Limbisch systeem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het limbische systeem in de hersenen (rood).

Het limbisch systeem (Latijn limbus = rand of zoom) of het paleomammalian brein is een groep structuren die tussen de hersenstam en de hersenschors ligt en als een ring rond de hersenholten heen gaat. De structuren in het limbisch systeem zijn betrokken bij emotie, motivatie, genot en het emotioneel geheugen. Emotie komt vooral voort uit het limbisch systeem en daarbij heeft het limbisch systeem erg veel te doen met het formeren van herinneringen. Het is (evolutionair gezien) een van de oudste delen van de hersenen maar bevat ook enkele nieuwere structuren. Het limbische systeem is onderdeel van de grote hersenen. Het is geen los systeem maar het is een collectie van structuren van; het cerebrum, het diencephalon en het mesencephalon. Onderdelen hiervan zijn de hypothalamus, de hippocampus, de amygdala, lobus limbicus, bulbus olfactorius, de gyrus cinguli, de gyrus parahippocampalis, de entorinale schors en de limbische mesensephalon.

Voorgeschiedenis[bewerken]

De term limbisch systeem is voor het eerst in 1878 door Paul Broca gebruikt die sprak van de grand lobe limbique. Aanvankelijk was men van mening dat het limbische systeem bestond uit een topografisch gerangschikt banensysteem dat diende voor de integratie van emotionele ervaringen. Deze opvatting vinden we terug bij James Papez aan wie de term circuit van Papez is ontleend. De laatste term is echter niet door Papez zelf, maar door Paul MacLean bedacht. Papez was wel een van de eersten die in 1937 het limbische systeem verbond aan emoties. Later ontdekte men dat de functie van het limbische systeem aanzienlijk complexer was, en dat het systeem bestond uit een verzameling van verspreide maar nauw met elkaar verbonden kernen en schorsgebieden. Daarbij stonden bovendien veel meer de functionele dan de topografische (vorm) aspecten centraal. De term limbisch systeem wordt echter ook nu nog veel gebruikt, maar omvat andere structuren dan in de vroegere theorieën werd aangenomen. Ook is vast komen te staan dat de hippocampus belangrijker was voor het geheugen dan voor emotionele integratie (zoals Papez en MacLean aannamen). Verder zijn de amygdala, de cortex orbitofrontalis en delen van de basale kernen als belangrijke nieuwe componenten toegevoegd. Ook wordt emotie niet meer gezien als een 'unitaire', dat wil zeggen een door een enkel circuit gestuurde functie, maar denkt men meer in termen van verschillende emotiesystemen die van verschillende circuits en netwerken in de hersenen afhankelijk zijn.

Onderdelen en functies[bewerken]

Het limbisch systeem bestaat onder andere uit:

Functie[bewerken]

Het limbisch systeem heeft een aantal functies, waaronder onder andere de regeling van het gedrag, het langetermijngeheugen, leren, de motivatie en emotie. Daarbij worden ook een paar stoornissen gelinkt met het limbisch systeem, waaronder epilepsie, depressie en schizofrenie.