Lowell George

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Lowell George
Lowell George
Algemene informatie
Geboren Los Angeles, 13 april 1945
Overleden Arlington, 29 juni 1979
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) Folk, rock
Beroep Zanger, muzikant
Instrument(en) Gitaar, mondharmonika, fluit, shakuhachi
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Lowell George (Los Angeles, 13 april 1945Arlington, 29 juni 1979) was een Amerikaanse zanger en muzikant (gitaar, mondharmonica, fluit, shakuhachi).

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

George speelde in 1966 bij de folkrockband The Factory, waarmee hij de door Frank Zappa geproduceerde demo Lightning Rod Man opnam, die pas in 1993 werd uitgebracht. Uit The Factory ontwikkelde zich de band The Fraternity of Man, waarvan George nooit een vast lid was, maar waarmee hij wel samen speelde. Twee maanden was hij leadzanger bij The Standells.

In 1968 voegde hij zich bij The Mothers of Invention als vervanger van Ray Collins, eerst als zanger en later als slaggitarist. Hij is bijvoorbeeld te horen op Hot Rats.

Tijdens die periode schreef hij veel songs. Truck Stop Girl, een song uit die tijd, werd gecoverd door onder anderen The Byrds. Daardoor kreeg hij een platencontract bij Warner Bros. Records.

In 1969 ontstond zijn band Little Feat, genoemd na een opmerking van Jimmy Carl Black van The Mothers of Invention over de voetmaat van George. De band was erg populair tijdens de jaren '70[bron?] en kreeg zeer goede recensies, vooral ook door Georges zang en zijn spel op de slidegitaar.

Tussendoor werkte George als studiomuzikant voor onder anderen Maria Muldaur, Robert Palmer, Van Dyke Parks, Linda Ronstadt, John Sebastian, Bonnie Raitt, Mick Taylor, Bill Wyman, Jackson Browne en James Taylor.

In 1977 moest hij een ontwenningskuur ondergaan om af te komen van zijn cocaïneverslaving. George leed ook aan hepatitis en zwaar overgewicht.[1]

Laatste jaren[bewerken | brontekst bewerken]

In 1978 was George de producent van het album Shakedown Street van Grateful Dead.

In 1979 verliet hij Little Feat om zich te wijden aan een solocarrière. Nog in hetzelfde jaar verscheen zijn enige solowerk Thanks I'll Eat It Here, waarmee hij op tournee ging. Op de ochtend van 29 juni 1979, in de tweede week van de promotietour voor dit album, stierf George in een hotelkamer in Arlington aan een hartaanval als gevolg van een overdosis cocaïne. Zijn as werd later vanuit een vissersboot uitgestrooid over de Grote Oceaan.[2]

In 1997 verscheen het Lowell George tributealbum Rock and Roll Doctor, waarop onder anderen Bonnie Raitt, Little Feat, Taj Mahal, Randy Newman, Chris Hillman en Jackson Browne speelden.

Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000[noot 1]
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20
Cheek to Cheek 1792 - 1756 1802 1961 1831 - - - - - - - - - - - - - - - -
  1. Een getal geeft de plaats aan; een '*' dat het nummer niet genoteerd kon zijn, omdat het nog niet was uitgekomen, een '-' dat het nummer niet genoteerd was en een '?' betekent dat de notering nog niet verwerkt is. Een vetgedrukt getal geeft aan dat dit de hoogste notering betreft.