook nummers voor zichzelf; deze verschenen in 1995 op het solo-album Tin Man.

Phil Gould werkte mee aan het album United States of Mind van Mick Talbot & Steve White (ex-leden van The Style Council).

Reünie?[bewerken | brontekst bewerken]

In 1999 jamde Mike Lindup tijdens een besloten avond met Phil en Boon Gould; ze speelden een aantal nummers van Level 42. Hetr vervolg kwam in 2000 tijdens zijn bruiloft, maar dan met Mark King, Phil Gould en Wally Badarou. Plannen om met de oorspronkelijke bezetting nieuw materiaal op te nemen en eventueel op tournee te gaan liepen stuk omdat King en Gould binnen de kortste keren weer ruzie kregen.

Mark King nam eind 2001 de rechten op de groepsnaam van Mike Lindup over en trad vanaf dat moment weer op als Level 42; bijgestaan door Lyndon Connah, Gary Husband, saxofonist Sean Freeman en Nathan King die de falsetpartijen voor zijn rekening nam. Lindup was zich bereid om mee te werken aan toekomstige albums, maar wilde niet aan tournees.

2006; comebackalbum Retroglide[bewerken | brontekst bewerken]

Uiteindelijk veranderde Lindup van gedachten en verzorgde hij op 13 februari 2005 een gastoptreden tijdens het concert in de Londense Forum. In 2006 keerde Lindup terug op het oude nest en verleende hij met de broers Gould zijn medewerking aan het nieuwe Level 42-album Retroglide dat op 11 september 2006 uitkwam. De voltallige originele bezetting was te horen op het nummer Ship. Het album, met de single Dive Into the Sun, was alleen verkrijgbaar via internet. Zelfde verhaal met de dvd-registratie van het concert dat op 31 oktober 2006 in Oxford was vastgelegd.

In 2008 kwam Level 42 naar The Hague Jazz Festival met Billy Cobham als gastdrummer. De samenwerking bleek geen succes, aangezien Cobham er (volgens eigen zeggen door een fout in de clicktrack) structureel naast zat. Gary Husband zich was ondertussen bezig met andere projecten waaronder de band van John McLaughlin bij wie hij zich in 2009 aansloot. Datzelfde jaar gaf Husband zijn laatste concerten met Level 42.

2010–2012; dertigjarig jubileum en heruitgaven[bewerken | brontekst bewerken]

In 2010 vierde Level 42 het dertigjarig jubileum door op wereldtournee te gaan met de even oude drummer Pete Ray Biggin (o.a. Amy Winehouse, Mark Ronson en Incognito) als nieuwe aanwinst. In deze bezetting speelde de band in Nederland eerst op Neerpelt Open Air (28 mei) en Retropop (12 juni) alvorens een reeks clubconcerten te geven. Ook verschenen de cd-box Living It Up (singles, niet eerder uitgebrachte nummers en akoestische versies van oude hits) en een live-dvd die 18 februari 2009 in het Utrechtse Muziekcentrum Vredenburg was opgenomen.

In oktober 2011 speelde de band in Indonesië en België; op 23 november waren Mark King, Mike Lindup en Pete Ray Biggin aanwezig bij het Prince's Trust-concert.

In 2012 vierde Level 42 het 25-jarig jubileum van Running in the Family met een luxe heruitgave en een tournee door Engeland, Scandinavië en Nederland. Tijdens de tournee speelde de band een aantal akoestische nummers met Mike Lindup op accordeon en Pete Ray Biggin op percussie. In Bristol vierde Mark King zijn verjaardag en kwam Boon Gould meespelen.

2013-2016; Sirens[bewerken | brontekst bewerken]

In oktober 2013 verscheen de ep Sirens met daarop zes nummers. De ep werd geproduceerd door John Morales en betekende voor Level 42 een terugkeer naar hun roots van begin jaren 80. In 2014 toerde de band ter promotie van Sirens; tijdens een concert in Bournemouth viel Gary Husband in voor Pete Ray Biggin. In november kwam Level 42 naar Nederland.

In september 2015 maakte de band dvd- en cd-opnamen van het concert in de Indigo O2 Arena; Sirens Tour Live kwam aan het eind van het jaar uit.

In 2016 speelde Level 42 op een aantal festivals; behalve Engeland en het Europese vasteland werden ook Curacao, Chili en Argentinië aangedaan. In juli kwam de band naar het wereldberoemde North Sea Jazz festival in Rotterdam om vier maanden later terug te keren voor clubconcerten. Tevens was er de aankondiging van de nieuwe ep Sirens II.

