Loodgekoelde reactor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Schema van de loodgekoelde reactor: links de reactor met splijtstofstaven, regelstaven, gesmolten lood/bismut en warmtewisselaars, rechts de secundaire kring met gas en een gasturbine, turbogenerator, warmtewisselaar, compressoren en intercoolers

Een loodgekoelde reactor is een kweekreactor waarbij gesmolten lood of een eutecticum van lood en bismut dient als koelstof.

Zowel lood als bismut hebben zware kernen en daardoor een lage neutronenabsorptie en een laag smeltpunt: 123,5°C voor het eutecticum. Het lood werkt als neutronenreflector en weerkaatst neutronen terug naar de reactorkern. Daarnaast beschermt het goed tegen gammastraling. In tegenstelling tot natrium reageert lood niet met water. Het gesmolten lood circuleert door natuurlijke convectie: het hete lood stijgt en het afgekoelde lood daalt. Het hete lood draagt in warmtewisselaars warmte over op gas van de secundaire kring. Dat gas drijft een gasturbine met turbogenerator aan en stroomt dan via een warmtewisselaar, compressoren en intercoolers weer naar de warmtewisselaars in de reactor.

De Sovjet-Unie heeft het principe in de jaren '70 toegepast op kernduikboten van de Alfa-klasse. De OK-550-reactor en de BM-40A-reactor leverden 155 megawatt thermisch vermogen.

De Belgische reactor MYRRHA moet dit principe verder onderzoeken.