Liliane Vertessen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Geplaatst:
10-09-2019
Genomineerd: verbetering nodig   Verbetering gevraagd!

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia vindt dat deze pagina in deze vorm niet binnen de Wikipedia-encyclopedie past.
De hiervoor opgegeven reden is: Mist iedere vorm van bron. Artikel mist daarnaast opmaak en bevat controletekens die niet in het artikel thuishoren.

De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst. Daar is mogelijk ook een meer gedetailleerde reden voor de beoordelingsnominatie te vinden.

Help mee dit artikel te verbeteren, zodat het voldoet aan de conventies van Wikipedia.

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel minstens twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Als u het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet om het te verbeteren. Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden. Indien u van mening bent dat het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, vraag dan op de lijst (of aan de nominator) of dit sjabloon verwijderd mag worden.

NB: deze melding dient te blijven staan tot de beoordelingsdiscussie afgesloten is.
Algemene informatie is te vinden op Wat Wikipedia niet is en de uitleg bij "te beoordelen pagina's".

(//)

Liliane Vertes¬sen (°1952) is een Belgische kunstenares die woont en werkt in Leopoldsburg.

Vertessen studeerde drie jaar lang aan de Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen in de richting grafische vormgeving, doch verliet de school zonder diploma. In 1974 begon ze foto's van zich¬zelf te maken in een ero¬tisch-exhibiti¬onistische sfeer, bv. als een striptea¬seuse of prostituée die de naam 'Lolaloop' draagt. Ze haalde haar inspiratie recht¬streeks uit de wereld van bordelen en sex-shops, met al de kitsch en povere glamour die daaraan verbonden is. Hier en daar accentu¬eert ze haar omtrekken met lijnen en teksten in kleurig neon¬licht, zoals 'Piano-me', of 'Very foxy Lola is here for you'. De figuur die zij beli¬chaamt stemt goed overeen met het stereotiepe vrouw¬beeld dat tot de huidige dag door de seks-industrie wordt gepropageerd. Liliane Vertessen probeert dit vrouwbeeld niet te overdrijven of tot karika¬tuur te maken, en legt ook nauwelijks persoon¬lijke accenten. Zij laat een feitelijke toestand zien die iedereen wel moet beamen, zonder verder een stelling in te nemen. Hoe haar werk gezien wordt hangt dus geheel van de kijker zelf af, die het kan opvatten als een vorm van zelfver¬ne¬dering of integen¬deel zelfver¬heer-lij¬king, als een nachtmerrie of een wensdroom. De interpretatie zal dus samenhangen met wat de kijker over striptease en prostitu¬tie weet en welk zijn persoonlijk standpunt terzake is.

Kritische ontvangst Liliane Vertessen kreeg uiteraard veel kritiek te verduren van mensen die haar werk provocerend en pornogra-fisch vonden, maar ook van feministi¬sche zijde, omdat zij kritiekloos een artificieel vrouwbeeld bevestigde dat alleen gericht is op commer¬ciële exploitatie. Haar werk ontstond in de tijd toen een militant en rabiaat femi¬nisme hoogtij vierde. Het overheersende feministische vrouwbeeld was dat van Simone De Beauvoir in haar revolutionaire boek 'Le deuxième sexe': een beeld van onderdrukking als gevolg van mannelijke dominantie. Pas in de jaren 1990 zou de Italiaans-Amerikaanse feministe Camille Paglia in bestsellers als 'Sexual Perso¬nae' en 'Seks, kunst en Amerikaanse cultuur' een uitgesproken libertijnse visie op de vrouw naar voren brengen.

Het werk van Vertessen kreeg ook in de kunstwereld erg weinig waardering doordat wat zij deed nog geen precedenten had en men haar dus als een geval apart opvatte. Anno 1975 bestond Madon¬na nog niet, en moest Cindy Sherman nog aan haar oeuvre beginnen. Ook waren de kunstcritici nog niet ontvankelijk voor de 'esthetica van het brutale beeld', zoals dat in het laatste decennium van de vorige eeuw werd uitgedragen door Britse kunstenaressen als Sarah Lucas, Tracy Emin, Jenny Saville en Sue Webster. Liliane Vertessen was klaarblijkelijk op haar tijd vooruit. Zelf ondernam zij geen pogingen om haar werk te verduidelijken en te promoten bij museumdirecteurs, curatoren en galeristen. Zij zocht geen publiciteit en hield haar privéleven op veilige afstand van de media.

Latere evolutie In de jaren 1980 gooide Vertessen het roer om en ging ze zich richten op de wereld der 'echte mannen', de wereld van avon¬tuur, macht & geweld. Ze bouw¬de ouder-wetse jachtvlieg¬tuigen en houten bommen, foto-grafeerde zichzelf in piloten¬kle¬ding, en zo meer. Haar ZUB is een soort zweeftoestel in Duitse camouflagekleuren en kentekens uit de Tweede Wereldoorlog. Ook de V-1 werd door haar in hout en tekstiel zeer geloofwaardig nagebootst. In haar meest recente werk is zij teruggekeerd naar de clichématige vrouwbeel¬den, zichzelf fotograferend als cowgirl, countrys¬tar of non. Ze ontwierp ook slaapkamermeubilair in de sm-sfeer en maakte grote sculpturen die een fel overdreven naaldhak voorstellen. Ook vanaf de jaren 1990 ging zij zich toeleggen op monumentale beelden in inox, zoals het werk 'Hemel en Aarde' dat in 1997 werd opgesteld nabij het Brusselse Noordstation, het beeld She-Wave aan het Administratief Centrum van Zwijndrecht, en de geabstraheerde sculptuur in Middelkerke.

Tentoonstellingen Werk van Liliane Vertessen was vaak te zien in diverse galeries en groepstentoonstellingen. In 1983 had ze een museale tentoonstelling zien in het museum D'Hondt-Dhaenens te Deurle, in 1986 exposeerde zij samen met Cindy Sherman in het PCBK te Hasselt, in 1989 samen met Wim Delvoye in het Gentse SMAK, in 1992 in het Antwerpse Muhka en datzelfde jaar ook in het PMK te Oostende. Haar belangrijkste tentoonstellingen in het buitenland zijn in 1989 'Gedachtengangen' in het Museum Fridericianum te Kassel en in 1991 in het NAK te Aachen. In 1996 ontving Liliane Vertessen de Cultuurprijs van de Vlaamse Gemeenschap.