2017-2018[bewerken | brontekst bewerken]

In 2017 toerde Level 42 met Ali Campbell's versie van UB40. Beide bands deden daarbij 24 juni 2017 het Night at the Park-festival in Den Haag aan. In net najaar van 2018 kwam Level 42 naar Nederland met de Eternity-tournee.

2019; overlijden Boon Gould[bewerken | brontekst bewerken]

In mei 2019 werd Boon Gould thuis in Dorset dood aangetroffen, hij werd slechts 64 jaar oud. In 2019 gaf Level 42 drie festivalconcerten in Nederland waaronder Bospop op 18 juli.

2020; uitstel jubileum[bewerken | brontekst bewerken]

Level 42 zou op 16 maart 2020 met het BBC Concert Orchestra optreden; dit ging niet door vanwege de lockdown. De tournee ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum werd verplaatst naar 2021.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Albums[bewerken | brontekst bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Level 42 1981 -
Strategy/The Early Tapes 1982 17-04-1982 43 5
The Pursuit of Accidents 1982 25-09-1982 27 6
Standing in the Light 1983 10-09-1983 31 4
True Colours 1984 13-10-1984 12 10
A Physical Presence 1985 06-07-1985 28 12 Live-album
World Machine 1985 19-10-1985 11 38
Running in the Family 1987 28-03-1987 3 55
Staring at the Sun 1988 01-10-1988 1(2wk) 29
Level Best 1989 18-11-1989 6 25 verzamelalbum
Guaranteed 1991 21-09-1991 7 11
On the Level 1991 - verzamelalbum
The Remixes 1992 08-08-1992 59 6 verzamelalbum
On a Level 1993 - verzamelalbum
Lessons in Love - Best 1993 - verzamelalbum
Forever Now 1994 26-03-1994 30 9
To Be with You Again 1995 - verzamelalbum
Turn It On 1996 - verzamelalbum
Live at Wembley 1989 1996 - Live-album
The Master Series 1996 - verzamelalbum
Retroglide 2006 23-09-2006 92 1

Singles[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Love Games 1981 07-11-1981 7 8 Veronica Alarmschijf Hilversum 3
Starchild 1981 09-01-1982 24 5
The Chinese Way 1983 26-03-1983 tip18 4
Hot Water 1984 08-09-1984 3 11 Veronica Alarmschijf Hilversum 3
The Chant Has Begun 1984 10-11-1984 tip -
Something About You 1985 16-11-1985 32 4 AVRO's Radio en TV-Tip Hilversum 3
Leaving Me Now 1985 15-02-1986 33 4
Lessons in Love 1986 14-06-1986 2 15 Veronica Alarmschijf Radio 3
Running in the Family 1987 14-02-1987 3 11 Veronica Alarmschijf Radio 3
To Be with You Again 1987 02-05-1987 6 9
It's Over 1987 26-09-1987 7 9 TROS Paradeplaat Radio 3
Children Say 1987 19-12-1987 9 7 Veronica Alarmschijf Radio 3
Heaven in My Hands 1988 03-09-1988 7 11 TROS Paradeplaat Radio 3
Take a Look 1988 12-11-1988 14 5
Tracie 1989 11-02-1989 14 6
Take Care of Yourself 1989 28-10-1989 11 7 TROS Paradeplaat Radio 3
Guaranteed 1991 24-08-1991 13 6
Overtime 1991 02-11-1991 tip18 3
Forever Now 1994 26-03-1994 31 4
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Love Games 1981 28-11-1981 15 6
Hot Water 1984 15-09-1984 5 10
Lessons in Love 1986 14-06-1986 3 14
Running in the Family 1987 21-02-1987 3 12
To Be with You Again 1987 02-05-1987 14 9
It's Over 1987 10-10-1987 12 6
Children Say 1987 26-12-1987 16 10
Heaven in My Hands 1988 17-09-1988 6 10
Take a Look 1988 19-11-1988 24 5
Tracie 1989 11-02-1989 24 6
Take Care of Yourself 1989 18-11-1989 30 6
Guaranteed 1991 07-09-1991 20 6

NPO Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20
It's Over 817 - 565 1121 1215 1365 1583 1607 1799 1508 1706 1382 1600 1482 1515 1333 1493 1604 1673 - - -
Lessons in Love 617 634 666 700 1129 1240 1412 1270 1868 1312 1595 1358 1411 1526 1375 1047 1271 1256 1248 1378 1534 1264
Love Games 596 1449 501 997 1172 1810 1674 1741 1767 1562 1783 1701 1787 1712 1815 1256 1638 1683 1667 1956 - 1992
Running in the Family 1255 1526 963 1673 1860 - - - - - - - - - - - - - - - - -

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]