Louis Michel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Louis Michel
Louis Michel.jpg
Geboren Tienen, 2 september 1947
Land Vlag van België België
Partij Mouvement Réformateur
Europees commissaris voor Ontwikkeling en Humanitaire Hulp
Aangetreden 22 november 2004
Einde termijn 17 juli 2009
Regering Barroso I
Voorganger Poul Nielson
Joe Borg
Opvolger Karel De Gucht
Europees commissaris voor Onderzoek
Aangetreden 18 juli 2004
Einde termijn 21 november 2004
Regering Prodi
Voorganger Philippe Busquin
Opvolger Janez Potočnik (als commissaris voor Wetenschap en Onderzoek)
Federaal vicepremier
Aangetreden 12 juli 1999
Einde termijn 18 juli 2004
Regering Verhofstadt I
Verhofstadt II
Voorganger Jean Gol (tot 9 mei 1988)
Opvolger Didier Reynders
Federaal minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 12 juli 1999
Einde termijn 18 juli 2004
Regering Verhofstadt I
Verhofstadt II
Voorganger Eric Derycke
Opvolger Karel De Gucht
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Louis H. O. Ch. Michel (Tienen, 2 september 1947) is een Belgisch politicus. Hij behoort tot de Waalse liberale partij Mouvement Réformateur (MR).

Levensloop[bewerken]

Louis Michel behaalde een diploma van regent in Germaanse Talen en werd beroepshalve leraar Engels, Duits en Nederlands aan het CEPES in Geldenaken.

Hij werd politiek actief voor de toenmalige PLP en was van 1967 tot 1977 voorzitter van de Jonge Liberalen-afdeling van het arrondissement Nijvel. In 1976 werd hij voor de partij verkozen tot gemeenteraadslid van Geldenaken, waar hij van 1977 tot 1982 schepen en van 1983 tot 2004 burgemeester was.

In december 1978 werd hij voor de PRL verkozen tot lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers in het arrondissement Nijvel en bleef deze functie uitoefenen tot in 1999. Door het toen bestaande dubbelmandaat zetelde hij van 1978 tot 1980 ook in de Franse Cultuurraad en van 1980 tot 1995 in de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap. Van 1992 tot 1995 was hij de voorzitter van de PRL-fractie in de Kamer.

Van 1980 tot 1982 was Michel secretaris-generaal van de PRL, waarna hij in januari 1982 op 34-jarige leeftijd Jean Gol opvolgde als partijvoorzitter van de PRL. Hij bleef deze functie uitoefenen tot in 1990. Door het plotse overlijden van Jean Gol in september 1995 werd Michel opnieuw partijvoorzitter van de PRL en bleef dit tot in 1999. Tijdens zijn tweede periode als partijvoorzitter was hij verantwoordelijk voor de vorming van het kartel PRL-FDF-MCC, dat in 2002 zou opgaan in de Mouvement Réformateur (MR).

Het kartel PRL-FDF-MCC kende bij de verkiezingen van 1999 een grote overwinning. Bij deze verkiezingen werd Louis Michel verkozen in de Belgische Senaat, waar hij tot in 2004 bleef zetelen. Na de verkiezingen werd hij in juni 1999 aangeduid tot informateur, waarna hij in juli 1999 als vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel toetrad tot de Regering-Verhofstadt I. Toen in 2003 de Regering-Verhofstadt II gevormd werd, bleef hij deze functies behouden.

Na de regionale verkiezingen van 2004, waarbij de MR een nederlaag leed, werd Louis Michel in juli 2004 aangeduid tot Eurocommissaris als opvolger van Philippe Busquin. Hij verliet hierdoor de regering en eveneens de Belgische politiek. Hij bleef Eurocommissaris tot in juli 2009 en had de bevoegdheden Ontwikkeling en Internationale Hulp.

In juli 2009 werd Louis Michel lid van het Europees Parlement. In deze functie houdt hij zich voornamelijk bezig met fundamentele vrijheden en zaken in verband met Afrika. In mei 2014 werd hij herkozen als Europarlementslid

In december 2009 greep hij naast de post van voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties [1].

In november 2013 ontstond er een discussie over 229 amendementen ter afzwakking van de voorstellen voor een privacywet in de EU. Achteraf bleek dat zijn parlementair medewerker die had ingediend terwijl Michel zich in Afrika bevond. [2]

Louis Michel is vader van MR-politici Charles en Mathieu Michel.

Eretekens[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • In de stripreeks Nero door Marc Sleen is hij in het album De Orde van de Lange Tenen (2000) te zien aan het frietkot van Jan Spier (strook 44).

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Jean Gol
Partijvoorzitter van de PRL
1982-1990
Opvolger:
Antoine Duquesne en Daniel Ducarme (co-voorzitters)
Voorganger:
Jean Gol
Partijvoorzitter van de PRL
1995-1999
Opvolger:
Daniel Ducarme
Vice-eersteminister
1999-2004
Opvolger:
Didier Reynders
Voorganger:
Eric Derycke
Minister van Buitenlandse Zaken
1999-2004
Opvolger:
Karel De Gucht
Voorganger:
Philippe Busquin
Europees commissaris voor België
2004-2009
Opvolger:
Karel De Gucht