Louis Mestdagh

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Louis Robert Mestdagh (bekend als Pater Mestdagh) (Deinze 1 september 1916Grimbergen, 27 mei 2007) was een Vlaams priester, documentairemaker en zanger. Hij stond bekend als "De Zingende Pater" en "Troubadour van het Heilig Hart". Hij kende heel wat succes, maar zijn carrière kwam vroegtijdig ten einde toen hij als priester een relatie met zijn latere vrouw begon.

Biografie[bewerken]

Mestdagh werd op 26-jarige leeftijd priester. Na de Tweede Wereldoorlog maakte hij naam als documentairemaker voor de Belgische Radio en Televisie, waarvoor hij naar India, Sri Lanka, Tibet, de VS en Congo reisde. Uiteindelijk dwong zijn jezuïetenorde hem hiermee op te houden, gezien zijn films niet strookten met hun evangelische doeleinden. Een van Mestdaghs documentaires rond de kerstening van de Afrikaanse zwarten toonde hoe de zwarte hoofdpersoon uiteindelijk terugkeerde naar zijn stam, wég van de blanke, christelijke beschaving. De film werd gecensureerd en Mestdagh werd naar de Bonden van het Heilig Hart in Mechelen overgeplaatst.

In dit klooster schreef hij verhalen en liedjes. Tussen 1957 en 1963 trad hij op als zingende priester. Onder de artiestennaam "Pater Mestdagh" werd hij bekend als zanger. Hij nam zeven platen op bij het label Decca en belandde hoog in de Vlaamse hitlijsten. Hij zong over christelijke thema's, maar ook over persoonlijke ervaringen en actuele gebeurtenissen. Zijn bekendste liedjes waren: Jan Pierewiet, Zadel nog eenmaal mijn paard, Een kindeke lag, Op de Leie-brug, Zij denkt nog aan mij, Padre Pedro

Mestdaghs succesrijke carrière kwam in 1965 echter abrupt ten einde toen hij verliefd werd op een twintig jaar jongere vrouw uit Nieuwmoer. Hij had haar in 1956 leren kennen en in 1963 ontstond er tussen hen een relatie, toen ze bij hem cursus volgde in voorbereiding op een taak als lekenhelpster in Congo. Het duurde niet lang alvorens ze zwanger werd. Mestdagh vroeg en kreeg dispensatie van zijn kloostergeloften en trad uit de jezuïetenorde. De familie van zijn vrouw had het moeilijk met de situatie. Mestdaghs moeder weigerde zelfs ooit nog met hem te praten.

Mestdagh weigerde decennialang over deze periode te praten en liet zijn baard groeien om onherkenbaar te zijn. In zijn verdere leven was hij actief als reisleider, corrector in een uitgeverij en redacteur voor een medisch magazine.

Op 14 december 2005 zond Canvas in de rubriek Bewogen Leven een documentaire over Mestdaghs opmerkelijke leven uit. Deze film kwam er op initiatief van zijn tweede zoon, Rudolf, die een filmopleiding volgde.

Mestdagh overleed twee jaar later, in 2007. Tijdens zijn begrafenis zongen Sanne en Erik Van Neygen.

Literatuur[bewerken]